برهوت در کادرفنی استقلال؛ دور فرهاد خالی است

ایران ورزشی: استقلال که دیشب با الشرطه عراق از نو جنگید تا حق حضور در مرحله حذفی لیگ فوتبال قهرمانان آسیا ۲۰۲۱ را به دست آورد، مثل هر سه تیم دیگر ایرانی حاضر در مرحله گروهی چوب ضعف جسمانی‌اش را خورد و در غیر این صورت شاید کارش برای رسیدن به مرحله یک‌هشتم نهایی به دور آخر بازی‌های گروه سوم قاره نمی‌کشید.

تیمی که کارش را توفانی و با زدن پنج گل به الاهلی عربستان و سه گل به الشرطه عراق شروع کرد و حتی هنگام قبول اولین شکستش (مقابل الدحیل قطر) سه گل به این حریف هم زد، در دور برگشت کمتر نشانه‌ای از تیمی داشت که در مرحله رفت به چشم دیده بودیم. شاید تساوی ۲-۲ با الدحیل در بازی چهارم نتیجه بدی نبوده باشد اما تساوی بدون گل با الاهلی عربستان چیزی نبود که استارتی مناسب برای دیدارهای پایانی گروه و صعود به مرحله حذفی باشد، به واقع اگر شکست غریب و عظیم الدحیل مقابل الشرطه در دور پنجم مرحله گروهی در کار نبود و الدحیل برنده آن دیدار و همانجا ۱۱ امتیازی می‌شد، کار استقلال به دور آخر کشیده نمی‌شد و حتی بردن الشرطه در دیدار ششم نیز نمی‌توانست هموار کننده راه صعود به مرحله حذفی باشد.

محبوبیت به جای کارآیی تاکتیکی

با هر منظر و دیدگاهی در قبال اتفاقات گروه سوم لیگ قهرمانان آسیا باید پذیرفت که کادر فنی استقلال چیزی نیست که می‌تواند باشد (و باید باشد) و حق این بود که مربیان بهتر و بیشتری جذب این کادر شوند. سلاح اصلی فرهاد مجیدی نه لزوماً مهارت در اتخاذ تاکتیک‌های مناسب و چیدمان‌های نبوغ‌آمیز بلکه محبوبیت روی سکوها و به ویژه نزد هواداران جوان استقلال است که او را به خاطر زدن چند گل سرنوشت‌ساز به رقیب بزرگ و دیرین در برخی دربی‌های دهه ۱۳۹۰ تهران بسیار دوست می‌دارند و چون مربیان قبلی استقلال و چند چهره ارزشمند‌تر آنها را که به نسل‌های قبل از فرهاد مربوط می‌شوند ندیده‌اند، گمان می‌کنند بهتر از او برای آبی‌ها یافت نمی‌شود.

فراز کمالوند دستیار اول مجیدی که تحت عنوان مدیر فنی استقلال در پنج ماه اخیر کنار او بوده، مربی خوب و بازی‌خوان و فردی مطلع از فراز و فرودهای لیگ برتر و راه‌های کسب نتایجی هرچه بهتر در آن است اما گفته می‌شود او در بازگشت استقلالی‌ها از ریاض از آنان جدا می‌شود و به سایپا خواهد رفت. آیا دور و بر فرهاد مجیدی آنقدر مهره‌های خوب فنی و توانا هستند تا پس از رفتن «فراز» به او ایده‌ها و خط‌های فکری لازم را بدهند و نگذارند این تیم به مخمصه‌های بزرگتری دچار شود؟

