یک «موزیکال‌های کلاسیک» از چه عناصری تشکیل شده است؟

گذشته از یک دوران آغازین کوتاه، فیلم‌های موزیکال همیشه به یک زوج کاراکتر متکی بوده‌اند. از این منظر موزیکال‌ها هرگز تمایلی به تابوشکنی نشان ندادند و در تمام مدت عمر از ارزش‌های آمریکایی ازدواج حمایت کردند. در معدود نمونه‌هایی شبیه «آقایان بلوندها را ترجیح می‌دهند» که یک زوج زن/زن شخصیت‌های اصلی داستان هستند، کارگردان با مداخله دائمی مردان هر شائبه در مورد ازدواج را از میان می‌برد. موزیکال‌های کلاسیک معمولا با یک روایت دوکانونی یک داستان عاشقانه و یک داستان حرفه‌ای (معمولا از پشت صحنه یک موزیکال) را پیش می‌برند. در منطق موزیکال‌ها موفقیت در هر دوی این زمینه‌ها با هم به دست می‌آید؛ درواقع داستان ساده‌تر از این است: موفقیت در زندگی عاشقانه اساسا همه مشکلات را حل می‌کند.

گفتنی است، نوع موسیقی فیلم موزیکال دامنه متنوعی را دربر می‌گیرد که با گذشت زمان نیز دستخوش تغییر شده است. جدی‌ترین مثال این تغییرها ورود موسیقی راک اند رول به سینمای موزیکال و تبدیل الویس پریسلی به یکی از پرکارترین بازیگران سینمای موزیکال عصر راک است؛ چیزی که یک دهه قبل از آن ناممکن به نظر می‌رسید.

رقص سینمای آغازین موزیکال عبارت بود از دو نوع رقص تپ (ضربه پا) و رقص‌های دونفره. رقص‌های دونفره یادگاری از اروپا بود و رقص تپ بیشتر خاستگاهی آفریقایی از میان سیاهان داشت. بعدتر جینجر راجرز و فرد آستر تا حدود زیادی از هنرهای دیگری مانند باله ملهم بود. بعدتر در عصر طلایی موزیکال جین کلی و جودی گارلند توانستند با از بین بردن این فاصله بعید میان رقص و شهروندان عادی به نوعی از رقص خودمانی و محلی برسند که امروز شاخصه اصلی فرهنگ آمریکایی در موزیکال‌ها محسوب می‌شود.

خود وینسنت مینه‌لی زمانی گفته بود موزیکال درواقع از هیچ ساخته شده است. احتمالا باید به حرف او بیشتر اعتماد کنیم.