امیرعلی نبویان: رقیب عادل نیستم

روزنامه هفت صبح - احمد رنجبر: «سرخابی» نخستین برنامه مهم اینترنتی با موضوع فوتبال است که جای خود را میان علاقه مندان باز کرده. ویژگی مهم آن تسلط امیرعلی نبویان در اجرا و نیز وجه سرگرمی اش است. درباره متن و حاشیه برنامه با نبویان صحبت کرده ایم.

برنامه های ورزشی زیادی در تلویزیون بوده و هست که رویکرد مشخصی دارند و متن و حاشیه فوتبال از زیر دست شان در نمی رود. پس «سرخابی» چه حرفی مگو درباره فوتبال مطرح می کند، آن هم در شرایطی که به خاطر مسئله حامی مالی برنامه، تنها سه تیم می توانند سوژه شوند. بعد از حدود یک ماه و نیم معلوم شده مسیر «سرخابی» چیست و چه هدفی دارد. زوم برنامه بر وجه سرگرمی استوار است و هواداران پرسپولیس، استقلال و تراکتورسازی می توانند ضمن سرگرمی، روی دیگری از بازیکن های محبوب شان را ببیننند. «سرخابی» که یکشنبه ها در اینترنت بارگذاری می شود یک ویژگی بارز دیگ رهم دارد و آن اجرای خوب، راحت و مسلط امیر علی نبویان است. با او درباره این تجربه و چند موضوع دیگر گفتگو کرده ایم.

وقتی ایده «سرخابی» شکل گرفت چه دورنمایی برایش داشتید؟

- من به تنهایی برای این برنامه تصمیم نمی گیرم. «سرخابی» یک اتاق فکر دارد که مجموعه ایده ها به تناسب رویکردها و سیاست های مشخص، عملیاتی می شوند. آن چیزی که برای ما در وهله اول اهمیت داشت، بُعد سرگرمی است. منتها این مهم است که در پس این سرگرمی چه چیزی وجود دارد. یکی از مهم ترین مواردی که فکر کردیم باید در این برنامه داشته باشیم، حفظ یک ساختار رقابتی است. اولین فکری که برای این مسئله کردیم این بود که بازی «بیلیارد فوتبال» راه بیندازیم تا بازیکن های تیم ها در یک رقابت قرار بگیرند؛ در رقابتی که به دور از هرگونه تنش خاص فوتبال باشد و خیلی دوستانه و رفاقتی برگزار شود.

نکته دیگری که برای مان مهم بود این است وارد حاشیه نشویم. در این مدت طی مراوده و نشست و برخاست که با بازیکن های فوتبال داشتم، متوجه شده ام حضورشان در یک برنامه با این گارد همراه است که قرار است با حاشیه مواجه شوند. ما سعی کردیم اصلا آنها را در این فضا قرار ندهیم چرا که فوتبال در کشور ما به اندازه کافی رسانه جنجالی دارد. پس اولین کاری که باید می کردیم جلب اعتماد بازیکن ها بود که قرار نیست کسی شما را در «سرخابی» به چالش بکشاند و دچار حاشیه کند. به همین دلیل پیش از ضبط و در خلال اجرا همیشه من و ابوالفضل اکبری (تهیه کننده برنامه) با بازیکن ها این موضوع را مطرح می کنیم که اگر جواب میا حرفی به دل خودتان نشست بگویید آنها را در بیاوریم.

پیش آمده که بازیکنی بخواهد بخشی از حرف هایش حذف شود؟

- بله. یکی دو بار این اتفاق رخ داده. بعضی بازیکن ها دوست ندارند درباره یک سری مسائل حر ف بزنند. مثلا دوست ندارند مواردی که مربوط به مسائل فنی یا زندگی شخصی شان شود را کسی بداند. این جزو حقوق شهروندی است و ما به عنوان رسانه باید به این حق شان احترام بگذاریم.

اشاره کردید که «سرخابی» نمی خواهد سراغ حاشیه برود. ذهن ژورنالیستی می گوید اسپانسر برنامه دنبال دردسر نیست.

