فریادهای فروخورده قاره سیاه در یک قاب

تابناک: فریادهای فروخورده قاره سیاه در یک قابدر تاریخ عکاسی عکس های بسیار گرفته شده که عمری کوتاه داشته اند و گذر زمان گرد فراموشی ونیستی بر آنها پاشیده است.

رضا معطریان در صفحه فیسبوکش نوشت:

در جام جهانی ۱۹۹۴ ، نیجریه یکی از نمایندگان قاره آفریقا بود. این تیم یکی از ناشناس های جام جهانی بود و توانست در بازی اول با نتیجه سه بر یک تیم بلغارستان را شکست دهد. این نتیجه و شادی گل بازیکن این تیم نگاه ها را به این تازه وارد معطوف ساخت اما چیزی که این دیدار را به خاطره ها سپرد نتیجه آن نبود بلکه شادی گلی بود که زننده گل اول نیجریه " رشیدی یکینی" انجام داد و او شادی او را در تالار بزرگان جام های جهانی قرار داد.

یکینی بعد از گل وارد دروازه بلغارستان شد وتمام محرومیت های را که در قاره سیاه کشیده بود فریاد زد ، فریادی که شاید تا قبل از او دیده نشده بود این شادی مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. کارشناسان فوتبال ، جامعه شناسان ، هنرمندان ، فعالان اجتماعی و حتی سیاست مداران نسبت به این ابراز احساسات واکنش نشان داد ند . هر یک از زاویه ای که شاید خیلی هم به فوتبال مربوط نبود این حرکت را مورد قضاوت قرار دادند . این شادی بارها و بارها در مجلات دنیا نشر و باز نشر شد تا تبدیل به خاطره شد. حالا همه نام او را می شناختند و عکسی که در جریان یک دیدار فوتبال گرفته شده بود و قرار بود عمری کوتاه داشته باشد با هر بار چاپ جانی تازه می گرفت وکم کم از یک لحظه زود گذر به حافظه یک جام تبدیل شد .


از این لحظه عکس های متفاوتی با زویای مختلفی عکاسی شده است ولی یکی از این عکس ها که بیشتر مورد توجه قرار گرفت عکس "vincent Amalvy" عکاس خبرگزاری فرانسه بود که توانست این صحنه باشکوه را برای ما به یادگار بگذارد .عکسی که تا فوتبال و جام جهانی هست خواهد بود و هرگز فراموش نخواهد شد. جذابیت این عکس حضور گسترده تور در کادر و دستهای گره شده و فریاد عجیب رشیدی یکینی است . این عکس فراتر از فوتبال است و می توان این عکس را فقط با عینک فوتبال ندید و آن را در چهار چوب یک رویداد ورزشی ندید.

رشیدی یکینی یک ستاره بود و مانند اغلب ستاره ها مثل یک ستاره مرد . مرگ او پر از راز بود و صحبت دقیقی در مورد مرگ او نشد فقط در تیتر اخبار آمد که او پس از دوسال بیماری روحی درگذشت . رشیدی یکینی در زمان مرگ ۴۸ ساله بود.