علی انصاریان، مردی که مثل بقیه نبود

روزنامه شرق: علی انصاریان درگذشت؛ خبرش همین‌قدر کوتاه ولی غمش بی‌نهایت است. مدافع سابق باشگاه پرسپولیس که در طول دوران حرفه‌ای‌اش به‌دلیل جراحت‌های زیاد در زمین فوتبال، بین هم‌تیمی‌هایش به «مرد بخیه‌ای» معروف شده بود، سرانجام عصر روز گذشته بعد از نزدیک به دو هفته دست‌و‌پنجه نرم‌کردم با بیماری کووید‌۱۹ جانش را در بیمارستان فرهیختگان آن‌هم در شرایطی که تازه ۴۳ساله شده بود، از دست داد. علی انصاریان درحالی قربانی ویروس کرونا شد که هشت روز پیش از او، مهرداد میناوند دیگر ستاره سابق فوتبال ایران به‌دلیل مشابهی درگذشته بود.

انصاریان که روز دوم بهمن به‌دلیل وخامت حالش برای درمان کرونا راهی بیمارستان شده بود، رفته‌رفته حالش وخیم‌تر شد و حجم زیادی از ریه‌اش درگیر ویروس کرونا شد. او از همان روزهای نخست در آی‌سی‌یو تحت درمان قرار گرفت و این امید می‌رفت که بعد از مرگ مهرداد میناوند، وضعیت او نگران‌کننده نشود. اگرچه روز دوشنبه اعلام شد که وضعیت علی انصاریان بهتر شده و مشکلات کمتری دارد؛ اما عصر همان روز به‌ناگاه وضعیتش تغییر کرد و پزشکان مجبور شدند برای ادامه درمان او را به کمای مصنوعی ببرند. بعد از آن اتفاق، رفته‌رفته امید پزشکان و اعضای خانواده‌اش کمتر شد، به‌طوری‌که ابتدا داماد خانواده آنها اعلام کرد با توجه به تغییر ضربان نامنظم قلب، امیدی به زنده‌ماندن علی انصاریان نیست و با ادامه این روند او دو ساعت هم دوام نمی‌آورد.

تغییر شیوه درمان با چیزی که پزشکان از آن به‌عنوان شیوه تهاجمی یاد کردند، این فرصت را به انصاریان داد تا مقاومت کند. او که عنوان شده بود سطح اکسیژن خونش به ۳۰ رسیده، رفته‌رفته در طول چند ساعت بهبود پیدا کرد و سطح اکسیژن خونش به مرز ۸۰ رسید. درحالی‌که همراهانش امیدوار شده بودند که روند درمانش با معجزه رخ‌داده‌ امیدوارکننده است اما صبح روز گذشته صحبت‌های پزشک معالج او دوباره علاقه‌مندان به فوتبال و علی انصاریان را نگران کرد؛ او از درگیری صد درصد ریه‌های علی انصاریان خبر داد و گفت: اوضاع او همچنان وخیم است.

در‌نهایت عصر روز گذشته حوالی ساعت ۱۷ بود که به‌طور رسمی خبر مرگ علی انصاریان اعلام شد. پزشک معالج او در ارتباطی با شبکه خبر، زمان مرگ دقیق او را ۱۶:۲۰ چهارشنبه ۱۵ بهمن اعلام کرد.

علی انصاریان متولد ۱۳۵۶ بود و فوتبال حرفه‌ای را از سال ۱۳۶۹ با عضویت در تیم جوانان پیام تهران آغاز کرد. بانک سپه، بانک ملی و فجر سپاسی دیگر تیم‌هایی بودند که علی انصاریان در رده جوانان در آنها بازی کرد در ادامه به تیم بزرگسالان فجر سپاسی ملحق شد تا فوتبالش را حرفه‌ای‌تر ادامه دهد.