- نه. اتفاقا اسپانسر اصرار دارد اگر حاشیه ای هست به آن پرداخته شود، منتها نمی توانیم منکر این شویم که بازیکن ها حق دارند به برخی سوال ها جواب ندهند و کسی نمی تواند مجبورشان کند. ما طوری طراحی می کنیم که اگر خودشان علاقه مندان به صحبت هستند حرف بزنند ولی کسی تحت فشار قرار نگیرد.

یکی از برگ برنده های برنامه مسابقه هایی است که بین بازیکن ها برگزار می کنید. از این دست ایده ها بیشتر خواهیم دید؟

- من ایده های دیگری برای «سرخابی» داشتم و دارم، منتها مشغول چانه زنی درباره سیاست های کلانی که خدمت تان عرض کردم هستیم. مثلا یکی از آن سیاست های کلان این است که مباحث رقابتی و فنی و تحلیلی نکنیم. شما وقتی در برنامه ای مثلا زیباترین گل ماه را به نظرسنجی می گذارید کافی است یک گل از بازیکن های استقلال یا پرسپولیس در آن باشد و احتمالا رأی می آورند. رقابت بین مردم آنقدر متعصبانه است که گاهی چشم را روی واقعیت ها و حقیقت می بندند. لازم است بازی ها را تا حدی پیش ببریم که برد و باخت ها عادی شود و حساسیت برانگیز نباشد. مثلا مسابقه گل کوچه سه به سه بین استقلال و پرسپولیس برگزار کنیم. این یک بازی است، فنی هم هست، فوتبالی هم هست ولی الان حساسیت برانگیز است.

این جوری که صحبت می کنید انگار «سرخابی» قرار است ادامه داشته باشد. برنامه ریزی که اشاره کردید برای فصل جاری است یا سال های بعد؟

- من سعی می کنم از منظر برنامه سازی به سوالات شما جواب بدهم وقتی پلات یک برنامه را می ریزید به این فکر می کنید که بعد از ۱۰، ۱۵ برنامه چه کنم که به تکرار نیفتم و برگ تازه ای رو کنم. بالطبع در قدم اول مشت تان را باز نمی کنید و همیشه سعی می کنید هر چند برنامه یک سورپرایز برای مخاطب داشته باشد. مثلا ما بعد از چند برنامه مسابقه «اسم - فامیل» بازی کردیم. منتها اینها بخش های کوچک برنامه است و برای بازی های بزرگ تر برنامه ریزی بزرگ تری کرده ایم.

شما در موقعیت های مختلف اجرا دیده شده بودید، منتها زمانی که خبر اجرای یک برنامه ورزشی منتشر شد، خیلی خوشبین به موفقیت تان نبودیم. مجریان موفق زیادی داریم که وقتی می خواهند وارد یک حوزه تخصصی شوند به دلیل عدم اشراف به موضوع شکست می خورند اما شما با دقت تمام جزییات موضوعات و بازیکن ها را می دانید. انگار از گذشته علاقه مندی به فوتبال در وجود شما بوده و آن را کنار نگذاشتید.

- معلوم است که کنار نگذاشته ام چون فوتبال بخش لاینفکی از زندگی من است.اما راستش را بخواهید اطلاعات فوتبالی خارجی ام مربوط به دهه های ۹۰ تا ۲۰۱۰ است. بیشتر آن چیزهایی که برایمان نوستالژی می شود را می گذاریم در صندوقچه ذهن مان که هر بار به آن باز می گردیم لذت می بریم اما فوتبال ایران را هیچ وقت رها نکردم و همیشه برای من مهم بوده مخصوصا باشگاه های پرسپولیس و استقلال که در این سال ها حتی یک بازی از آنها را از دست ندادم البته این را هم نباید فراموش کنیم وقتی که می خواهیم مجری یک برنامه باشیم، علاوه بر اندوخته هایی که در ذهن مان داریم، لازم است درباره مهمان تحقیق کنیم و ...

ویژگی اجرای شما در «سرخابی» این است که اسیر کلمات و لفاظی نمی شوید.

- شاید یکی از دلایل اصلی آنت، این است که من بچه کوچه هستم. از آن دسته بچه هایی که بعد از غروب خورشید پدر و مادرم باید در کوچه و موقع فوتبال دنبالم می گشتند. به همین دلیل این جنس رقابت ها را می شناسم. درست است که من درس مهندسی خوانده اما اما به این دلیل در این شاخه رفتم چون فکر می کردم اگر مهندس نشوم پدر و مادرم ناراحت می شوند اگر رهایم می کردند شاید همان فوتبال را ادامه می دادم اما اصولا فک رمی کنم زندگی کردن در کوچه یکسری دیدگاه ها و تجربیاتی به آدم می دهد که یک جاهایی به کار می آید.

