چرا «داستان» بخوانیم؟

برترین ها- محمودرضا حائری: در این روزها که «وبگردی» بسیار پرطرفدار است و صغیرو کبیر با ابزارهای مختلف از لپ تاپ و تبلت گرفته تا انواع گوشی های هوشمند در آن غوطه ورند. معرفی نشریه چاپی در فضای وب شاید کاری بیهوده باشد. به هر حال، شاید در این جاده ی هفت پیچ اهل ذوقی هم باشند و این نوشتار کوچک به نظرشان خالی از فایده نباشد.


ماهنامه ی «داستان همشهری» مجله ی مهجوری نیست در این ۵۱ شماره ای که از انتشار آن گذشته، به خوبی توانسته است مخاطبان وفادار جذب کند و به مدد آنها از آگهی های رنگارنگ بهره مند شود. این نکته برای یک نشریه فرهنگی نقطه قوتی است و می تواند به ما این نوید را بدهد که این مجله، اگر عوامل دیگر بگذارند، می تواند همچنان به حیات خودش ادامه دهد.

یک اهل کتاب با در دست گرفتن « داستان» بی درنگ از خوش دستی این مجله احساس خشنودی خواهد کرد. قطع مجله طوری است که به راحتی می توانید آن را با خود همراه کنید. و اگر مجالی پیدا کردید در مترو یا اتوبوس با آن سرگرم شوید.

اما خوش دستی، صفحه آرایی مناسب، استفاده ی به قاعده از تصویر، عکس و کارتون «داستان» را متمایز نمی کند. بلکه ویژگی منحصر به فرد این مجله پرداختن به خود داستان است. این مجله شما را از اخبار نشر کتاب مطلع نمی کند؛ حتی کتاب های داستانی مطرح در ایران و جهان را به شما معرفی نمی کند. عمده ی تلاش این ماهنامه انتشار داستان های کوتاه تازه است. به ادعای سردبیر «داستان» سعی در معرفی نویسنده های کمتر شناخته شده ایرانی و خارجی داشته است. با این حال با نگاه به چند شماره از این مجله پی خواهید برد به همان اندازه یا بیشتر از آن شما در معرض آثار نویسندگان شناخته شده هستید.


داستان همشهری بیش از سه سال است که به صورت یک نشریه مستقل منتشر می شود. سردبیر این مجله نفیسه مرشدزاده بود و حال بیش از یک سال است که مینا فرشیدنیک مسئولیت سردبیری آن را به عهده دارد.

با در دست گرفتن مجله پس از ورق زدن چندین آگهی رنگارنگ که اغلب آگهی کتاب، کافه یا آموزشگاه های فرهنگی هستند با صفحه شناس نامه مجله روبرو می شوید و پس از آن جمله ی حکیمانه ای از قرآن یا از متون عرفانی فارسی پیش چشم شما قرار می گیرد پس از آن نوبت به «باحضور» است که در آن نویسندگان، مترجمان و سایر هنرمندانی که در پدید آمدن آن شماره از مجله سهمی داشته اند معرفی می شود.

آشنایی با بخش های مجله ی داستان

درباره زندگی

اولین بخش مجله، برشی از زندگی و دغدغه‌های روزمره نویسندگان با روایت اول شخص است.


داستان

در بخش داستان علاوه‌ بر داستان‌هایی از جریان هر بار یک یا چند داستان ژانر (معمایی، علمی_تخیلی، فانتزی و ..) هم منتشر می شوند.

روایت‌های مستند

در این بخش داستان‌هایی واقعی‌ چاپ می شوند که می‌توانند مواد خام رمان‌ها و فیلمنامه‌ها باشند. گزارشگر به آن اتفاق یا شخصیت خاص با چشم‌های یک رمان‌نویس نگاه می‌کند.

این گزارش‌ها شبیه یادداشت‌برداری برای رمان یا فیلمنامه خواهند بود. روایات مستند شامل این گونه‌ها خواهد بود: یک نفر، یک شغل، یک تجربه، یک اتفاق، یک سفر، یک مکان و یک زندگی.

درباره داستان

درباره داستان یکی از پرمخاطب‌ترین بخش‌های مجله داستان است. در این بخش تلاش شده تا هنرجوی داستان نویسی یا مترجمی با مباحث نظری و تجارب عملی نویسندگان و مترجمان آشنا شود. این آشنایی از طریق مصاحبه، کارگاه نوشتن یا ترجمه و گاهی تک نگاری نویسندگان ... صورت گرفته است.


پایان خوش

خاطرات یک دادزن، راهنما زندگی مدرن، قصه‌های شهر دیوانه، تاریخ متفاوت ادبیات، خرده‌روایت‌های زن‌وشوهری، حکایت همسایه، قصه‌های خیابانی، خانش، پنجره‌جلویی، اول شخص راحت، وضعیت کبود، سانچوپانزا، دساتیر(فرهنگ خیالی کلمات)، بنفش چرک‌تاب، فیلم‌خانه، داستان‌های دیدنی(طرح‌های کامبیز درم‌بخش)، نامه‌های ونه‌گات، مسابقه‌ی داستان یک‌خطی، چهارپایه، پایان خوش نوروزی، … سرفصل‌هایی هستند که تاکنون در پایان خوش منتشر شده‌اند.

چاپ عصر

چاپ عصر بخشی است که کاملا در اختیار خوانندگان قرار دارد. بازتاب هرآن‌چه خوانندگان می‌گویند و می‌نویسند.