چند اسطوره که در شب سخت جام جم گم شدند

​شرق: آنانی که ناگزیر شده‌اند از تهران یا شهرهای بزرگ دور شوند و به روستاها یا شهرهای حاشیه‌نشین‌تر بروند، امکان ارتباط‌گرفتن و دسترسی به اخبار برایشان بسیار محدود شده است. دسترسی به سایت‌های خارجی، شبکه‌های اجتماعی و حتی به دوستان و آشنایان هم وجود ندارد. آنانی که از مرکز دور شده‌اند دلشان در محل زندگی و کارشان جا مانده است و این دوری سبب شده محدودیت‌های اینترنتی و ارتباطاتی شدیدا به چشمشان بیاید. از طرفی در این گوشه‌های دورتر ایران نحوه مواجهه با خبر متفاوت است، حتی ابزار دسترسی به آن متفاوت است. استفاده از گوگل جای خود را به «ذره‌بین» داده و استفاده از «واتس‌اپ» یا «تلگرام» جای خود را به ایتا و بله داده است. تلویزیون اینجا دیگر وسیله تزئینی نیست و شبانه‌روز روشن است. اهالی زمان سریال‌ها را می‌دانند و پیگیری می‌کنند. اینجا راه ارتباط با اخبار جنگ و اتفاقاتی که در حال رخ‌دادن است، تلویزیون است، حتی حضور عراقچی در ژنو از زیرنویس شبکه خبر می‌گذرد. شاید برای همین است که در این چند روز پس از ۱۵، ۱۶ سال دوباره ناگزیر به دیدن تلویزیون شده‌ام و این روایت این چند روز وقت‌گذرانی با رسانه ملی در روزهای بحران است.

مجریانی که نادیده گرفته شده‌اند

کمتر کسی در این حوالی است که صحنه حمله به صداوسیما و دکلمه سحر امامی و اصابت موشک به شبکه خبر و بازگشت او به اجرا را به طور مستقیم ندیده و تحسین نکرده باشد. اگر هم آن صحنه را در آن لحظه ندیده باشند، حتما در تکرار دیده‌اند. صداوسیما اما هرچقدر در این اسطوره‌سازی موفق عمل کرد، شجاعت گروهی دیگر از همکاران و بازیگران را در شبکه دیگر نادیده گرفت. در همان لحظه‌ها در شبکه پویا با حضور مجریان کودک از جمله احسان مهدی، حامد مدرس و فاطمه امینی برنامه‌ای روی آنتن به طور مستقیم پخش می‌شد. آن یک دقیقه اصابت موشک در شبکه‌های اجتماعی پخش شد. در آن لحظات حمله واکنش مجریان بسیار عالی بود و اجازه ندادند کودکان از این ماجرا باخبر شوند. آنها به‌خوبی این دقایق را مدیریت کردند و برای حفاظت از جان کودکان به موقع خداحافظی کردند. این مجریان بدون هرگونه حرکت اضافه اجازه دادند تا کودکان به دور از نگرانی یا حس ترس با یک خاطره شیرین از حضور در تلویزیون به خانه‌هایشان بروند. اما این مجریان برنامه در هیچ برنامه تلویزیونی مورد تقدیر و تشکر قرار نگرفتند.

در هیچ خبرگزاری جز خبرگزاری مهر نامی از این سه مجری برده نشد. البته این توانمندی‌شان در شبکه‌های اجتماعی مورد تشکر و قدردانی قرار گرفت. اما سیاست‌های صداوسیما و مواجهه‌اش با آسیب‌دیدگان اصابت موشک با ساختمان صداوسیما حداقل برای من عجیب است. فردای آن روز در سایت‌های خبری و نه در زیرنویس شبکه خبر دریافتم سه نفر از دست‌اندرکاران شبکه خبر در این برخورد شهید شده‌اند. در حالی که همان ساعت شبکه خبر در حال پخش گزارش دراین‌باره بود، حتی نامی از این شهدا در این مجموعه گزارش‌ها عنوان نشد و از سابقه آنها چیزی گفته نشد. بعد‌تر دریافتم که یکی از شهدا سردبیر آن بخش خبری بوده است. یکی از شهدا هم راننده نماینده مجلسی بوده که در آن زمان در صداوسیما حضور داشته است. این درحالی بود که صداوسیما در بخش مهم خبری ساعت ۲۱ شبکه خبر نیم‌ساعت از برنامه را به موضوع اصابت موشک به ساختمان صداوسیما اختصاص داد. ابتدا یک گزارش مردمی در محکومیت این اتفاق، بعد یک گزارش از همکاران صداوسیما که هرکدام بیان می‌کردند چه مدت در ساختمان شیشه‌ای مشغول به کار بودند بعد یک گزارش درباره اینکه چگونه این اتفاق افتاد و چرا دوباره ساختمان شیشه‌ای آتش گرفت. حالا چرا نام و یادی از شهدا در این روزها نشده است، حتما سیاست خاصی وجود دارد.

البته برخی اوقات هم گزارش‌های خوبی در شبکه خبر منتشر می‌شود، مثلا درباره برخورد یک موشک با بیمارستان یک گزارش از محل حادثه منتشر و با امدادگران درباره دو مجروح این اتفاق گفت‌وگو شد.

در همین بخش خبری عنوان شد در حال حاضر صداوسیما تبدیل به مرجع خبری بسیاری شده است، شاید برای همین است که بسیاری از خبرها همچون آسیب‌دیدن خانه‌ای در مرزداران یا گیشا یا... اعلام نمی‌شود.

اما یک نکته دیگر نیز در این چند روز معاشرت با صداوسیما و شبکه خبر دریافتم. در شبکه خبر صداوسیما هیچ یادی از ایران و قهرمانان اساطیری‌اش نمی‌شود، هیچ یادی از نام فردی ایرانی در سرودهای متنوعی که گاه و بیگاه پخش می‌شود نیست.

عملکرد شبکه نهال که مخصوص کودکان است از منظر برخی دورماندگان از مرکز موفق است، پخش مدام کارتون‌های خوب و آرام‌بخش برای کودکان در دستور کارشان قرار گرفته است.