با وجود عدم سابقه شما در اجرای فوتبال، میهمان که جلوی شما می نشیند خیلی سریع با او رفیق می شوید. خاصیت بازیکن ها است یا پیش از اجرا با مهمانان، برنامه خاصی دارید؟

- مطمئنا پیش از شروع برنامه با هم یک نشست داریم ضمن این که من راهکاری پیش گرفتم و آن صداقت است. شاید کمتر مجری فوتبالی را سراغ داشته باشید یا اصلا وجود ندارد که همان ابتدای برنامه بگوید من پرسپولیسی هستم یا استقلالی. بیان تیم مورد علاقه ات باعث می شود فتح بابی برای گفتگو صورت بگیرد. ما یک بخشی داریم قبل از این که مهمانان وارد استودیو بشوند با هم گپ و گفت می کنیم. مثلا همان ابتدا وقتی وارد اتاق وی آی پی شدم و آقای برانکو را دیدم گفت: «تو که استقلالی هستی چرا قرمز پوشیدی!» این کری که در پسش یک نوع دوستی وجود دارد به رابطه صمیمانه با مهمان کمک می کند. سیاست دیگری که وجود دارد این است که ما اول برنامه مسابقه «بیلیارد فوتبال» را ضبط می کنیم. این تصمیم خیلی خوبی است که ایجاد صمیمیت می کند.

نود جزو مهم ترین برنامه های تلویزیونی است که شهرت و موفقیت آن را باید به حساب عادل فردوسی پور گذاشت. چند برنامه ای که خودش اجرا نکرد و مزدک میرزایی و رضا جای او مجری بودند، جای خالی اش به شدت احساس می شد ولی با شیوه ای که شما اجرا می کنید، عادل صاحب یک رقیب جدی شده.

- عادل فردوسی پور جزو کاربلدترین آدم های این مملکت است. البته مهم ترین مسئله که دوستان دیگر نتوانستند نود را به خوبی عادل فردوسی پور اجرا کنند به یک اصل مهم بر می گردد. یعنی کسی موفق است که مجری مولف باشد. برنامه نود مال عادل فردوسی پور است و لحظه به لحظه آن را یک بار دیده، بالطبع نود را هیچ کسی به خوبی عادل فردوسی پور نمی تواند اجرا کند. همان طور که فردوسی پور نمی تواند «خندوانه» را به خوبی رامبد جوان اجرا کند یا رامبد نمی تواند «دورهمی» را به خوبی آقای مدیری اجرا کند چون مدت ها با برنامه بوده اند، لحظه لحظه اش را در ذهن شان دیده اند اما این که من رقیب عادل فردوسی پور باشم نه.

آقا راستش را بخواهید اجرای یک برنامه ورزشی خیلی برایم جدی نیست. در برنامه ای مثل «سرخابی» تمام انرژی ام را می گذارم اما پلنی برای این که یک مجری ورزشی باشم ندارم. ضمن این که قیاس مع الفارق است. فکر نمی کنم این لطف شما در قالب قیاس با عادل فردوسی پور در ذهن من و خوانندگان تان بگنجد.

حالا اگر روزی روزگاری اجرای نود به شما پیشنهاد شد و خود عادل هم راضی باشد، توی خودتان می بینید برنامه ای با مختصات نود اجرا کنید؟

- من طرفدار پروپاقرص برنامه نود هستم ولی راستش با رویکرد آن خیلی موافق نیستم. از این جهت که آدم جنجالی نیستم و فکر می کنم آدم یا جنجال می کند و تا ته آن می رود یا این که کلا از آن پرهیز می کند. فکر می کنم مسائل مهمی در فوتبال ایران وجود دارد که برنامه نود اجازه رفتن به سمتش را ندارد. من متاسفانه به اندازه عادل فردوسی پور نمی توانم خوددار باشم، بنابراین ترجیح می دهم وارد حواشی نشوم.