تصویرهایی متفاوت از جلال آل احمد

خبرگزاری ایسنا: چپ‌ها جلال را به دلیل سابقه‎ توده‌یی‌اش از ان خود می‏‌دانند، مذهبی‎ها ریشه خانوادگی او و «خسی در میقات» و «غرب‏زدگی‎اش» را مثال می‎زنند و روشنفکران «از رنجی که می‌بریم» و «سنگی بر گوری» را نماد نویسندگی او می‏‌دانند.


جلال‌الدین سادات آل احمد معروف به جلال آل احمد، فرزند سیداحمد حسینی طالقانی دوم آذرماه ۱۳۰۲ در محله سیدنصرالدین از محله‌های قدیمی شهر تهران به دنیا آمد. او در دوم آذرماه سال ۱۳۰۲ پس از هفت دختر متولد شد و نهمین فرزند پدر و دومین پسر خانواده‎ای مذهبی بود.

جلال در جوانی به حزب توده پیوست و در چهار سال از یک عضو ساده به عضویت کمیته حزبی تهران و نمایندگی کنگره رسید. اما او و دوستانش به رهبری خلیل ملکی و به دلیل اختلاف نظر با حزب توده انشعابی را پدید آوردند که چندان تاب نیاورد و منحل شد.


او مدتی از سیاست به دور می‎ماند، با سیمین دانشور ازدواج می‏‌کند و ترجمه و نوشتن را جدی‎تر پی می‎گیرد، اما در قضیه ملی شدن نفت، به جبهه ملی و نیروی سوم پیوست؛ هرچند در سال ۱۳۳۲ به دلیل اختلاف با رهبران نیروی سوم از این گروه جدا شد. اما بعد از آن مقالاتی چون «غرب‌زدگی» را نوشت و تا زمان مرگ همچنان از نوشتن دست برنداشت.

جلال سر انجام در غروب روز هفدهم شهریورماه سال ۱۳۴۸ در سن ۴۶سالگی در اسالم گیلان درگذشت. پس از مرگ نابهنگام آل‌ احمد، جنازه او به سرعت تشییع و دفن شد که باعث ایجاد باوری درباره سر به نیست شدن او توسط ساواک شد. همسرش، سیمین دانشور، این شایعات را تکذیب کرده ‌است، ولی برادرش، شمس آل احمد، معتقد بود که ساواک او را به قتل رسانده‌ و شرح مفصلی در این‌باره در کتاب «از چشم برادر» بیان کرده ‌است.


جلال آل احمد در وصیت‌نامه خود آورده بود که جسد او را در اختیار اولین سالن تشریح دانشجویان قرار دهند، ولی از آن‌جا که وصیتش مطابق شرع نبود، این کار انجام نشد و پیکرش در شهرری به خاک سپرده شد.

از این نویسنده آثار متعددی به جا مانده که نفرین زمین، غربزدگی، نون والقلم، زن زیادی، مدیر مدرسه، دید و بازدید، از رنجی که می‌بریم و سنگی بر گوری از جمله این آثارند.

در ادامه عکس‎ها و طرح‌هایی از جلال آل احمد می‌آید:


پی‌نوشت: این عکس‌ها و طرح‌ها در کتاب «دو برادر» (ناگفته‌هایی از زندگی و زمانه جلال و شمس آل احمد - خاطرات محمدحسین دانایی) به اهتمام محمدرضا کائینی منتشر شده است.