نگاهی به دو برد شيرين مقابل سوريه و عراق

روزنامه اعتماد: در نگاه اول مواجهه ایران با سوریه و عراق در این مرحله حساس از مسابقات مقدماتی جام جهانی می‌توانست بدترین قرعه در ترتیب بازی‌های ایران باشد. دو تیمی که همواره و صرف‌نظر از حساسیت‌ها و حاشیه‌های بیرون از زمین، حتی به لحاظ نوع بازی فیزیکی و ایضا انگیزه‌های مضاعفی که در رقابت با ایران دارند، می‌توانستند مشکلاتی ایجاد کنند.

به‌‍‌علاوه اینکه ایران در شرایطی به مصاف این دو تیم می‌رفت که در مقایسه با دو رقیب خود نه اردوی منسجم و مناسبی پشت سر گذاشته بود و نه حتی یک بازی تدارکاتی داشت. پیش از این در یادداشت جداگانه‌ای به حساسیت‌های حاکم بر بازی با سوریه در گذشته و حال که در واکنش به اعتراض میزبانی ایران از سوی سوری‌ها مطرح شده بود، پرداختم. آنچه در بازی با سوریه شاهد بودیم علاوه بر آن همه، معنای واقعی برخورد‌های بعضا غیراخلاقی را نشان‌مان داد.

شاید بخشی از بازی ضعیف و محافظه‌کارانه ما با سوریه ناشی از ملاحظاتی بود که باید رعایت می‌شد. آنچه در بازی با عراق شاهد بودیم، اما بر‌خلاف انتظار صرفا تمرکز بازیکنان عراق در ارایه یک بازی فیزیکی و متکی به قدرت بدنی و درگیری‌های معمول فوتبالی بود. نکته جالب این بود که ایران در این جدال نه‌تن‌ها کم نیاورد که به شهادت آمار و ارقام خطا‌ها و کارت‌های زرد بازی از این حیث هم برتری خود را به رخ رقیب کشید.

انجام شانزده خطا از جانب ایران و پانزده خطا از سوی عراق و سه کارت زرد عراقی‌ها و دو کارت زرد بازیکنان ایران نشان از رقابت تنگاتنگ در جدال‌های فیزیکی میانه میدان داشت. جدالی که باعث دو تعویض ناگزیر و همچنین برخورد‌های فیزیکی از سوی بازیکنان دو تیم بود. که به وفور از ستاره‌های لژیونر برخوردار بود، تیم قابل احترامی نشان داد. این را حداقل آمار و ارقام و آنالیز بازی نشان می‌دهد.

مالکیت ۵۲ درصدی عراقی‌ها و درصد مشابه ۷۹ درصدی پاس‌های سالم هر دو تیم و برتری پاس‌های رقیب عراقی اگرچه با اختلاف کم هجده پاس، نشان از نزدیکی جدالی می‌دهد که اگرچه در نتیجه غیرمنتظره نهایی چندان به چشم نمی‌آید، اما از ارزش‌های تیمی که فی‌الحال نه لیگ درست و حسابی دارد و نه از امکان میزبانی برخوردار است، چیزی نمی‌کاهد. فراموش نکنیم عراق همان تیمی است که در اوج جنگ‌های داخلی و ناآرامی نه تنها موفق به ناکام گذاشتن ما در جام ملت‌های آسیا شد که یک بار هم در نهایت به عنوان قهرمانی دست یافت.

آنچه، اما از رویارویی با دو تیم سوریه و عراق می‌خواستیم و شاید به مهم‌ترین گام‌های ایران برای صعود به جام جهانی آینده منجر شود، کسب شش امتیاز از بازی با چنین رقبایی بود. توقف کره در نخستین گام در مقابل عراق در سئول شاید بیشتر ارزش پیروزی پرگل ایران که به نوعی تبدیل به حسرت شده بود را نشان می‌دهد. اگر اولویت این مرحله از بازی‌ها را کسب امتیازات حداکثری فارغ از دغدغه ارایه فوتبال زیبا قرار دهیم، می‌شود نسبت به آنچه داشتیم و کاشتیم و درو کردیم خشنود باشیم.

مضاف بر اینکه بازی مقابل عراق در مقایسه با سوریه به لحاظ کیفیت و ارایه بازی زیبا چندگام به جلو محسوب می‌شود. نکته آخر اینکه انتظارات از تیمی با حضور این همه لژیونر که تمامی در بهترین شرایط و آمادگی به‌سر می‌برند و در کنار چند بازیکن لیگ که کم از لژیونر‌ها ندارند بازی می‌کنند، به جز نتیجه‌گیری ارایه بازی‌های زیبا و چشم‌نواز نیز هست. شاید در بازی‌های آینده و در مواجهه با امارات و لبنان و کره فارغ از حساسیت‌های یادشده فرصتی باشد برای آمادگی تیمی هر چه بیشتر و ارایه بازی‌های حتی به مراتب زیباتر.