ایزابل هوپر کیست؟

روزنامه بانی فیلم: بازیگر نامدار فرانسوی امسال برای بازی در فیلم «او» آنقدر در مرکز توجه بود و آنقدر جوایز معتبر سینمایی کسب کرد که سایت سینمایی ورایتی، ساعتی پیش از اسکار ترجیح داد به بررسی کارنامه کاری وی بپردازد.

به نقل از ورایتی، در حالی که حالا دیگر روشن شده که ایزابل هوپر جایزه اسکار بهترین بازیگر زن نقش اصلی را به مجموع جوایز گلدن گلوب، بفتا و سزار و لومیر امسال خود افزوده است یا خیر، نگاهی به مسیر کاری او خالی از لطف نخواهد بود.

او چند روز پیش دومین جایزه سزار خود را برای بازی در فیلم «او» کسب کرد ولی او تاکنون ۱۶ بار نامزد کسب این جایزه شده و به عنوان فعال‌ترین و موفق‌ترین بازیگر زن فرانسوی شناخته می‌شود. در هر حال او شخصیتی است که هرگز از بازیگری فاصله نگرفته است: یا روی صحنه داشته نقش آفرینی می‌کرده یا روی پرده‌های نقره‌ای سینماها دیده شده (که به معنی بازی در ۲ یا ۳ فیلم در سال است) و یا در تلویزیون فرانسه در نقش‌های متفاوت دیده شده است.

او با حضور خودش همواره تشخصی به بازیگری که نقشش را ایفا کرده می‌دهد که آن را متفاوت می‌سازد، بازی او در نقش شخصیت زن فیلم «او» نیز نه تنها این زن را از قربانی یک صحنه تجاوز بیرون می‌کشد، بلکه او را به شخصیتی جنگنده بدل می‌سازد.

خیلی‌ها هوپر را بزرگ‌ترین بازیگر زنده جهان می‌دانند و منتقدانی نیز از نقش او در فیلم «او» به عنوان بهترین دستاورد بازیگری‌اش یاد کرده‌اند.

به گفته سایت آی‌ام دی بی، ایفای نقش «او» که اولین نامزدی اسکار را برای هوپر به ارمغان آورد صدویکمین نقشی بود که او بازی کرده است. هر چند شمار اندکی از این آثار باارزش را می‌توان به زبان انگلیسی تماشا کرد.

حتی اگر شما در سال‌های پیش شاهد نقش‌هایی از او بوده باشید، هنوز کلید گنجی که او هست را در دست ندارید. دریافت نامزدی اسکار این فرصت را برای او به وجود آورد که با بازی در نقشی که بسیاری از بازیگران هالیوودی از ایفای آن خودداری کردند بخش قدرتمند و توانمند وجودش را نشان دهد. اگر بخواهیم در میان همه آثار برجسته او جستجو کنیم شاید با تماشای پنج فیلم از مجموعه کاری او بتوان دریافت که او کیست.

«یراق دوز» محصول ۱۹۷۷

هوپر پیش از این که در فیلمی از کلود گورتا بازی کند در یک دوجین فیلم بازی کرده بود اما در این فیلم که با اقتباس از رمان پاسکال بین ساخته شده او شخصیتی متفاوت را ارایه می‌کند که توانایی ارایه روح یک نسل شورشی را دارد و در برابر پدر و مادر بورژوای خود سعی به ابراز موجودیت دارد.

این فیلم برای هوپر یک موفقیت بزرگ بود که با ایفای نقش اصلی توانست امضای خود را پای اثر بگذارد و مخاطب را دچار شگفتی کند از این که شخصیت بازیگر در کجا پایان می‌یابد و شخصیت نقش از کجا شروع می‌شود. او در این فیلم در نقش دختری یاغی ظاهر شده که وقتی درمی‌یابد اولین پسری که با او دوست شده به راحتی رهایش کرده است ماهرانه نشان می‌دهد که از این بی‌وفایی چگونه درهم شکسته شده است.

«ویولت» ۱۹۷۸

مسلما راز موفقیت هوپر توانایی او برای کار کردن با شماری از بزرگ‌ترین کارگردان‌های جهان از جمله میشل هانکه کارگردان اتریشی است. او در فیلم کارگردان سازنده «عشق» با عنوان «پایان خوش» بازی کرد و برای کارگردان هونگ سانگ-سو نیز جلوی دوربین رفت. اما او با هیج‌کس به اندازه کلود شابرول کار نکرد.

