اولین دستمزد مارادونا خرج ۲ پیتزا شد

ورزش سه: در کودکی ماهی یک بار گوشت می خوردیم؛ چهارم هر ماه که مادرم حقوق می گرفت. اولین دستمزدم را که گرفتم، دونیا توتا را مهمان کردم.

دیه گو مارادونا هرچند مقطعی در بارسلونا بازی کرد ولی به خاطر درخشش خیره کننده اش در ناپولی بود که به یاد آورده می شود. به خاطر کسب عنوان قهرمانی جام جهانی ۱۹۸۶ و گل هایی که به انگلیس و بلژیک زد.

او در بوکاجونیورز باشگاه محبوبش از فوتبال خداحافظی کرد ولی افسانه دیه گو از آرژانتینوس جونیورز در سال ۱۹۷۶ بود که شروع شد. وقتی هنوز ۱۶ سالش نیز نشده بود.

پیتزا فروشی "لارومبا" در محله نوئوا پومپیا در بوینس آیرس چندان شناخته شده نبود ولی حالا تبدیل به مکانی خاطره انگیز برای آرژانتینی ها شده است؛ جایی که مارادونا اولین دستمزدش را تمام و کمال در آنجا خرج کرد.

دیه گو در مورد اولین دستمزدی که از آرژانتینوس جونیورز گرفت، به کلارین گفته بود:« مادرم دونیا توتا را برداشتم و به لارومبا رفتیم. هر چه آوردند را خوردیم. دو پیتزای بزرگ و نوشیدنی گازدار آمریکایی. هر چه دستمزد گرفته بودم را همان جا خرج کردم. انگار همین دیروز بود و هیچوقت هم پشیمان نشدم.

آرژانتینوس کمترین دستمزدها را به بازیکنانش می داد. در مقایسه با دیگر باشگاه ها رقمی محسوب نمی شد. به نوعی روزمزد بودیم و خرج سفرمان را هم می دادند. وقتی کودک بودم، اغلب گرسنه بودیم و ماهی یک بار گوشت می خوردیم. منتظر روز چهارم ماه بودیم تا مادرم دستمزد بگیرد. به همین خاطر وقتی اولین قراردادم را بستم و دستمزدم را دادند، دوست داشتم مادرم را میهمان کنم.»

اولین قرارداد رسمی فوتبالی مارادونا

دکتر خاویر رویمیسر از مسئولان آرژانتینوس در مورد روزهای آغازین دیه گو مارادونا در این باشگاه می گوید:« در هر دو خانه ای که بعدا باشگاه در اختیار دیه گو قرار داد، اولی در محله آرخریش و دومی در لاسکانو که الان تبدیل به موزه شده، او عادت داشت جلوی در ورودی چای بنوشد حتی وقتی دیگر معروف شده بود.»

میگل آنخل ویسنته روزنامه نگار در کتاب افسانه ها و باورهای فوتبال آرژانتین می نویسد:« آرژانتینوس جونیورز باشگاه خاصی نبود و توجه زیادی به آن نمی شد. کمتر بازیکنی از این باشگاه به شهرت رسیده بود. هواداران زیادی از بازی هایش دیدن نمی کردند و در مقایسه با باشگاه های بزرگ تیم مطرحی نبود ولی برای دیه گو شاید بهترین انتخاب بود. دیه گو به این باشگاه پیوست و تاریخ عوض شد.

تماشاگران رفته رفته زیادتر شدند و در واقع همه برای دیدن بازی مارادونا می آمدند. در بین شان حتی هواداران تیم های دیگر نیز بودند و این واضح و مشخص بود. آنها هوادار آرژنتینوس نبودند ولی به عشق مارادونا به ورزشگاه می آمدند. روز اولین بازی دیه گو که برابر تالرس بود، او به خوان دومینگو کابررا لایی زد تا خیلی زود نشان دهد چه بازیکنی است؛ در حالی که ۱۵ ساله بود و یک ماه بعد تازه وارد ۱۶ سالگی می شد.»

20 اکتبر 1976 رسما دوران فوتبال مارادونا شروع شد در حالی که در گوشه تاریک و دورترین جای رختکن مثل یک جوجه خیس نشسته بود ولی در چشمانش موجی از انگیزه و شوق بازی دیده می شد. در رختکن ورزشگاهی که به زحمت می توانستید صدای خودتان را بشنوید.

مارادونا وارد زمین شد و به تدریج روزنامه نگاران او را احاطه کردند. پسری 15 ساله را که نخستن بازی اش در دسته اول را تجربه می کرد. برای دیه گو شروعی بهتر از این را نمی شد تصور کرد.