این بازی، زیبا بود؟ زمستان گرم آبی!

فوتبالی: نمایش استقلال برابر گل‌گهر، صرفنظر از نتیجه و برد، اجرای زیبایی هم بود؛ البته زیبا در سطح فوتبال ایران! دیداری که هم گل داشت و هم جنجال و حاشیه و موقعیت‌های خطرناک.

تیم فرهاد مجیدی هم با تکیه بر چنین بازی‌ای، فاصله‌اش با رقیب را در صدر جدول با ۶ امتیاز رساند و حالا با خیال راحت تری لیگ برتر را دنبال می کند.

* نقطه عطف

همان لحظه‌ای که تابلوی تعویض بالا رفت و مجیدی تصمیم گرفت تغییری اساسی در تیم هجومی‌اش ایجاد کند، کفه ترازو به سود استقلال شد. اضافه شدن وریا غفوری و سپس بردن یامگا از چپ به راست و بیرون کشیدن ژستد و حسین‌زاده و به بازی فرستادن مطهری و رمضانی برای پرس از بالای مدافعان گل‌گهر که جلوتر آمده و فاصله‌شان را با خط هافبک کم کرده بودند.

حالا گل‌گهر مجبور بود کمی دقت کند و بی‌محابا به حمله نیاید. بعد از این ۳ تعویض، استقلال بالاخره در سمت راست خودی نشان داد و وریا غفوری روی فرم، دوباره تمایلش به تبدیل جناح چپ رقبا را به اتوبان ثابت کرد. مجیدی هم متوجه شد که همیشه نمی تواند روی صالح حردانی حساب کند و همانطور که گفته بودیم تا یک بازیکن تازه به ترکیب اضافه شده، در تیم بزرگی چون استقلال جا بیفتد، زمان می برد. بازگشت وریا هم به استقلال خوش موقع بود و آشتی کنان به درد فرهاد و استقلال هم خورد.

* بازی را دیده بود؟

آنچه دستیار فوتبال‌فهم امیر قلعه‌نویی در کنفرانس خبری بعد از بازی بر زبان آورد (و قطعا از او بعید بود) فقط یک سوال را ایجاد کرد: آیا سعید الهویی بازی را دیده بود یا اینکه طبق معمول مشغول اعتراض کردن‌ بود؟ او برد با تیمش تقدیم کرد درحالیکه گل‌گهر همانطوری بازی کرد که مجیدی و استقلال می‌خواستند: با توپ و با موقعیت کمتر! امید گل دو تیم را مقایسه کنیم: 2.49 برای استقلال و 1.38 برای گل‌گهر.

حالا امید گل پنالتی یعنی 0.74 را از این دو عدد کسر کنیم: 1.01 برای استقلال و 0.64 برای گل‌گهر. در هر دو مورد، استقلالی ها برتر بودند. استقلال 16 ضربه به سمت چارچوب داشت شامل 5 ضربه داخل آن و این دو عدد برای گل‌گهر 14 و 4 بود. در این 2 آیتم هم، استقلال برتری داشت. سعید الهویی دقیقا چه چیزی را به تیمش تبریک گفت؟ او خودش یک آنالیزور بوده و مطمئنا این چیزها را خوب می فهمد.

* بازی عجیب

رویارویی استقلال و گل‌گهر، استانداردهای یک بازی از لیگ ایران را داشت با یک نکته عجیب: اینکه به جز کوین یامگا و مرتضی تبریزی، هیچ بازیکن دیگری موفق به گرفتن نمره 7 از 10 نشد. آن دو نفر هم به واسطه گلزنی صاحب نمره بالاتر از 7 شدند. این یعنی یک بازی استاندارد در فوتبال ایران را بازیکنانی شکل می‌دهند که نمره‌شان، فقط کمی بالاتر از متوسط است. فوتبال ایران در سالهای گذشته به سمت متوسط رفتن رفته و باید همه حواسشان باشد. از سرمربیان و مربیان گرفته تا کارشناسان و رسانه ها و حتی خود بازیکنان.

* افتضاح داوری

سوال اصلی این است که بیژن حیدری چرا بیخیال داوری نمی‌شود؟ اگر ملاک او برای ادامه حضورش، تعریف‌های کارشناسان داوری است، باید این واقعیت را درنظر بگیرد که آن اظهارنظرها بیشتر نوعی نان قرض دادن و هوای همشهری و هم استانی را داشتن است تا کارشناسی. حیدری یک بار دیگر به تصمیماتش در این بازی رجوع کند؛ اخطار اول به فرهاد مجیدی به کدام دلیل؟ تاخیر در به جریان افتادن بازی؟ این همان علتی است که حیدر سلیمانی مطرح کرده ولی توجه نکردن به بازی همینجا خودش را نشان می‌دهد: در صحنه‌ای که مجیدی توپ را کنار زمین گرفت و خانزاده به او حمله کرد، داور در سوتش به نشانه خطا روی بازیکن استقلال دمیده بود و خطا گرفته بود.

