استقلال برای قهرمانی تیم رویایی می‌خواهد

ایران ورزشی: نقش ستاره‌ها در موفقیت تیم‌ها انکار ناپذیر است و هر قدر هم که یک باشگاه دارای قدمت و سابقه‌ای عمیق باشد و هوادارانی پرشمار را پشت سر خود ببیند، باز هم بدون ستاره‌ها و بازیکنان تأثیرگذار نمی‌تواند چشم به موفقیت بدوزد و به کسب جام‌های متعدد امیدوار باشد.

استقلال علاوه بر مشکلات مدیریتی که در ۵ سال اخیر عمیق‌ترین ضربه‌ها را به اهداف این باشگاه وارد کرده، در بخش نقل و انتقالات نیز بسیار بی‌تفاوت عمل کرده و مدیرانش نتوانسته‌اند تدابیری بیندیشند که بازیکنان اثرگذار این باشگاه لااقل تا کسب جام‌های مهم در این باشگاه بمانند و بعد به تیم‌های خارجی خواهان خود بروند.

1: ستاره‌هایی که رفتند

در سال‌های ناکامی استقلال خروج بازیکنانی همچون اللهیار صیادمنش، امید ابراهیمی، کاوه رضایی، سیدمجید حسینی و علی کریمی ضربه‌های جبران ناپذیری به این باشگاه وارد ساخت و علاوه بر این نام‌ها بودند بازیکنان خارجی که با جدایی‌شان باشگاه لطمه دید.

از آن جمله باید به بازیکنانی همچون مامه تیام، سرور جبارف و آیاندا پاتوسی اشاره کرد. چهره‌هایی که اگر زمان مناسب‌تری از این باشگاه به باشگاه‌های دیگر نقل مکان می‌کردند شاید دستاورد بزرگی برای استقلال به همراه می‌آوردند اما سوءمدیریت و فقدان برنامه‌ریزی و تغییرات پی‌درپی در بخش مدیران سبب شد این نام‌ها در زمان‌های نامناسبی از استقلال جدا شده و عملاً باشگاه از آنها سودی نبرد.

البته دایره جدا شدگان استقلال در سال‌های اخیر بیش از اینها است و بازیکنان بیشتری در این فهرست قرار می‌گیرند اما به طور قطع شاخص‌ترین نام‌ها همین‌ها هستند اما در کنار آنها برای مثال می‌شود به نام بازیکنانی همچون آرمین سهرابیان، میثم تیموری و برخی دیگر اشاره داشت که همچنان می‌توانستند با لباس استقلال در لیگ حضور یابند.

شاید برخی نام‌ها با جدایی از استقلال لطمه‌های فنی آنچنانی به این باشگاه وارد نیاوردند اما بحث اصلی در این ماجرا از بین رفتن ثبات فنی تیم است که بیشترین مشکلات را برای استقلال به وجود آورده است.

ماجرایی که هیچ بعید نیست آخر این فصل نیز تکرار شود. آنچه وقوع چنین مشکلی را به واقعیت نزدیک‌تر می‌کند، تغییرات دوباره در بخش مدیریت باشگاه استقلال است و روشن نیست که مدیران جدید که با تحولات سیاسی بر مسند کار قرار می‌گیرند چه زمان در راستای تمدید قرارداد یا جذب بازیکنان جدید اقدام کنند. در این شرایط تنها راهی که استقلال را به سمت ثبات بیشتر سوق می‌دهد این است که همین مدیران آستین همت بالا زده و قرارداد ستاره‌های استقلال را تمدید کنند تا شاید با اتکا به همین ثبات که همواره در سال‌های گذشته در باشگاه استقلال وجود نداشته و این باشگاه به محله برو و بیا تبدیل شده، استقلال بتواند برای فصل آتی برنامه‌ریزی بهتری برای حضور در لیگ برتر داشته باشد.

