مربی ۱۵میلیاردی بازیکن ۱۰میلیاردی

روزنامه ایران ورزشی: منع ورود مربی و بازیکن خارجی تنها باعث آشفتگی ذهنی میان استقلالی‌ها نشده و صدمات دیگری را هم به فوتبال ایران وارد آورده است. در حالی که برخی سعی در القای این موضوع دارند که فوتبال ایران به دلیل ناتوانی در انتقال پول قادر به جذب مربی و بازیکن خارجی نیست و می‌کوشند با ارائه اطلاعات غلط یک قانون سراسر غلط را به قول معروف توجیه کنند در نهان مربیان و بازیکنان داخلی به شدت در حال استفاده از این قانونند و با کمک مدیران برنامه خود قیمت‌های سرسام آوری را به باشگاه‌ها پیشنهاد می‌دهند و شگفتا که برخی مدیران نیز تن به خواسته مربیان و بازیکنان می‌دهند. (در تأیید اینکه باشگاه‌ها مشکلی برای انتقال پول ندارند باید به حضور بازیکنان خارجی پرتعداد در تیم‌های بزرگ اشاره داشت که در لیگ بیستم هم قرار است در ترکیب تیم‌های خود به میدان بروند، ضمن اینکه در ماه‌های اخیر نیز به طرق گوناگون دستمزدهای خود را از باشگاه‌ها دریافت کرده‌اند)

شاید اگر منع به کارگیری مربی و بازیکن خارجی باعث کاهش دستمزد‌ها می‌شد در راستای تعدیل درآمد و هزینه این قانون مورد حمایت رسانه‌ها و کارشناسان نیز قرار می‌گرفت اما در همین روزهای اخیر قراردادهایی میان برخی مربیان و بازیکنان با باشگاه‌ها منعقد شده که بسیار شگفت انگیز است و آنها براساس افزایش قیمت دلار در بازار آزاد دستمزد خود را هم بالا برده‌اند.

یکی از مربیان که به تازگی با باشگاهی در لیگ برتر قرارداد منعقد کرده برای یک فصل رقمی در حدود ۱۵ میلیارد تومان دریافت خواهد کرد. قیمت دلار را اگر در بازار آزاد روی ۲۵ هزار تومان درنظر بگیریم، رقم دریافتی آقای مربی ۶۰۰ هزار دلار می‌شود! این دستمزد در حالی قرار است در ازای یک فصل فعالیت به «مربی وطنی» پرداخت شود که استراماچونی در زمان حضور در استقلال رقمی در حدود ۷۰۰ هزار دلار دریافتی داشت. یعنی دریافتی مربی مورد نظر نسبت به استراماچونی ۱۰۰ هزار دلار کمتر است با این تفاوت که استراماچونی سابقه نشستن روی نیمکت اینترمیلان را هم دارد.

مربیان خرده پایی هم که تازه به این حرفه ملحق شده‌اند دستمزد‌های عجیب و غریبی را طلب می‌کنند و اعداد به حدی در قیاس با فصل قبل افزایش پیدا کرده که گاها قابل باور هم نیست. علاوه بر مربیان که عمیقاً از ممانعت با ورود مربی خارجی نفع برده‌اند، بازیکنان نیز به شدت دستمزد‌های خود را افزایش داده‌اند. برخی بازیکنان که عملکرد قابل توجهی در لیگ نوزدهم داشته‌اند خواستار دستمزد‌هایی بالاتر از ۱۰ میلیارد تومان شده‌اند.

توجیه این بازیکنان هم افزایش قیمت دلار است اما آشکار است که منع ورود بازیکن خارجی است که دست این بازیکنان را آزاد گذاشته تا در مقابل مدیران باشگاه‌ها بنشینند و خیلی راحت از دستمزد ۱۲ میلیاردی برای یک فصل سخن بگویند! برخی باشگاه‌ها نیز به جهت آنکه در کارزار رقابت نقل و انتقالاتی از رقبای خود عقب نیفتند تن به عقد قراردادهای خارج از عرف داده‌اند و حتی گفته می‌شود برای اینکه به لحاظ قانونی با ممانعت سازمان لیگ مواجه نشوند، بخشی از توافق را خارج از قرارداد و در قبال چک‌های بلند مدت به بازیکنان خود داده‌اند تا تیم بهتری را روانه لیگ بیستم کنند.

در این میان هستند بازیکنانی که با وجود داشتن قرارداد با باشگاه‌ها به طرقی اسباب افزایش دستمزد خود را هم فراهم آورده‌اند که در فوتبال جهان چنین رویه‌ای عجیب و غیرقابل باور است اما قانون اخیر منع به‌کارگیری بازیکن خارجی به خوبی دست این قبیل بازیکنان را گرفته تا با وجود داشتن قرارداد از طرقی خواستار افزایش دستمزد‌های خود شوند.

فوتبال ایران اگر با همین فرمان جلو برود، با انباشت بدهی سرسام آور‌تری رو به رو خواهد شد بخصوص اینکه در زمینه درآمدزایی همچنان ضعف‌های بسیاری در شیوه اداره باشگاه‌ها وجود دارد و بسیاری با کسر بودجه و یا تراز مالی منفی مواجه‌اند. در این شرایط شاید بهتر باشد متولیان و تصمیم گیران ورزش و فوتبال قوانینی که اخیراً نوشته شده را تعدیل کنند تا لااقل فوتبال ایران از چنبره مربیان و بازیکنان داخلی خلاص شود!