پیشنهادهای فرهنگی آخر هفته

برترین ها - ایمان عبدلی:

نمایش خانگی: «رگ خواب» داستان فروپاشی «مینا» است؛ زنی تنها که در ازدواج اول شکست خورده و بعد از سمت پدر طرد شده. مینا کسی جز پدر ندارد و البته یک رفیق نصفه نیمه! او تنهاست، بر حسب اتفاق و بر اساس نیاز به کار و درآمد با کامران آشنا می شود و به او پناه می برد. عشق جوانه می زند، اما در آدامه...

بازگشتی به «بوتیک» به شخصیت بی پناه «اتی» (البته با تفاوت هایی اگر «بوتیک» را دوست داشته اید احتمالا «رگ خواب» را هم دوست دارید) این فیلم شاید نسخه دامنه دارتر و سینمایی تری از «بوتیک» است

حیف است از نقش کارگردان در سینمایی کردن یک روایت ننویسیم از ذوقی که تماشای یک فیلم را در پرده ی سینما متفاوت از تماشای آن در تلویزیون می کند. مثل استفاده از رنگ در تقویت روایت ، سکانسی که کوروش تهامی در رستوران به همراه حاتمی نشسته و طیف ارغوانی لباس او با پس زمینه ی تصویر تبانی کرده و شکل نشستن اش حسی از بی اعتمادی می رساند، یا تاکید دوباره اش به ست چاقو و یا پله های راه فرار که محل رفت و آمد مینا است. گویا راه فرار زندگی کامران است. رگ خواب را حتما ببینید.

تماشاخانه: «خشم و هیاهو» با بازی امیرحسین رستمی، هانیه توسلی و علی سرابی. روایت سه کاراکتر که در آستانه اعدام قرار دارند و در ساختار مثلثی به تناوب در راس قاعده درام قرار می گیرند. هر کدام از گذشته ای میگویند که منجر به قتل و جنایت شده است. «خشم و هیاهو» کم گفتو گو دارد اما چون ماهیت افشاگرایانه دارد دائما پر از مونولوگ است. هر کدام از کاراکتر ها به نوبت با متنی که بازیگوشی های زیادی دارد مونولوگ های نفسگیر ادا می کنند و با تیپ سازی ها متنوع کار درام را پیش می برند.

از لحاظ مضمونی نمایش می خواهد نقایض فرهنگی نهادهایی چون آموزش پرورش را نقد کند و به ساختار جامعه استبداد زده می پردازد. در یک فاز جنسیت زن، د فازی دیگر فقر و شکاف طبقاتی و در فاز انتهایی مسله آزادی های سیاسی و خصوصا آزادی بیان و شکاف این تبلیغات رسمی و ایدئولوژیک و واقعیت زشت جامعه ناکام در پرورش جوانان موفق. «خشم و هیاهو» خیلی خوب نیست اما متوسط های یک کار قابل تماشا را دارد.

کیوسک: ماهنامه ۲۴ به مناسبت جشنواره فیلم فجر ویژه نامه ترتیب داده که در آن تمامی فیلم های جشنواره به جزئیات معرفی شده اند. اگر اهل فیلم بازی در جشنواره هستید این شماره ۲۴ را از دست ندهید. در این شماره البته گفت و گو با ساعد سهیلی هم خواندنی اس هم دریچه های شخصی قابل توجه ای را افشا کرده و هم از سینما حرف هایی خواندنی دارد.ماهنامه سینمایی گروه همشهری البته در باره جدی ترین فیلم این روزهای اکران هم پرونده جمع و جور ترتیب داده، اکتای براهنی ماجرای فیلسماز شدنش و ساخت «پل خواب را روایت کرده. در سینمای خارجی هم مطالبی راجع به بلیدرانر فیلم خبرساز سینمای هالیوود آمده که خواندنی است.

«خط خطی» ماهنامه طنز کیوسک ها، جان سخت ادامه می دهد، بچه های خط خطی این بار با ویژه نامه در نفی خشونت علیه زنان مطالب پرو پیمانی را در یان شمارخه جمع کرده اند، طرح های بکر و طنزهایخواندنی در کنار مصاحبه نیلوفر لاری پور ترانه سرای مشهور، این شماره خط خطی خواندنی است.

اکران: کریمی در «کمدی انسانی» زندگی مردی را از اولین باری که چهار دست و پا از پله‌های خانه مادری‌اش بالا می‌رود و زمین می‌خورد تعریف می‌کند تا روزی که به بهشت می‌رسد. محمدهادی کریمی از طریق این روایت به شیوه‌ای نمادین، داستان زندگی ملتی را می‌گوید که بده بستان‌های سیاسی روزگارش را رقم می‌زند و بالا و پایین شدن احوالات مردمی که اسیر هیچ‌اند را بازگو می کند. کریمی برای این روایت سمبلیک به سراغ زندگی پسرکی می‌رود که در اواسط دهه ۲۰ متولد می‌شود و علی‌رغم تفاوت‌هایش با دیگر کودکان یاد می‌گیرد همرنگ جماعت شود و مثل دیگران رفتار کند. تفاوت این کودک از اولین روزهای زندگی‌اش شروع می‌شود که شیشه شیرش را به‌جای دست راست با دست چپ می‌گیرد. چپ‌دست بودن این کودک آغاز ناکامی‌های وی در جامعه است، جامعه‌ای کوچک مثل مدرسه یا حتی کوچک‌تر از آن در خانه...

این چند خط بالا البته از مجله هفت برداشت شده است و درباره فیلم همین بس که چرا چنین ایده‌ی بکری که سرنوشت یک ملت را موشکافی می کند چنین بی حوصله و ضعیف پرداخت شده است.