هر چند نباید فراموش کنیم همه آن عواملی که موجب قهرمانی یک تیم می‌شود فقط به حفظ ستاره‌ها و برخورداری از یک مجموعه بازیکنان ممتاز ختم نمی‌شود و یک تیم باید در بخش فنی نیز از مربیان با تجربه و کاربلدی سود ببرد که به واقع هنوز روشن نیست فرهاد مجیدی به آن سطح از مربیگری رسیده باشد که قابلیت قهرمان کردن استقلال در لیگ را داشته باشد اما سرمربی جدید استقلال لااقل توانسته در قدم‌های اول سومین دوره مربیگری‌اش در این باشگاه دست اعتماد‌های بیشتری را به سوی خود جلب کند.

با این حال نباید فراموش کرد که اگر مجیدی ظرفیت قهرمان کردن استقلال در سال آتی را داشته باشد_اگر سرمربی باقی بماند_ باید ابزار کافی در اختیار او قرار داده شود که مهم‌ترین آن حفظ بازیکنان فعلی و جذب بهترین‌های لیگ برتر برای فصل جدید است.

مدیریت باشگاه استقلال علاوه بر اینکه در حفظ ستاره‌های این باشگاه با نقص‌های عمیقی مواجه بوده، در جذب بهترین‌های لیگ نیز سستی‌هایی به خرج داده است و نتوانسته پیروز رقابت جذب ستاره‌های لیگ باشد و همواره شاهد حضور بازیکنانی در تیم‌های رقیب بوده‌ایم که کارآیی قابل توجهی داشته‌اند.

۲: تیم رویایی با آندو، نکونام و فرهاد

آنچه استقلال را در سال‌های اوج به موفقیت‌های مکرر می‌رساند ولع عمیق مدیرانش در جذب بازیکنان شاخص لیگ برتر بود. به یاد می‌آوریم در سال‌های پایانی مدیریت علی فتح‌الله‌زاده در استقلال تیمی شکل گرفت که به واقع بعد از سال 1990 میلادی که به قهرمانی آسیا رسید به زعم اغلب کارشناسان بهترین تیم تاریخ محسوب می‌شد. تیمی که با حضور مردانی همچون مهدی رحمتی، امیرحسین صادقی، پژمان منتظری، خسرو حیدری، آندرانیک تیموریان، جواد نکونام، مجتبی جباری، جی لوید ساموئل، فرهاد مجیدی، آرش برهانی و... بسیار در بخش بازیکن دست نیافتنی می‌نمود.

در آن دوران بود که علاوه بر کسب جام‌های متعدد و رسیدن به جمع چهار تیم پایانی لیگ قهرمانان آسیا، استقلال موفق شد چهار بار پی‌درپی رقیب سنتی‌اش را در دربی مغلوب کند. استقلال در بخش فنی خود در آن سال‌ها نیز از مربیان با تجربه‌ای روی نیمکت خود سود برد و حتی در زمانی که پرویز مظلومی سرمربی استقلال بود نیز نیمکت استقلال با حضور مربیان خارجی کاملاً مسلح و آماده رقابت جلوه می‌کرد حال اینکه در دوران مربیگری قلعه‌نویی وضعیت به مراتب بهتر هم بود و این مربی توانست قهرمانی لیگ برتر را نیز برای استقلال به همراه بیاورد.

اما نقش اصلی در موفقیت‌های این مربیان به واقع برخورداری از بازیکنان شاخص بود و بی‌تعارف باید به این مهم اذعان داشت که اگر این مربیان ابزار کافی در اختیار نداشتند هرگز موفقیتی به دست نمی‌آمد.

