علی کریمی؛ مردی که خدا دوستش داشت

ورزش مدیا: آیا علی کریمی می‌تواند مدیر خوبی باشد؟ شاید بله، شاید هم خیر. با همه اینها و فارغ از این که خیز او برای ریاست فدراسیون فوتبال درست بود یا نه، امروز باید گفت خدا خیلی کریمی را دوست داشت که در آن مضحکه انتخابات، اسمش از صندوق رای بیرون نیامد. هزار بار حیف بود اگر حیثیت و اعتبار دشوار به دست آمده کریمی، قربانی این سیستم چرک و چروک شود.

اگر امروز علی کریمی رییس فدراسیون بود و سرخابی‌ها از آسیا حذف می‌شدند، یک عده چه بلایی سر او می‌آوردند؟ آیا در همین رسانه‌ها و کانال‌های هواداری، شکمش را سفره نمی‌کردند؟ اگر امروز علی کریمی رییس فدراسیون بود و حق مشروع ایران در میزبانی از بحرین را به منامه می‌دادند، چه قضاوتی در مورد لیاقت و توانایی او می‌شد؟ فدراسیون بی‌عرضه آن روزها با کلی سرو صدا نمایش شکایت به دادگاه عالی ورزش راه انداخت؛ حالا که هفت ماه گذشته، کسی می‌داند این شکایت در چه مرحله‌ای قرار دارد؟ ایا کسی می‌داند افزایش حقوق داوران به کجا رسید و کمک‌داور ویدیویی چه شد؟

فیفا برای جام‌جهانی از سیستم آفساید خودکار استفاده خواهد کرد، ما هنوز خود وی‌ای‌آر را هم نتوانستیم بیاوریم. همین حالا برای فرار از حضور زنان در استادیوم، مسابقات لیگ و تیم ملی را در ورزشگاه خالی برگزار می‌کنند. گویا قرار است بازی با عراق و جشن صعود به جام‌جهانی هم بدون تماشاگر باشد. این آیا خیانت به منافع ملی نیست؟ در تمام جهان کدام کشور را سراغ دارید که امتیاز به این بزرگی را از تیم ملی خودش بگیرد؟

لشکر بله‌قربان‌گو، همه این باج‌ها را به نهادهای ذیربط و بی‌ربط می‌دهند تا فقط از خوش‌خوشان این قدرت چهار روزه لذت ببرند، با دار و دسته راهی سفرهای فرنگ شوند و مخارجش را به حساب اموال عمومی فاکتور کنند. جایگاه و حیثیتی هم ندارند که نگران از دست رفتنش باشند. رسیدن و دوام آوردن در این مناصب، فلز خاص خودش را می‌خواهد و البته که علی کریمی از این جنس نبود.

او روی پاهای خودش از پیکان گوجه‌ای به پیراهن سرخ بایرن‌مونیخ رسید؛ فرق دارد با آدم‌های متصلی که از ناکجاآباد به کانون قدرت پل زده‌اند و این روزها بوی خرافه‌گرایی‌شان عالم را پر کرده است. گاهی حکمت آدم در «نشدن» است. گاهی یک شکست، می‌تواند بزرگترین پیروزی عمر یک نفرباشد و این داستان علی کریمی و فدراسیون فوتبال است.