پست‌های من‌درآوردی

اصولاً دور و بر فرهاد چه کسانی حضور دارند؟ نصرالله عبداللهی به عنوان سرپرست تیم طبعاً اجازه و راه ورودی به مسائل فنی تیم ندارد و دیگر افرادی که به عنوان آنالیزور و چه و چه در کادر فنی حضور دارند، طبعاً مهره‌هایی فاقد اختیارات لازم و فقط همراهانی ساده و درجه دوم برای او به شمار می‌آیند. مربی دروازه‌بان‌های استقلال هم که البته مرد نام‌آشنایی است. طبعاً حق ورود به مسائل کلان‌تر فنی تیم را ندارند و عمق مشکلات استقلال و به واقع راه غریب و نادرست طی شده توسط فرهاد را در این نکته جست‌وجو کنید که وی پس از گرفتن جای محمود فکری در میانه راه لیگ بیستم تمامی هم و غم خود را به جای معطوف کردن به تشکیل یک کادر فنی توانا و جذب مربیانی هر چه بهتر و بیشتر به این کادر معروف بازگرداندن برادرش - فرزاد مجیدی - به باشگاه استقلال کرد و از آنجا که مدیران باشگاه آبی‌پوش تهرانی پیش‌دستی کرده و قبل از اقدام وی نصرالله عبداللهی را مجدداً به عنوان سرپرست تیم منصوب کرده بودند، فرهاد مجبور شد با خلق عنوان و پست من‌در‌آوردی «کمک سرپرست»(!!) یک بار دیگر پای فرزاد را به جمع استقلالی‌ها باز کند.

«او» نخواست

زمان و حجم کوششی که باید صرف پیدا کردن گزینه‌هایی مناسب از میان مربیان دیروز و امروز آبی‌پوش و پیشکسوتان باشگاه می‌شد، از این طریق به هدر رفت و مجیدی نه توانست پیروز قربانی را مجاب به حضور در کادر فنی کند و نه دلش خواست که مجید نامجومطلق را که در مقطع دوم سرمربیگری‌اش در استقلال دستیار اول او بود، به جای قبلی‌اش برگرداند و به همان ترتیب و منوال سراغ بقیه هم نرفت و دور خود را خالی خالی گذاشت.

عده‌ای به محمود فکری خرده می‌گرفتند که چرا اطرافش را سرشار از دستیارانی استقلالی کرده و با آوردن مظلومی، مرفاوی، عمران‌زاده و برهانی نوعی تعدد مسئولیت و موازی‌کاری و به قولی جمع اضداد را در استقلال به وجود آورده و در آن موقع حتی از ظرفیت‌های عبداللهی هم استفاده می‌شد اما فرهاد مجیدی در مقطع سوم زمامداری‌اش در استقلال از آن سوی پشت بام به زمین افتاده و در وضعیتی ۱۸۰ درجه متفاوت با فکری به جای تعدد دستیاران خوب و ایجاد ترافیک مربی و کمک مربی در باشگاه، در یک برزخ سرشار از تنهایی و در برهوتی از ایده‌هایی به سر می‌برد که مشاوران و دستیارانی قوی و خوشفکر می‌توانستند به مجیدی بدهند و چون او نخواست و دنبال این قضیه و این جور آدم‌ها و ایده‌پردازان نرفت حالا باید راه‌های سخت و پر از سنگلاخ را با تنهایی نسبی سپری کند.

دست‌هایی بسته

فرجام مستقیم این وضعیت، سرنوشتی است که آبی‌ها در مرحله گروهی لیگ امسال قهرمانان آسیا برای خود رقم زدند و هر چند این راه تا دور آخر به روی آنها بسته نشد و پیروزی مجدد بر الشرطه مجوز صعود بود اما اگر فرهاد گزینش‌های بهتری داشت و در انتخاب دستیارانش با چشم‌هایی بازتر عمل می‌کرد و دست‌های خودش را نمی‌بست هم حضوری قوی‌تر در این صحنه آسیایی می‌داشت و هم با قدرت و امید بیشتری به صحنه لیگ داخلی و جام حذفی ایران و ادامه فصل ۱۴۰۰ - ۱۳۹۹ فوتبال کشور پا می‌گذاشت. فصلی که تا مرداد ماه امسال استمرار خواهد یافت و فرهاد برای طی کردن موفقیت‌آمیز آن به همراهانی بسیار بهتر و قوی‌تر از دستیاران فعلی‌اش نیاز دارد.