بازبینی فیلم هم نشان داد که او خطا گرفته بود و مجیدی به خانزاده اعتراض داشت. شاید برخی فکر می کردند که داور روی صالح حردانی خطا نگرفته و فرهاد به این ماجرا اعتراض کرده اما اعتراض مجیدی به خطایی بود که خانزاده روی حردانی کرد و در نهایت داور به سرمربی استقلال به دلیل اینکه توپ را به بازیکن تیمی که صاحب آن نیست، نداده است اخطار داده است. درباره صحنه پنالتی هم بحث زیاد است. برخی صحنه را پنالتی دیدند و برخی ندیدند اما خود بیژن حیدری هم شک کرد که از کمک داور پرسید.

اگر سیستم داوری کشور درست بود و سیستم رادیویی کار می کرد، حیدری به سمت اسعدی هم نمی رفت. او هم شک داشت و البته وقتی داور شک می کند و وی ای آری هم در کار نیست، داور باید با کمک داور یا حتی داور چهارم هم مشورت کند. حتی اگر وی ای آر هم بود، معمولا دیده اید که داوران چند ثانیه و حتی یکی دو دقیقه هم منتظر بازبینی ها می مانند و بعد به سمت مانیتور وی ای آر می روند.

در هر حال نحوه فیلمبرداری دوربین های ورزشگاه آزادی هم آنقدر بد بود که نمی توانست نشان دهد هند شده یا نه و همین نشان می دهد چرا بهترین سیستم های وی ای آر از ۲۵ تا ۳۰ دوربین استفاده می کنند. در هر حال بیژن حیدری بعد از گرفتن پنالتی دوم استقلال، نیمکت نشین های استقلال را نقره داغ کرد، اما چه واکنشی به اعتراض نیمکت گل‌گهر و امیر قلعه‌نویی و بالا و پایین پریدن ها و توی سر زدن هایش که حتی وارد زمین هم شده بود، داشت؟ فقط لبخند!

* توفیق اجباری

مسمومیت زبیر نیک‌نفس، یک توفیق اجباری بود و نکات زیادی را برای فرهاد مجیدی و کادر فنی‌اش روشن ساخت. اینکه استقلال بدون شماره ۱۴، در فاز دفاعی لرزان می‌شود ولی در هجوم، هم کمیت بیشتری دارد و هم کیفیت بهتر. جای او با آمانوف پر شد که پاسش روی صحنه پنالتی اول، دیدنی بود و زیاد برای استقلال این فصل اتفاق نیفتاده بود. اما بدون نیک‌نفس، ثابت شد مهدی‌پور نمی‌تواند یک تنه، مرکز زمین را به سود تیمش کند. شاید برای یک بار هم که شده، بهتر باشد مجیدی ترکیب تیمش را با نیک‌نفس و بدون حسین‌زاده و با سپردن وظایف او به آمانوف روانه زمین کند.

نیک نفس آمار خوبی در استقلال داشته و در اکثر بازیهایی که حضور داشته استقلال بازی را برده است. نیک نفس برای استقلال گل نزده اما شوت هایش همیشه دروازه ها را تهدید کرده و حتی به تیرک دروازه هم زده و یک گل هم به نفت مسجدسلیمان زد که توپ پشت خط خوابید اما کمک داور تشخیص نداد و گل سالم او مردود شد. استقلال با نیک نفس در میانه زمین به مراتب هماهنگ تر و خطرناک تر است.

* بازی زیبا

استقلال در حال اجرای نمایشی است که بتواند جواب منتقدانش را بدهد: زیبا بازی کردن. اگر تعریف زیبا بازی کردن «ایجاد موقعیت‌های فراوان و گل زدن» است، استقلال حالا تقریبا در حال انجامش است. ۹ پنالتی در ۲۱ بازی به علاوه امید گل تیم مجیدی، این گزاره را تایید می‌کند. استقلال در کنار پرسپولیس با ۳۱ گل زده بهترین خط حمله لیگ را در اختیار دارد و البته بهترین خط دفاع را هم با ۷ گل خورده دارد. استقلال در نیم فصل دوم فقط برابر ذوب‌آهن، امید گل کمتری نسبت به رقیبش داشت. در این ۶ بازی، مجموع امید گل استقلال ۹.۶۳ بوده و این عدد برای رقبایش، ۳.۶۳. استقلال در این ۶ بازی ۸۵ شوت زد و رقبایش، ۳۵ ضربه. ۵۲ شوت استقلال داخل چارچوب بود و این عدد برای رقبا فقط ۱۱.