تک تک اعضای «شمعدونی» خود مردم اند

روزنامه هفت صبح - مرجان فاطمی: سروش صحت استاد معرفی بازیگران خوب تئاتری به مخاطبان تلویزیونی است. بعد از بهنام تشکر، هومن برق نورد، فرناز رهنما و ... حالا این دفعه نوبت رویا میرعلمی رسیده که با «شمعدونی» شانس خودش را امتحان کند.

میرعلمی برای علاقمندان به تئاتر اسم شناخته شده ای است. قطعا بارها تئاترهایش را دیده اند و حتی نقش های مختلف کمدی را با بازی او به خاطر دارند. او قبل از این با «زمانه» حسن فتحی و «حیرانی» امید بنکدار و کیوان علی محمدی مقابل دوربین سریال تلویزیونی قرار گرفته بود اما با وجود بازی های خوبی که به نمایش گذاشت نتوانست تا این حد برای مردم شناخته شود. اینجا و نقش زیبا شروع موفقیت آمیزی برای این بازیگر است. هفت صبح درباره همین شروع و موفقیت ها گپ مفصلی با او زده است.


شمعدونی اولین حضور شما جلوی دوربین نیست. پیش از این در سریال های «زمانه» و «حیرانی» چنین تجربه ای داشتید اما اینجا برای اولین بار است که بازی تان کاملا به چشم می آید. خب اصولا بازیگران تئاتری که پیش از این با کمدی پا به تلویزیون گذاشته اند هم سرنوشت مشابهی داشتند مثل امیر جعفری، بهنام تشکر، هومن برق نورد و ... همگی با همان کمدی اول، مورد توجه قرار گرفتند و مسیر بعدی شان هموار شد. حتما شما هم می دانستید با «شمعدونی» اتفاق ویژه ای در انتظارتان است.

- فکر می کنم سریال کمدی کلا در جامعه ما مخاطب و طرفدار بیشتری دارد. به هر حال الان در همه زمینه ها مثل تلویزیون، سینما و تئاتر این سلیقه باب شده که بنا بر دلایل مختلف ژانر کمدی را بیشتر می پسندند. چون مخاطب بیشتری دارد به نوعی بازیگر هم بیشتر دیده می شود. حالا اگر این بازیگر نقشش هم بیشتر باشد و بتواند لحظات کمدی را درست کند قطعا به این جذابیت هم اضافه می کند. اینجاست که به نظرم تجربیات تئاتر، به کمک یک بازیگر تئاتری می آید و راه را برایش هموار می کند. مثلا همین اسامی که گفتید بهنام تشکر، هومن برق نورد، امیر جعفری و ... قبل از ورودشان به تلویزیون، همگی در تئاتر جایگاه بسیار بالایی داشتند.

شما هم اتفاقا تجربه زیادی در کارهای کمدی دارید. در تئاترهای متفاوتی نقش های کمدی بازی کردید و طبیعتا همین فضا به کمک تان آمده.

- بله. کارهای کمدی زیادی بازی کرده ام که اتفاقا هم تماشاچی های عام و هم خاص خیلی دوست داشتند. حالا نه اینکه بخواهم از بازی خودم تعریف کنم. منظورم این است که تجربه زیادی در کارهای کمدی خوب دارم. حتما این تجربیات برای این نقش هم خیلی به کمکم آمد.


جنس کمدی تئاتر قطعا با سریال کمدی تلویزیونی متفاوت است؛ چه به لحاظ جنس شوخی ها، چه اغراق در دیالوگ ها و موقعیت ها و ... حتما برای اینکه شیوه بازی تان را به سبک کارهای تلویزیونی نزدیک کنید تلاش زیادی کرده اید.

- وقتی نقش را به من پیشنهاد کردند خب متوجه شدم که بارقه های کمدی درونش وجود دارد. از همان ابتدا معلوم بود با سریالی ملودرام یا تراژدی روبرو نیستیم. از اول معلوم بود نقش چیست، اثر چگونه است و قرار است در چه قالبی بیان شود. اوایل شخصیت زیبا کاملا یک «تیپ» بود و هر چقدر جلوتر رفتیم و سریال به قسمت های میانی تر رسید، کم کم به یک «کاراکتر» تبدیل شد.

از یک جایی به بعد این آدم را دیگر می توانستیم حلاجی کنم. برای خودش خلوت داشت، درون داشت، عمق داشت و فقط دیگر یک ظاهر نبود. ولی خب پایه و اساس این سریال کاملا کمدی بود. من نمی توانستم یک شخصیت جدی خلق کنم. برای همین هم شروع کردم یکسری ویژگی های بیرونی برای این آدم پیدا کردم.

خلق و خو، مدل راه رفتن، شیوه صحبت کردن و ... در حین ضبط سریال و قسمت های جدیدی که نوشته می شد سعی کردم درون شخصیت را هم به تدریج کامل کنم تا یک ظاهر توخالی از آب درنیاید. هر چه جلوتر برویم قطعا تماشاچی درونیات او را بیشتر درک می کند. یکی از اتفاقات خوبی که در این کار برایم افتاد این بود که شخصیت زیبا با آنچه تا به حال بازی کرده بودم فرق داشت.

