انتظار و انفعال مردی به نام دراگان اسکوچیچ

روزنامه اعتماد: حیرت آور و شگفت‌انگیز است. در حالی که شمارش معکوس برای نبرد تیم ملی ایران با سوری‌ها آغاز شده، دراگان اسکوچیچ در قامت منفعل‌ترین فرمانده دنیا لب از لب باز نمی‌کند و همچنان ترجیح می‌دهد با استراتژی سکوت به راه خود ادامه دهد. این در حالی است که تیم ملی برای سوزاندن دل حریفان و نزدیک شدن به جام جهانی روز‌ها و هفته‌های دشواری را پیش رو دارد و با دست روی دست گذاشتن یک مربی همیشه راضی قطعا راه هموار نخواهد شد.

بهت‌آور است. فقط هفت روز مانده به ملاقات با سربازان شام نه خبری از اردوی تدارکاتی است و نه بازی دوستانه و همه‌چیز بر مدار سکون سیر می‌کند. تعجب‌آور اینکه مرد شماره یک نیمکت ایران به جای اعتراض و انتقاد از وضع موجود، زبان در کام گرفته و با دل سپردن به قضا و قدر چندان تلاشی برای پایان دادن به این جمود و جنون خود خواسته بروز نمی‌دهد. راستی دراگان این روز‌ها کجاست و چکار می‌کند؟ او قصد دارد از چه کسی انتقام بگیرد که شمشیر از نیام بر نمی‌کشد و در جهت خوشامد فدراسیون‌نشینان گام بر می‌دارد.

آیا غریبه کروات می‌داند در صورت فضاحت و ناکامی همه‌چیز به نام او نوشته خواهد شد و هیچ کس جز خودش متهم ردیف اول لقب نخواهد گرفت. در حالی که به نظر می‌رسید تیم ملی و سکاندارش از تراژدی تیم سیه‌بخت ویلموتس در مسیر جام جهان‌نما درس گرفته باشند، این روز‌ها آب از آب تکان نمی‌خورد تا باور کنیم اگر کار از کار بگذرد و قشون خاموش موسیو در بن بست گرفتار شود دیگر هیچ کاری از دست دیگران برنمی‌آید و ما می‌مانیم و حسرت تلخ نرسیدن به دوحه و بیتوته پشت دیوار بلند جام جهانی. همه این‌ها در حالی است که به واسطه تعطیلی لیگ ایران و استارت لیگ‌های اروپایی قاعدتا مردان مورد نظر مرد خجالتی اهل زاگرب از آمادگی ششدانگ برخوردار نیستند و این می‌تواند خواب آشفته فرمانده‌ای به غایت خونسرد و خواب‌زده را به کابوسی هولناک بدل کند.

باور کنید آیه یأس نمی‌خوانیم و قصد نداریم ته دل اسکوچیچ را خالی کنیم، اما حقیقت محض آن است که با این شرایط عجیب و غریب و این سکوت حاکی از رضایت؟! اگر در برابر سوریه و عراق علایم حیاتی در کالبد تیم ملی یافت نشود نباید آسمان را به زمین بدوزیم. وقتی می‌دانیم روز‌های پیش رو آبستن اتفاقات ترسناکی است و دم برنمی‌آوریم و تصور می‌کنیم حریفان با دست خالی شانه به شانه ما می‌سایند، دلشوره می‌گیریم و به حسرت حضور در جشنواره قرن می‌اندیشیم. به آخرین هورا برای یک غریبه که بی‌خیالی‌اش سوهان بر اعصاب می‌کشد و حال‌مان را بد می‌کند. شاید اسکوچیچ با وجود یک فوج لژیونر این‌گونه فکر کند که در هر شرایطی با دست پر به ملاقات رقیبان خواهد رفت و غزل خداحافظی را زیر گوش تیم‌هایی که سایه فوتبال ما را با تیر می‌زنند، نجوا خواهد کرد.

شاید او با تکیه بر استدلال‌های خود به انقراض مدعیان در مخمل سبز بیندیشد. اما کروات کم توقع لابد می‌داند که برای خوشبختی زیر شلیک نور خورشید به تفنگی پر از فشنگ نیاز دارد و اگر در کارزار خلع سلاح شود دیگر قادر نخواهد بود ورق را برگرداند و چاره‌ای بیندیشد تا آب از سر تیمش نگذرد. هفت روز تا جدال با سوری‌ها مانده و تیم ناهماهنگ و ناآماده‌ای که معلوم نیست با تکیه بر کدام پلن، قصد دارد به هارمونی لازم دست یابد تا زبان‌مان لال صدای خرد شدن استخوان‌هایش در همین خاکریز اول به گوش‌ها نرسد. تقویم، انتظار، دیدار و این همه یعنی یک بغل دلواپسی برای ارتشی که دوستش داریم و دل‌مان می‌خواهد نفس تفنگدارانش از جای گرم بلند شود...