اولین فیلم از مجموع هفت فیلمی که وی به اتفاق کلود شابرول ساختند «ویولت» بود که جایزه کن بهترین بازیگر زن را برای هوپر به ارمغان آورد و از بعدی جدید شخصیتی جامعه ستیز به وی داد. خود هوپر می‌گوید حاصل همکاری‌اش با شابرول هم عالی بود چون هیچ‌یک از این دو واقعا درباره شخضیت‌ها بحث نمی‌کردند مگر اندکی صحبت که درباره کل اثر می‌شد… نتیجه عالی بود.

در هر حال این فیلم درباره زنی پاریسی جوانی است که والدینش را مسموم می‌کند. این فیلم که با الهام از داستانی واقعی ساخته شده روایتی را که در دهه ۱۹۳۰ ذهن جامعه را به خود مشغول کرده بود روی پرده آورده است و مجموعه‌ای از پنهان‌کاری و فریب را ارایه می‌کند.

«دروازه بهشت» ۱۹۸۰

در اولین فیلم آمریکایی که او بازی کرد یک بار دیگر با کارگردانی مولف در قواره‌های جهانی همکار شد و با مایکل چیمونو در این فیلم همکاری کرد. این فیلم که به دلیل هزینه‌های بالا یک شکست تجاری شد در نهایت به فروپاشی استودیو یونایتد آرتیستز انجامید. هوپر در این باره می گوید: فراتر از ناامیدی بود. مایکل چیمونو فیلم را با آن شکست بزرگ هرگز کامل ندید اما من می‌توانستم ببینم چگونه شکست این فیلم شامل زیبایی آن هم هست.

اصلا نمی‌توان هیچ یک از این دو وجه را از هم جدا کرد. زمان با چنین سوء تفاهم‌هایی در میان کلاسیک‌ها ناآشنا نیست. این فیلم دارای صحنه‌های واقع‌بینانه از برخورد بین زمینداران ثروتمند و هجوم مهاجران ناخواسته است که بازی‌هایی فوق‌العاده دارد. هوپر در برابر کریستوفر واکن هر دو استثنایی هستند و در برابر پس زمینه‌ای زیبا و زنده که می‌تواند بازیگر را ببلعد، خودنمایی می‌کنند.

«لولو» ۱۹۸۰

در همان سال شاهد فیلمی دیگر با یکی از بهترین‌ بازی‌های هوپر هستیم که در نقش یک زن از طبقه متوسط باید با همسر حسودش کنار بیاید. او در برابر ژرار دوپاردیو در این فیلم عالی هستند. کارگردان موریس پیالا در سال‌های اخیر با کشف دوباره این فیلم ارتباط بین زیباشناسی اثر و سینمای معاصر جهان را دوباره به تماشا گذاشت.

چیزی ظالمانه و غیررمانتیک در روابط بین شخصیت‌ها هست که در نتیجه آن شخصیت‌ها زنده و کاملا غیرقابل پیش بینی به نظر می‌رسند. هوپر به آسانی وجه دیگر فردی را نشان می‌دهد که نمی‌تواند به هیچ عنوان برانگیزاننده همدلی باشد. او در این فیلم روح خود را چنان عیان می‌کند که مخاطب از دیدن شخصیت چهره برمی‌گرداند و به این ترتیب قدرت نهفته فیلم را عیان می‌کند.

«معلم پیانو» ۲۰۰۱

میشل هانکه در این فیلم به طوری موثر سنت خویشتن‌داری رسمی و ناتورالیسم دقیق را در اقتباس از رمان آلفرده یلی‌نک نویسنده برنده جایزه ادبی نوبل به رخ کشیده است. هوپر در این باره می‌گوید: با هانکه ساخت این فیلم را با هم شروع کردیم وفکر می‌کنم شروع خوبی داشت.

او برای ایفای این فیلم برای دومین بار جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن را دریافت کرد و در نقش یک معلم پیانو ظاهر شد که رابطه‌ای عجیب و غریب با مادر خود دارد و بر مبنای آن نمی‌تواند با شاگرانش هم رابطه درستی داشته باشد. هوپر برای ساخت این شخصیت پلی بین این شخصیت غیرقابل جذب و مخاطب می‌زند و بزرگ‌ترین صحنه‌هایی را خلق می‌کند که بازیگری ممکن است بتواند از پس آن برآید.