شمعدونی برخلاف دوتا کار قبلی سروش صحت که شخصیت ها بیشتر کارتونی بودند و نمی شد باورشان کرد، پر از شخصیت های واقعی است. در عین اینکه کمدی است می توانی تک تک آدم ها را باور کنی. انگار به عمد هم هست که شخصیت ها به نسبت کارهای قبل، غلو شده نیستند. دیگر خبری از شخصیت غیرقابل باوری مثل خانم شیرزاد نیست یا شخصیت اصلی ما یعنی هوشنگ به اندازه نیما افشار بلا سرش نمی آید. این تعریف شخصیت ها چیزی بود که از روز اول سروش صحت روی آن تاکید داشت یا کم کم به آن رسیدید؟

- توی ساختمان پزشکان یک فانتزی وجود داشت اما اینجا سروش صحت تعمدا می خواست یک کمدی بسازد که بیشتر مسائل روز اجتماع و آدم ها را بیان کند. یعنی خیلی نزدیک به جامعه ما باشد. من این را کاملا توی فیلمنامه می دیدم. خب وقتی در فیلمنامه اینطور باشد، قطعا بازیگر هم به همین سمت و سو می رود.


سعی می کند بازی اش فانتزی و خیلی خارج از جریان رئال نباشد. بستر سریال کاملا کمدی است اما جریان فانتزی درونش خیلی کمرنگ است. شاید فقط یک درصد وجود داشته باشد. سروش صحت با توجه به فیلمنامه ای که در اختیارمان می گذاشت اینطور تعریف کرده بود که آدم ها، یکسری آدم های روز هستند. با خانواده هایی که وجود دارند و اتفاق هایی که واقعا پیش می آیند. فقط همه اینها در قالب کمدی و با بزرگنمایی اتفاق می افتد.

حتما انتقادها را در این مدت شنیده اید. خیلی ها معتقدند که شخصیت عرشیا و تعامل اطرافیان با او به شدت اعصاب خرد کن است و در تربیت بچه ها اثر بد دارد و یا حتی برخی معتقدند شمعدونی با کاراکتر زیبا خواسته به دخترانی که ازدواج نکرده اند طعنه بزند.

- توی این چند روزه دارم به این موضوع فکر می کنم که واقعا بی ادبی در جامعه ما وجود ندارد؟ هیچ بچه ای شبیه عرشیا نداریم؟ مادرانی نیستند که بچه هایشان را بد تربیت می کنند و آن وقت می ایستند و به بی ادبی های آنها می خندند؟ ضمن اینکه شمعدونی اصلا چنین رفتارهایی را تایید نکرده. حتی همان عرشیا را هم کسی تایید نمی کند، فقط مادرش است که لوسش می کند. بقیه همگی با رفتارهای او مخالفت می کنند یا مثلا وقتی عطا و هوشنگ با هم دعوا می کنند کسی آنها را تایید نمی کند.


پس در واقع معتقدید که شمعدونی قصد داشته از همین ۲۰ درصد انتقاد کند؟

- کمدی و طنز در تمام دنیا منتقدانه است و جامعه و مسائل اجتماعی روز را نقد می کند، برای همین هم همیشه مورد انتقاد قرار می گیرد. در هیچ جای دنیا ما کار کمدی نخواهیم دید که اجتماع و مسائل روز را نقد کند و مورد انتقاد قرار نگیرد. دقیقاهمینطور است. تک تک اعضای خانواده شمعدونی خود مردم جامعه ما هستند که به دلیل کمدی بودن کار، بزرگنمایی شده اند.

پس به طور کلی از شمعدونی دفاع می کنید؟

- کمدی کار ما کاملا موقعیت است. براساس مسخره بازی آدم ها نیست. برای همین هم شاید خوشایند خیلی ها نباشد. شاید خیلی ها کمدی سطحی و کلامی دوست داشته باشند اما اینجا چنین چیزی وجود ندارد. آدم ها کاملا آدم های روز و اجتماع خود ما هستند.

کار کمدی همین است چون باید نقد کند و پس طبیعی است مورد نقد قرار بگیرد. واقعا از شمعدونی تماما دفاع می کنم. با تمام قدرت دفاع می کنم چون در جریان کامل نوشته شدن و ساخته شدن آن بودم. واقعا می دیدم با چه وسواسی نوشته می شد و شخصیت ها، مضامین و ... چقدر فکر و ایده برایشان خرج می شد. به نظرم یکی از بهترین کارهای سروش صحت است و خوشحالم که در آن بازی می کنم و امیدوارم باز هم این اتفاق بیفتد.


شنیده بودیم قبل از شروع فیلمبرداری یکمرتبه پای شما شکسته و صحت هم مجبور شده تغییراتی در فیلمنامه به وجود بیاورد.

- بله قبل از اینکه کار شروع شود، پایم از ۹ قسمت شکست. حتی عصب پایم را از دست داده بودم و مدام دنبال درمان بودم. یک شکستگی ساده نبود. اصلا نمی توانستم بدون عصا تکان بخورم. خواستم انصراف دهم اما آقای صحت گفت نه، این نقش را برای تو نوشتم و باید باشی. بیا حالا من شخصیت زیبا را عوض می کنم تا تو حتما باشی یا با عصا بتوانی بازی کنی.