این «خانوم» حرف تازه ای ندارد!

برترین ها- ایمان عبدلی:

چقدر این دوست داشتن های بی دلیل

خوب است
مثل همین باران بی سوال
که هی می بارد ... علی صالحی


اولین ساخته ی تینا پاکروان نه در فرم نه در محتوا حرف تازه ای برای گفتن ندارد نظیر آن را قبل تر در( میگرن )ساخته ی مانلی شجاعی فر دیده بودیم، در ساخته های تهمینه میلانی همین دغدغه ها دیده شده و در فرم نمونه ی موفق تری چون (لطفا مزاحم نشوید -محسن عبدالوهاب) را داشته ایم ،اما تمام اینها دلیلی بر این نیست که خانوم فیلم بدی باشد،از قضا در بساط بی رونقی سینما با (خانوم) با شرافتی مواجهیم که بی ادعاست، فیلمی که دغدغه دارد و شریف است و نگاه جنسیتی در آن آزاردهنده نیست به هرحال قصه ای ایپزودیک با محوریت زنان قابلیت زیادی در فمینیستی شدن و شعارزدگی دارد اما پاکروان با هوشمندی و مراقبت نگذاشته احساسات زنانه بر فیلمش چیره شود، فیلم در سه ایپزود روایت می شود.

ایپزود اول: داستان مرد ورشکسته ای است (سیامک انصاری) که برای فرار از طلبکاران فکر مهاجرت به ترکیه را دارد،


ایپزود دوم: داستان موزیسینی (اشکان خطیبی) است که معتاد به الکل شده وتعادل روانی ندارد و داستان سوم: کارگری(امین حیایی) که هر دودستش را حین کاراز دست داده و خانه نشین شده هر سه داستان درباره ی مردان است تناقض از همین جا شکل میگیرد فیلمی زنانه که مردان در آن نقش محوری دارند، درهر سه ایپزود با زنانی فداکار، صبور و عاشق طرفیم تصویری ایده آل از زن شرقی ،که ایرادی هم به ان وارد نیست چون خود فیلم هم داعیه بی طرفی ندارد و ازهمان ابتدا تاکید شده نمایش فداکاری های زنان دغدغه ی فیلمساز بوده است، پس نمی توانیم نقدی بر وجود زنانی شبه فرشته! در داستان ها وارد کنیم.

در یک فیلم ایپزودیک نخی که داستان ها را به هم وصل می کند باید خیلی محکم باشد نمیتوان با یک پیانو دو قصه را بهم وصل کرد، نقطه ی اتصال در اینگونه روایت ها باید در تارو پود ساختارباشد این مساله با میزان باور پذیری روایت برای مخاطب رابطه ی مستقیم دارد، خانوم را می توان تا ده ایپزود و چه بسی بیشتر هم ادامه داد وحتی حذف هر کدام از داستان ها هم خللی وارد نمی کند چون پیوستگی قصه ها ارگانیک نیست ایپزودیک بودن یک اثر وقتی ارزشمند است که بهم پیوسته باشد در اینجا ما با سه فیلم کوتاه جدا ازهم مواجهیم.


پرداخت داستان ها در سه فضای متفاوت اجتماعی و واقع گرایی موجود در نمایش زندگی طبقات مختلف اجتماع از نکات مثبت (خانوم) است. فیلم با ریتمی سریع شروع می شود وبه مرور کندتر می شود به طور خاص در ایپزود سوم که استفاده از نماهای درشت متناسب با فضا گسترش پیدا میکند، تنها ایپزودی که در آن با عنصر تحول مواجهیم(نا امیدی مطلق و اقدام به خودکشی ودر ادامه برگشت به زندگی،) اتفاقی که بخش اول و دوم داستان خالی از آن است و صرفا نمایش یک موقعیت است هر چند که تحول قصه ی سوم هم کمی نمایش شده به طور خاص سکانس خودکشی می توانست دیالوگ ها ی باور پذیر تری داشته باشد،در مورد بازی ها می توان به بازی درخشان پانته آ پناهی ها اشاره کرد بقیه ی بازی ها هم در سطح قابل قبولی است کارگردان با تسلط بر بازیها نگذاشته آدم هایی از داستان های متفاوت لحن یکپارچه ی فیلم را دچار اختلال کنند به قولی هیچکس از خط بیرون نزده و و آن نخ نحیف قصه ها با بازی های یکدست کمی قوام پیدا کرده، هر چند که از اشکان خطیبی توقع بیشتری می رفت لحن اجرای او بیشتر از آنکه شخصیت تازه ای خلق کند وامدار (علی سنتوری) است .


کارن همایونفر موفق شده با انتخاب مناسب موسیقی، حس آمیزی خوبی به فضا بدهدالبته میشد در جاهایی از موسیقی محیط استفاده کرداما در عین حال استفاده از صدای همایون شجریان و پالت مخاطب را با فیلم همراه کرده، در ایپزود اول بازی با نورو تاریکی تمهید جالبی بوده که با فضای داستان همنشین شده اما تمهیدات دیگری چون استفاده از خانواده ی فراهانی به جز بوسه ی پدر بر پیشانی دختر کارکرد دیگری نداشته ،در مجموع خانوم فیلم آزار دهنده ای نیست ،هر چند که چیز تازه ای ندارد اما شرح یک قصه بدون اینکه در دام پیچیدگی های خاص بیفتد اتفاقی است که خیلی از کارگردان های قدیمی هم این روزها از خلق آن ناتوانند اما یک فیلم اولی با سابقه ی دستیاری فریدون جیرانی و مسعود کیمیایی موفق شده داستانش را سر راست تعریف کند.هنگام خروج از سینما لا به لای حرف های تماشاچیان بیشتر از همیشه متوجه شدم که پیچیدگی های فرمی تماشاچی را تشنه ی دیدن قصه های ساده و سر راست کرده است.