دست مريزاد به آقاي داوودنژاد!

بعد از اين‌كه فيلم «مرهم» ساخته عليرضا داوودنژاد با استقبال زيادي مواجه شد، بهرام رادان تصميم گرفت به محض اين‌كه فيلم را در سالن فردوس موزه سینمای ایران ديد، يادداشتي در ستايش توانايي‌هاي داوودنژاد بنويسد، به همين دليل از بغل‌دستي‌اش خودكاري قرض گرفت‌ و اين‌گونه نوشت:

«‌ کیومرث پوراحمد مرا به تماشای فیلم مرهم دعوت کرد‌ و این مطلب را پس از تماشای فیلم در سالن فردوس موزه سینمای ایران می‌نویسم. بعید می‌دانم ‌اثرات ناشی از ساخت فیلم‌های این‌چنینی بتواند اثر التیامی به درد همیشگی اعتیاد در جامعه ما باشد. چه آن‌که از «گوزن‌ها» تا به حال آمار اعتیاد رو به فزونی بوده و دولت‌ها و بخش‌های فرهنگی - تربیتی همیشه چند سال از تولیدکنندگان این مواد عقب‌ترند! «مرهم» فیلمی است ساده و محترم. هرچند نیمه اولش را بیشتر دوست داشتم اما نگاه نافذ کارگردان به نوع عاصی جوانان امروز برایم جالب بود. جوانانی که پیداست اگر پتانسیل بالقوه جوشان‌شان توسط همان نهادهای فرهنگی- تربیتی به خوبی هدایت نشود، چه سرنوشت غم‌بار و محنت‌انگیزی در انتظارشان است. به اعتقاد نگارنده در فنا شدن یک جوان، خودش در انتهای صف مقصران است، زيرا ضعف، نهاد خانواده و عدم ‌اغنای فرهنگی جامعه، مهم‌ترین دلایل این سقوط هستند. به هرحال «مرهم» نه قصد دارد مقصر را پیدا کند و نه قصد دارد راه حل را ارائه دهد. شاید مادربزرگ مهربان فیلم، تنها مرهمی باشد بر زخمی کهنه که شکافش خیلی وسیع‌تر از این مرهم‌هاست. شاید پس از پایان فیلم، مریم زخم‌خورده قصه، باز هم به درون خانواده بی‌فرهنگ و جامعه درد‌دیده‌اش باز‌گردد. این احتمال در شرایط کنونی بارها و بارها محتمل‌تر است تا هرنوع پایان خوش.
در آخر دست‌مریزاد به آقای داوود‌نژاد و گروه محترمش که در این وانفسای پوچ، لحظات خوبی را برای مخاطب جدی هنر رقم زدند.»