رابطه دهه هفتادی‌ها با شعر و ادبیات؛ سرراست و بی تعارف

نوجوان های دهه شصت با «ژول ورن» و «شل سیلوراستاین» و این اواخر «ریچارد باخ» و «جاناتان مرغ دریایی» شروع می کردند و بعد کتاب خوان ها به سراغ کارهای کلاسیک می رفتند؛ اما در دهه هفتاد و هشتاد با استقبالی که نسل چهارمی ها از ادبیات فانتزی کردند، چند ناشر تخصصی برای ترجمه و انتشار آثار این حوزه تاسیس شد. حتی در زمینه ادبیات عامه پسند هم سلیقه آن ها با نسل قبلی کاملا متفاوت بود.

به علاوه گروه ها و انجمن های اینترنتی طرفداری از آثار هم زمینه ای را فراهم می کنند تا افراد بتوانند درباره هر اثر مورد علاقه شان حرف بزنند، بحث کنند، اطلاعاتشان را به اشتراک بگذارند و خلاصه لذتش را ببرند. به علاوه دهه هفتادی ها از امکان مواجهه مستقیم با نویسندگان و مترجمان هم برخوردارند.تا قبل از شبکه های اجتماعی، چهره های ادبی را فقط در نمایشگاه کتاب و برنامه های ادبی می شد از نزدیک دید اما حالا کافی است آن فرد برای خودش صفحه ای در یکی از شبکه ها داشته باشد تا امکان گفت و گو برایش فراهم شود. همین موضوع، امکان قضاوت و نقد بیشتری در اختیار دهه هفتادی ها می گذارد تا آثار ادبی مطلوبشان را راحت تر و با دست باز انتخاب کنند. آن ها درست به همان اندازه که در معرض خطر نگاه سطحی به ادبیات هستند، می توانند لذت شخصی و منحصر به فردی از ادبیات ببرند که نسل های دیگر امکانش را نداشتند. این نسل، در همه چیز شگفت انگیز است.