او سال ۱۳۷۷ پیراهن پرسپولیس را بر تن کرد و در ۸۸ بازی شش بار تواست برای سرخ‌های پایتخت گل‌زنی کند. علی سپس یک سال به سایپا رفت و در ادامه دوباره به پرسپولیس برگشت و در دو سال ۴۸ بار برای این تیم به میدان رفت. این مدافع میانی سال ۱۳۸۶ راهی استقلال شد و در ۲۳ بازی هم پیراهن این تیم را پوشید.

استیل‌آذین، استقلال اهواز، گسترش‌فولاد تبریز و شاهین بوشهر از دیگر تیم‌هایی بودند که انصاریان برای آنها بازی کرد و در نهایت در سال ۱۳۹۰ رسما از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. مدافع نام‌آشنای فوتبال ایران شش بار هم برای تیم ملی فوتبال ایران به میدان رفت و برای این تیم افتخارآفرینی کرد.

علی انصاریان در بعد از پایان فوتبالش، وارد عرصه بازیگری شد و در فیلم‌هایی چون پاداش سکوت، کلاف، شروع یک پایان، حکم تیر، دو روز تا ماندن، حس خوب زندگی، اژدر، کلوپ همسران و رمانتیسم عماد و طوبا نقش‌آفرینی کرد. «رمانتیسم عماد و طوبا» این روزها در جشنواره سی‌و‌نهم فیلم فجر در حال اکران است.

روی کمتر دیده‌شده علی انصاریان

موردی که زیاد درباره علی انصاریان گفته شده مهارتش در فوتبال و البته علاقه و مهارتش در سینما بود، ولی نکته‌ای که کمتر درموردش صحبت شده، علاقه بی‌حدوحصر به مادرش بود. علی انصاریان که پیش‌تر پدرش را به‌دلیل ابتلا به سرطان از دست داده بود، علاقه وافری به مادرش داشت و گفته شد به‌دلیل اینکه می‌خواسته برای همیشه کنار مادرش باشد و از او مراقبت کند، قید ازدواج را زده است. ارتباط خوش با مادر، باعث شد چندین بار او همراه مادرش در برنامه‌های تلویزیونی حاضر شود و گفت‌وگوی مشترکی داشته باشند. مادر علی انصاریان که در چند روز گذشته مورد توجه قرار گرفته می‌گوید علاقه داشته پسرش روحانی شود. او پیش‌تر گفته بود «ابتدا گفتم آخوند، ولی عده‌ای ناراحت شدند، حالا می‌گویم دوست داشتم علی به جای فوتبالیست‌شدن روحانی شود».

علی انصاریان بین هم‌تیمی‌ها و همکارانش به فردی معروف بود که علاقه زیادی به مادرش دارد. او به نماد افرادی تبدیل شده بود که حاضرند از زندگی‌شان برای مادر دست بکشند. البته که علی انصاریان آرزو می‌کرد تا زمانی که زنده است، نفس مادرش را حس کند؛ اتفاقی که سرانجام هم رخ داد و او به آرزویش رسید.

انصاریان چندی پیش در حاشیه یکی از برنامه‌هایش این‌طور گفته بود: «همیشه یک آرزو داشته‌ام که این آرزو البته شعار نبوده است؛ همه این حرفی را که می‌خواهم بزنم، می‌دانند، همیشه هم می‌گویم امیدوارم تا وقتی زنده باشم که مادرم پشت‌سرم نفس می‌کشد. تولد برایم بهانه‌ای است تا بدانم مادری دارم، پدر خدابیامرزی بوده است که از زمان فوتش، طعمی از تولد دیگر نفهمیده‌ام... امیدوارم مادرم تا وقتی زنده‌ام مرا دعا کند، چون هرچه دارم از مادرم است». فوت علی انصاریان با واکنش بسیار زیادی مواجه شد و بسیاری از چهره‌های سرشناس فوتبال و سینما با گذاشتن استوری‌های مختلف به این مرگ ناگهانی واکنش نشان دادند ولی شاید استوری سردار آزمون، مهاجم تیم ملی ایران، از بقیه کمی متفاوت‌تر باشد: «ممنون که به ما یاد دادی چطور مراقب مادرهایمان باشیم».