برایان کاکس؛ از براندو تا چرچیل!

روزنامه صبا - آرش واحدی: بازیگر کهنه‌کار انگلیسی، برایان کاکس امسال در نقش‌های چالش‌برانگیز و عجیبی ظاهر شده است. نقش‌هایی که بازآفرینی شخصیت‌های حقیقی در دنیای سینما و تلویزیون هستند. کاکس سال گذشته را در همین سبک و سیاق به پایان رساند و در مجموعه تلویزیونی «مدیچی: اربابان فلورانس» ظاهر شد. امسال وضعیت کمی پیچیده‌تر آغاز شده است، مجموعه تلویزیونی پرحاشیه «اسطوره‌های شهری» که بسیاری از شخصیت‌های محبوب تاریخ را به قاب کوچک فرامی‌خواند با مشکلات عدیده‌ای مواجه شده است و فعلا باید در انتظار نقش‌آفرینی کاکس در قالب مارلون براندوی پا به سن گذاشته بمانیم. نکته قابل توجه در مورد نقش‌آفرینی کاکس در این مجموعه به این واقعیت بازمی‌گردد که او نقش پسر و دختر مارلون براندو را نیز به‌صورت همزمان ایفا کرده است.

در هر صورت تا پخش رسمی مجموعه «اسطوره‌های شهری» برایان کاکس باز هم خبرساز شده است و با فیلم «چرچیل» در قالب این سیاستمدار نام‌آشنای انگلیسی هنرنمایی کرده است. کاکس که برای ایفای این نقش مشکلات زیادی را پشت‌سر گذاشته است در مصاحبه‌ای که مشاهده می‌کنید درباره فرآیند فرو رفتن در قالب شخصیتی چون وینستون چرچیل سخن می‌گوید. نقشی که این روزها باعث پدیدار شدن عکس‌های کاکس در منابع مختلف سینمایی و افتادن نام وی بر سر زبان‌ها شده است.

لازم به ذکر است که این نقش‌آفرینی برای کاکس تقریبا جنبه‌ای رقابتی پیدا کرده است زیرا از سال گذشته که جان لیتگو در سریال «تاج» نقش چرچیل را ایفا کرد و برای آن نامزد جایزه گلدن‌گلوب شد، بسیاری از کارشناسان در انتظار هنرنمایی برایان کاکس در این نقش بودند و ناگفته پیداست که در پایان سال و اکران تازه‌‌ترین فیلم جو رایت با عنوان «تاریک‌ترین ساعت» و هنرنمایی گری اولدمن در قالب چرچیل بازار مقایسه میان نقش‌آفرینان این سه اثر شاخص گرم‌تر خواهد شد. باتوجه به این توضیحات شنیدن روند آماده شدن برایان کاکس برای ایفای نقش چرچیل از زبان خودش واجد جذابیت‌هایی دوچندان می‌شود.

برای ایفای نقش وینستون چرچیل در فیلم «چرچیل» مقدار زیادی وزن اضافه کردید، این جریان را چگونه مدیریت کردید!؟

بدون تعارف می‌توانم بگویم، با هیچ کاری نکردن؛ من تقریبا هیچ کار خاصی برای بالا بردن وزنم انجام ندادم و در حقیقت فقط جلوی خودم را هنگام خوردن نگرفتم. زیاد اهل افراط نیستم ولی زمانی که خودت را در زمینه خوردن رها می‌کنی متوجه نمی‌‌شوی که چه زمانی به این اندازه اضافه وزن پیدا کرده‌ای، در حقیقت این کار بسیار ساده‌تر از چیزی است که به‌نظر می‌رسد و همین واقعیت برای من بسیار ترسناک بود.

بعد دوباره این وزن را کم کردید؟

اوه، بله... نزدیک به ۱۴ کیلوگرم وزن کم کرده‌ام، شبیه به دایان ابوت بیچاره شده‌ام. البته باید بگویم که من دیابت هم دارم و تغییر وزن برایم بسیار دشوارتر از دیگران است. من مشکلات ابوت را در این مدت حسابی درک می‌کردم، زیرا وزن کم کردن برای فرد دیابتی کار بسیار دشوار و طاقت‌فرسایی است. دکترم با کمک مقدار زیادی اسموتی سبزیجات موفق شد وزنم را باردیگر پایین بیاورد.

