احمد نور؛ نجابت، وفاداری و فرماندهی

طرفداری: با احمد نوراللهی شاید نشود دربی را برد، اما می‌شود قهرمان شد

پرسپولیس در دربی ۹۴ به مصاف استقلال تهران رفت که این بازی با نتیجه ۲-۲ به پایان رسید. دیداری که پرسپولیس می توانست با اختلاف پیروز شود، اگر و اگر احمد نوراللهی کمی دقت بیشتری داشت و از موقعیت هایی که به دست آورد، استفاده می کرد.

احمد نوراللهی در دربی ۹۴ بدشانس ترین بازیکن زمین بود و چند موقعیت صد در صد گل را خراب کرد تا هواداران خشمگین پرسپولیس، او را مقصر اصلی تساوی تیمشان بدانند. شاید کار عاقلانه ای نباشد به دفاع از متهم ردیف اول پرداختن، اما اجازه دهید یک بار هم که شده خلاف جریان آب شنا کنیم.

پرسپولیس در سال های قبل، که همیشه در اوج بوده است و برخلاف سایر تیم هایی لیگ برتر، در قبات بوده است، نشان داده که به بازیکنی متکی نیست. چه ستاره هایی از این تیم رفتند و باز هم پرسپولیس قهرمان شد. چه بازیکنان بزرگی که اروپایی و قطری شدند و باز هم پرسپولیس راهی فینال آسیا شد. از مهدی طارمی که همه هواداران حسرت نبودش را می خورند، تا رامین رضاییان که به تیم قهرمان قطر رفت. تا ماهینی، مسلمان، سروش رفیعی و علیرضا بیرانوند.

حالا پرسپولیس را فراموش کنید، به تیم های موفق نگاه کنید. تیم هایی که چون پرسپولیس، در سال های متوالی زیادی موفق بودند و قهرمانی آوردند. از سپاهان اواخر دهه هشتاد تا تیم های موفق اروپایی چون بارسلونای پپ، رئال زیدان و ... یکی از نقاط مشترک پررنگ همه آن ها، وجود بازیکنان مقتدر، وفادار و بی حاشیه ای که در طول سال ثبات داشتند، است.

چه بخواهیم، چه نخواهیم، پرسپولیس با چنین بازیکنانی قهرمان شده است. با وحید امیری، با سیدجلال حسینی، با محمد انصاری، با امید عالیشاه و با احمد نوراللهی. بازیکنانی که خیالت راحت باشد که هستند، که قرار نیست تیم را وقتی که نیازمندشان هستی با پول های قطری عوض کنند. قرار نیست با هوادار دست به یقه شوند. بازیکنانی که نیاز ندارند در اینستاگرام پرسپولیسی بودن خود را نشان دهند. بازیکنانی که فحش می خورند، اما منت نمی گذارند.

کاپیتان اول آینده پرسپولیس، از همانی سالی که فولاد یزد را به مقصد سرخپوشان ترک کرد، حتی زمانی که مجبور شد برای شرکت در خدمت اجباری تیم را ترک کند، نشان داد که فرزند پرسپولیس است. آینده پرسپولیس است. آدم بچه خودش را به همین راحتی طرد نمی کند و زیر فشار نمی گذارد. حتی اگر یک روز بد باشد. حتی اگر یک دربی را خراب کند. فدای سرش. عوضش می تواند آخر فصل جام را بالای سر ببرد.