۳: چشم در چشم مدیران استقلال (وزارت ورزش )

اکنون نیز در برهه‌ای قرار داریم که اگر مدیران توجه ویژه‌ای به آینده این باشگاه داشته باشند و مهم‌تر اینکه تغییرات سیاسی لطمه بزرگی به این باشگاه وارد نیاورد، با حفظ شاکله این تیم دستیابی به موفقیت دور از ذهن نخواهد بود. هرچند که در بخش فنی هنوز سؤال‌های پاسخ نداده بسیاری درباره میزان توانایی‌های فرهاد مجیدی وجود دارد و روشن نیست که او قابلیت عبور دادن استقلال از موانع پیش‌رو را ولو با برخورداری از ستاره‌های لیگ داشته باشد اما باید تأکید داشت که پیش زمینه هر موفقیتی داشتن بازیکنان شاخص است و بدون در اختیار داشتن مهره‌های کلیدی دستیابی به موفقیت کاری فرسایشی و دشوار خواهد بود و حتی بهترین مربیان دنیا هم از پس آن برنمی‌آیند.

بدون ابزار قهرمانی شانسی برای موفقیت وجود ندارد بخصوص اینکه استقلال باید در شهریورماه رخ در رخ حریفی قرار بگیرد که از همین حالا اقداماتی چشمگیر در راستای تقویت خود انجام داده است. بی‌تعارف اگر مدیران و تصمیم‌سازان استقلال ماجرا را ساده بگیرند نه تنها دوباره زمینه‌ساز ناکامی دیگری برای استقلال فصول آتی در لیگ برتر خواهند شد، بلکه این تیم را با هیبت تیمی از پیش بازنده به بازی مهم شهریورماه مقابل الهلال خواهند فرستاد.

۴: آنها که باید بمانند

بخشی از موفقیت‌های استقلال حاصل نبوغ مهدی قایدی است. بازیکنی که در لیگ قهرمانان آسیا بار دیگر محوریت خود در استقلال را به اثبات رساند. او با استقلال قرارداد دارد اما پیشنهاد‌های خارجی آنقدر وسوسه‌انگیز هست که این بازیکن را به سمت راضی کردن مدیران باشگاه برای جدایی از این باشگاه ببرد. مدیران استقلال تا امروز هرگز با قاطعیت درباره حفظ مهدی قایدی حرفی به میان نیاورده‌اند و پیدا است که آنها نیز در تکاپوی ترانسفر این بازیکن هستند.

تردیدی نیست اگر قایدی از استقلال جدا شود نه تنها لطمه‌های روحی به بار خواهد آورد، بلکه از بعد فنی نیز استقلال را لااقل برای یک بازه کوتاه دچار مشکل خواهد کرد چرا که همین حالا محوریت این بازیکن بوده که استقلال را از سنگلاخ‌های پیش‌رو عبور داده است. دیگر بازیکنی که حضورش در استقلال منشأ تحول است، شیخ دیاباته است. مهاجمی که به رغم مصدومیت‌های مکرر اما در بزنگاه‌ها همواره کمک حال این باشگاه بوده است.

مدیران استقلال بعد از لیگ قهرمانان آسیا هیچ اقدامی در راستای تمدید قرارداد این بازیکن انجام نداده‌اند. فرشید اسماعیلی نیز جزو بازیکنانی است که احتمالاً با پیشنهاد‌هایی از تیم‌های قطری مواجه خواهد بود. حفظ او نیز می‌تواند منجر به بهتر شدن اوضاع استقلال در لیگ آتی و بخصوص بازی حساس با الهلال شود. در این میان اما هستند بازیکنانی که احتمال جدایی‌شان به دلایل دیگری می‌رود. سیدحسین حسینی خسته از نیمکت‌نشینی‌های مکرر در فکر حضور در تیمی است که شانس بازی داشته باشد.

قدر مسلم مدیران استقلال برای انتخاب جانشین او باید عمیقاً جدی باشند. هرچند که حفظ او کاری عاقلانه‌تر می‌نماید و نباید از کنار تجربه این دروازه‌بان نیز به سادگی عبور کرد. محمد دانشگر نیز که با سرمربی استقلال دچار چالش‌هایی شده بعید نیست یکی از جدا شده‌ها باشد. او در پستی بازی می‌کند که اساساً استقلال از داشتن یک مهره اثرگذار و کم اشتباه در آن در عذاب است و دیگر هم‌پست‌های او نیز نتوانسته‌اند عملکرد مطلوبی داشته باشند.