مردانی برای فتح قله‌های دست نیافتنی؛ دوقلوی طلایی

چیزی حدود ۳۰ سال از قهرمانی سمپدوریا در سری آ و بالای سر بردن اسکودتو می‌گذرد، اما زوجی که آن سمپدوریای شگفت انگیز را به یکی از قدرتمندترین تیم‌های ایتالیا تبدیل کرده بودند هنوز هم که هنوز است با هم دست به کار‌هایی بزرگ می‌زنند.

طرفداری: سال ۱۹۶۴ یکی از سال های خاطره انگیز برای فوتبال دوستان ایتالیایی بود، در این سال اینتر هلنیو هررا با سبک دفاعی ای موسوم به کاتاناچیو پس از شکست رئال مادرید، لیگ قهرمانان اروپا را بالای سر برد، آ اس رم به طور دراماتیکی به قهرمانی کوپا ایتالیا رسید و تیم بولونیا هفتمین اسکودتو خود را بالای سر برد البته ماجرا به این جا ختم نمی شود و در همین سال در دو منطقه مختلف از ایتالیا، افرادی متولد می شوند که سال ها بعد نقشی محوری در رنسانس تاریخی فوتبال ایتالیا خواهند داشت.

ابتدا فرزند خانواده ویالی به دنیا می آید و آن ها نام جانلوکا را برای فرزندشان انتخاب می کنند و ۵ ماه بعد نیز ۴۰۰ کیلومتر آن طرف تر از منطقه لومباردی خانواده مانچینی هم فرزندی به دنیا می آورند و نام روبرتو را برایش انتخاب می کنند.

از همان سن ۹ سالگی ویالی سفر ۴۵ دقیقه ای خود از خانه تا باشگاه آماتور AS Pizzighettone را آغاز کرد و در جنوب نیز روبرتو اولین گام های خود برای ورود به فوتبال و زمین بازی را برداشت و او هم برای بازی به باشگاه آماتور Aurora Jesi می رفت. در حالی که استعداد ویالی به تازگی در حال کشف شدن بود، هیچ کس به تبدیل روبرتو مانچینی به بازیکنی بزرگ شک نداشت.

روبرتو علی رغم علاقه به باشگاه های بزرگی همچون میلان، در سن ۱۳ سالگی به عضویت باشگاه بولونیا در آمد. در همین حین جانلوکا به فوتبال خود ادامه می داد و پس از انتقال از رده نوجوانان به جوانان به عضویت کرمونسه (Cremonese) در سری سی درآمد. ویالی زود تر از روبرتو اولین بازی رسمی خود را انجام داد و او در سن ۱۶ سالگی برای تیمش در رقابت های سری سی به میدان رفت. از سوی دیگر روبرتو در ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۱ در حالی که سه ماه از تولد ۱۷ سالگی اش گذشته بود پروازش به سوی قله های موفقیت را آغاز کرد.