کابینه ویرانی؛ چطور زنده ماندی پرسپولیس؟

ورزش مدیا: قشنگ خنده‌دار است؛ رادوشوویچ که می‌تواند بازی کند به کشورش برگشته و تاجیک‌ها که نمی‌توانند بازی کنند، در تهران ول می‌چرخند! این نمایی عریان از آشفته‌بازار مدیریتی پرسپولیس است؛ تیمی که سر پا ماندنش با وجود این همه بی‌تدبیری، به معجزه می‌ماند. حالا نه این که استقلال مدیران فوق‌العاده‌ای داشته باشد. اصولا سوءمدیریت درد کهنه این مرز پرگهر است، اما انصافا بعضی از حضراتی که در این سال‌ها مدیریت پرسپولیس را بر عهده گرفتند، از نوابغ عالم امکان بودند.

جمع اینها برای نابودی رئال مادرید هم کافی است، گویا پرسپولیس زیادی پوست‌کلفت بوده که از جور این جماعت جان به در برده. ایرج عرب آمد که برانکو برود. دوشنبه‌اش هرگز از راه نرسید و هیچ‌‌وقت هیچ‌کس نفهمید چطور یک حراستی را بر مسند مدیریت تیم قهرمان ایران نشاندند. باز خدا پدر و مادر عرب را بیامرزد؛ وگرنه کاری که محمدحسن انصاری‌فرد با پرسپولیس کرد، اسکندر نکرد.

اگر دست‌تان به محمدحسن رسید، بپرسید این همه ویرانی را چطور ظرف فقط شش ماه به بار آورده؟ از چهارصد هزار دلار حقوق بیکاری گابریل کالدرون تا ارز هرز رفته برای استوکس و اوساگونا، از قرارداد سه‌ساله «رادو شاخ‌کن» تا دین چند میلیاردی رضایتنامه یحیی؛ اینها نه‌تنها اموال باشگاه را به تاراج برد، بلکه وجهه پرسپولیس را هم مخدوش کرد. کمدی سیاه کت‌وشلوار و جوراب و عرق‌گیر هم که داستانش سواست.

بعد نوبت به مهدی رسول‌پناه رسید؛ یگانه مدیر تاریخ که وسط پیاده‌رو معرکه می‌گرفت و علیه بازیکنان و مربی خودش نطق می‌کرد. می‌گفتند این حراج‌کننده آبرو دندانپزشک است، اما اجازه بدهید باور نکنیم. آدمیزاد با شش کلاس سواد هم می‌فهمد در انظار عمومی نباید آنطور طغیان کند.

حالا هم نوبت تاخت‌وتاز مجید صدری است؛ کسی که در ایران آباد، فوق فوقش باید لیدر جایگاه سی‌وشش می‌شد. عالیجناب لایو و استوری و اینستاگرام، صبح تا شب دارد بیانیه می‌دهد و کری می‌خواند، اما دو ماه است نتوانسته پول کالدرون را در حسابش بنشاند و این پنجره کوفتی را باز کند. کافی است آقازاده‌های بعضی از این حضرات در فرنگستان محتاج پول شوند تا در اسرع وقت به دست‌شان برسد، اما به پرسپولیس که رسید، آسمان تپید.

می‌پرسید وزارت ورزش چه می‌کند؟ هیچ، از «بد تصمیمی» به «بی‌تصمیمی» رسیده و باشگاه را کلا به امان خدا رها کرده است. البته که ما به سرمایه‌سوزی عادت دیرینه داریم. گلات و فینال آسیا نه؛ بزرگترین دستاورد پرسپولیس این بود که زیر دست شما نابود نشد، شما که فقط بار خاطر بودید، نه یار شاطر.