نوشیدن این حجم اسموتی سبزیجات به نظر زیاد جالب نمی‌‌آید!

نه اتفاقا، بسیار جالب هستند، تقریبا به آن‌ها اعتیاد پیدا کرده‌ام و هنوز هم آن‌ها را می‌نوشم، هم برای سلامتی مفید هستند و هم راه بسیار موثری برای کم کردن وزن است. فقط کافی است چند روزی پشت‌سر هم آن‌ها را بنوشید تا متوجه تغییر وزن خود بشوید.

با این سختی‌هایی که برای ایفای نقش وینستون چرچیل متحمل شدید، آیا وسوسه نشدید از گریم یا پروتز استفاده کنید!؟

خیر؛ به‌هیچ عنوان، اصلا اعتقادی به گریم برای ایفای نقش شخصیت‌های حقیقی ندارم، واقعا اهل این قبیل گریم‌ها نیستم، تنها گریم من روی چانه‌ام بود زیرا من شکاف چانه دارم و باید آن را پر می‌کردند!

شما برای ایفای نقش چرچیل از یک منبع خیلی عجیب الهام گرفته‌اید.

این‌که زندگی چرچیل را از کودکی مورد مطالعه قرار دهیم برای پرورش نقش بسیار حیاتی بود، واقعیت این است که نوزاد با نوزاد فرقی نمی‌‌کند، حال از میان ده‌ها نوزادی که به‌دنیا می‌آیند و کنار هم دراز کشیده‌اند، یکی چرچیل می‌شود و دیگری فردی معمولی، در هر صورت او دوران کودکی بسیار سختی داشته است، از مادری آمریکایی متولد شده و پدرش نیز مبتلا به سفلیس شده است. من این داده‌ها را در ذهنم واکاوی می‌کردم که روزی به‌همراه خانواده‌ام انیمیشن «آدم خانواده دوست» را دیدیم، کاراکتر استیوی گریفین به‌نظرم بسیار شبیه به کودکی‌های چرچیل آمد. او با لهجه تند انگلیسی صحبت می‌کرد و بسیار چموش بود و حتی تغییرات اخلاقی‌‌اش با سرعت اتفاق می‌افتاد. این بود که پایه‌های شخصیت چرچیل روی آن بنا شد.

برخی از منتقدان مخالف فیلم، روایت آن را ناصحیح و بی‌ربط به اتفاقات واقعی می‌دانند، به نظر شما فقدان چنین عنصری در رسیدن به هدف اصلی فیلم مهم است؟

خیر؛ فکر نمی‌‌کنم مهم باشد، ما مورخان بزرگ و خوبی داریم و وجود آن‌ها برای ساخته شدن جامعه مهم است، اتفاقا آن‌ها کارشان را خوب بلدند ولی مشکل این‌جاست که همواره با متر واقعیت همه‌چیز را اندازه می‌گیرند، لازم نیست آن‌ها هر محصول هنری و فرهنگی را با واقعیت‌های تاریخی مقایسه کنند زیرا این شیوه برخورد آن‌ها در برخی از موارد جوابگو نیست. برای مثال آن‌ها هیچ‌گاه نمی‌‌توانند مشکلات روحی و ذهنی شخصیت را از روی کتاب‌های تاریخ گمانه‌زنی کنند. واضح است که چرچیل مشکلات زیادی داشت، او به نوشیدنی‌های الکلی معتاد بود، در برهه‌هایی بسیار افسرده بود و نوشیدن را مانند دارو برای خود تجویز می‌کرد.

مورخان جناح راست از تصویری که می‌دیدند بسیار ناراحت شدند زیرا دوست داشتند چرچیل را مثل یک افسانه نشان دهیم و تصوری که این روزها بسیاری از مردم درباره چرچیل دارند تغییر نکند ولی من لازمه ایفای چنین نقشی را در نشان دادن وجوه انسانی کاراکتر می‌دیدم. او در وهله اول یک انسان بود که اشتباهات زیادی مرتکب می‌شد.

به همین دلیل است که مردم همیشه دوست دارند اتفاق‌ها را از نگاه خودشان تعریف کنند؟

بله، دلیلش هم این است که ما همواره دوست داریم برای هر اتفاق یا هر پدیده‌ای توضیح داشته باشیم، تا به‌نظر برسد از آن سر در آورده‌ایم. رفتار شایسته‌ای نیست، تصور کنید شکسپیر نیز نمایشنامه‌هایی که درباره شخصیت‌های واقعی می‌نوشت را بسیار شخصی تلقی می‌کرد و همواره می‌خواست مشکلات درونی خودش با کاراکترها را هنگام نوشتن حل کند. این کاری است که ما امروز باید در مورد شخصیت‌هایی چون وینستون چرچیل انجام دهیم، در‌حال‌حاضر ۷۰ سال از اتفاقاتی که در فیلم روایت شده است می‌گذرد و ما باید از این شکاف زمانی زیاد درس بیاموزیم و حقایق را بیان کنیم.

جدیدا نظرات زیادی در مورد طبقه متوسط در بریتانیا و شباهت‌های آن با سیستم جایگزینی داده‌اید، ممکن است کمی از این نظرات را برای خوانندگان ما شرح دهید.

تعداد کمی از مردم انگلستان این روزها حال و هوای دهه ۶۰ را به‌خاطر دارند. آن زمان طبقه، تعریف مشخص خودش را داشت. برای مثال ما از طبقه کارگر آغاز کردیم و در طبقه متوسط تحصیل می‌کردیم و بازیگری آموختیم. من، آلبرت فینی، آلن بیتس و تام کورتنی محصول چنین جریانی بودیم. دهه ۷۰ وضعیت تغییر کرد، مشخصه‌های طبقه و حزب‌ها با هم ادغام شد و هدف اصلی از حضور در هر کدام از این حزب‌ها فراموش شد. بگذارید واضح بگویم من یک انگلیسی‌دوست هستم ولی باید اعتراف کنم که این روزها دیگر فعالیت در حزب با طبقه بی‌معنی شده است. مردم فعالیت‌های مجازی زیادی دارند و گویی از اول تمام این دسته‌بندی‌ها برای بازی دادن ما بود.

شما می‌گویید که یک انگلیسی‌دوست هستید ولی مدتی پیش از حزب کارگر که سال‌ها عضو آن بودید خارج شده و به حزب ملی اسکاتلند پیوستید و حتی به استقلال این کشور رای دادید! چه اتفاق‌هایی باعث شد چنین تصمیمی بگیرید!؟

دلایل زیادی دارد زیرا ما تقریبا در یک هرج‌و‌مرج بسیار بزرگ در این زمینه‌ها روزگار می‌گذرانیم. من سال‌ها عضو حزب کارگر بودم ولی غرور تونی بلر کار من را با این حزب تمام کرد. من یک فدرالیست هستم و به‌هیچ عنوان به عقب بازنمی‌گردم.

به‌عنوان آخرین سوال، چند بار پیش آمده که شما را با برایان کاکس فیزیکدان اشتباه بگیرند؟

چند‌باری پیش آمده است، این هم جزو اتفاقات عجیب زندگی من است، او می‌توانست نام خود را به پرفسور برایان کاکس تغییر دهد زیرا حتی زمانی که شما در گوگل «برایان کاکس بازیگر» را نیز جست‌وجو می‌کنید تصویری از کهکشان به شما نشان می‌دهد. به‌هر‌حال من چند‌بار به‌صورت خصوصی اعتراضم از این شباهت نام را به اطلاعش رسانده‌ام، البته از نزدیک با هم آشنا نشده‌ایم ولی به نظر می‌رسد انسان خوبی باشد و در کل این هم نامی اتفاق زیاد مهمی نیست.