پرسپولیسی که پرسپـــولیس نیست!
از قدیم، یارگیری می‌کردند که تیم ببندند! هر چه یارگیری بهتر و حساب شده‌تر، تیمداری آسان‌تر و حضور در عرصه رقابت‌ها قدرتمندانه‌تر!
خبر ورزشی: از قدیم، یارگیری می‌کردند که تیم ببندند! هر چه یارگیری بهتر و حساب شده‌تر، تیمداری آسان‌تر و حضور در عرصه رقابت‌ها قدرتمندانه‌تر!
در سال‌هاي اخير كه اصل تغيير اهميتي پيدا كرده به اندازه اصل ثبات و بلكه مهم‌تر و پراهميت‌تر، تيم مي‌بندند كه يار بگيرند! يارگيري و جابه‌جايي نفرات جديد با قديم، يك ضرورت «فايده‌مند» و ناگزير است! «فايده‌مند!» اين نكته را كم بها ندهيد!
به عملكرد تيم‌هاي بزرگ و كوچك ليگ برتر كه توجه مي‌كنيم، نكات ريز و درشت ديگري را هم درمي‌يابيم و در مورد پرسپوليس به اين واقعيت مي‌رسيم: ... پرسپوليس ديگر خود را يك بزرگ و يك تيم متفاوت با مأموريت‌هاي ويژه نمي‌داند! پرسپوليس براي يارگيري هيچ بايد و هيچ نبايدي ندارد! پرسپوليس براي خودش و لاجرم براي مرداني كه قرار است شاكله تيمي‌اش را شكل بدهند، هيچ تفاوت و كمترين برتري قائل نيست! پرسپوليس به همان چشمي خود را مي‌بيند كه تك‌تك حريفان خود را مي‌بيند! پرسپوليس با همان متري خود را اندازه مي‌گيرد كه ديگران را.
نتيجه اين نگاه بي‌تفاوت همين مي‌شود كه شده است! پرسپوليس در سلسله مراتب فوتبال ايران، جاني كه خاص باشد ندارد! پرسپوليس ديگر يك تيم با مأموريت‌ها و توان مخصوص به حساب نمي‌آيد! پرسپوليس آخرين پله و بلندترين پلكان ترقي فوتبال ايران نيست! پرسپوليس حالا ديگر تيمي شده است فاقد ويژگي و كاملاً معمولي، كه در آخرين تيم ملي، حتي يك بازيكن ندارد! پرسپوليس ديگر آرزوي مستعدترين نفرات ساخته شده و آماده پرداخت خوردن نيست!
پرسپوليس براساس عادت جديد خويش، در بازار نقل و انتقالات، چنان ورود كرده كه تيم راه‌آهن وارد مي‌شود! مثل ملوان، نظير نفت مسجدسليمان! درست شبيه يك تيم «ته‌جدولي» بدون حداقل سختگيري و سليقه لازم! بدون اندكي از دشوارپسندي قديم خويش! بدون راه دادن به بازيكنان قابلي كه بايد، گام آخر را جهت ساخته شدن، در يك تيم بزرگ بردارند! پرسپوليس ديگر خود را، آن بزرگي كه ساليان سال بود، معرفي نمي‌كند!
پرسپوليس چنان يار گرفته است كه گويي، هيچ صاحب اختيار نبوده است. هيچ سليقه‌اي ندارد، هيچ آينده‌اي را متصور نيست! دوباره چشم به بازار خواهد دوخت و دوباره عليه خود مجالي پديد خواهد آورد كه «سر»بارها نصيب ديگران شود و فرصت يارگيري ناچارانه - استفاده از هر كس كه باقي مانده است چيزي مثل «ته بار» - نصيب پرسپوليس!
تيمي كه همواره از خوبان و بزرگاني مثل ناصر محمدخاني، فرشاد پيوس، علي دايي و ادموند بزيك برخوردار بود، حالا بايد خود تخته پرش كساني شود كه بلندپروازي هم ندارند! كساني كه مي‌آيند و مي‌روند و براي پرسپوليس، كمترين آورده‌اي ندارند! كساني كه شبيه عابدزاده و مهدوي‌كيا نيستند، قابليت تبديل شدن به علي كريمي ديگري را ندارند و جز با حسرت، هيچ يادآور رعنايي‌هاي كريم باقري، مجتبي محرمي و شاهرودي، ميناوند، خاكپور و سخت كوشيدن‌هاي ضيا عربشاهي و اسماعيل حلالي و جواد منافي نخواهند شد! حتي بدون استيلي‌هاي ديگر، حتي بدون درخشان‌هاي دهه ۶۰ هم!
پرسپوليس دچار نوعي خود فراموشي و خود غريبگي شده است و اين بيماري نوپديدي نيست! پرسپوليس سال‌هاي سال است كه خود را راه‌آهن ديگري يافته است! تيمي كه انگار حق بزرگ بودن و بزرگي كردن ندارد! تيمي كه براي قوي بازي كردن هم كوشيده است اما از شاخصه‌هاي قهرماني‌اش - پرسپوليسي بودنش - روزبه‌روز بيشتر دورافتاده است.
ما امروز پرسپوليسي داريم كه ديرسالي است كه پرسپوليس نيست! پرسپوليسي كه دستش هم بسته است! پرسپوليسي كه به هر جا نظر مي‌اندازد و به هر سو كه مي‌نگرد، دست خود را خالي، دست خود را كوتاه مي‌بيند و البته، «خرما» همچنان بر نخيل است. دور از دست و دور از دسترس! پرسپوليس نه بر خودش، كه با فوتبال ايران جفا كرده است!
در سال‌هاي اخير كه اصل تغيير اهميتي پيدا كرده به اندازه اصل ثبات و بلكه مهم‌تر و پراهميت‌تر، تيم مي‌بندند كه يار بگيرند! يارگيري و جابه‌جايي نفرات جديد با قديم، يك ضرورت «فايده‌مند» و ناگزير است! «فايده‌مند!» اين نكته را كم بها ندهيد!
به عملكرد تيم‌هاي بزرگ و كوچك ليگ برتر كه توجه مي‌كنيم، نكات ريز و درشت ديگري را هم درمي‌يابيم و در مورد پرسپوليس به اين واقعيت مي‌رسيم: ... پرسپوليس ديگر خود را يك بزرگ و يك تيم متفاوت با مأموريت‌هاي ويژه نمي‌داند! پرسپوليس براي يارگيري هيچ بايد و هيچ نبايدي ندارد! پرسپوليس براي خودش و لاجرم براي مرداني كه قرار است شاكله تيمي‌اش را شكل بدهند، هيچ تفاوت و كمترين برتري قائل نيست! پرسپوليس به همان چشمي خود را مي‌بيند كه تك‌تك حريفان خود را مي‌بيند! پرسپوليس با همان متري خود را اندازه مي‌گيرد كه ديگران را.
نتيجه اين نگاه بي‌تفاوت همين مي‌شود كه شده است! پرسپوليس در سلسله مراتب فوتبال ايران، جاني كه خاص باشد ندارد! پرسپوليس ديگر يك تيم با مأموريت‌ها و توان مخصوص به حساب نمي‌آيد! پرسپوليس آخرين پله و بلندترين پلكان ترقي فوتبال ايران نيست! پرسپوليس حالا ديگر تيمي شده است فاقد ويژگي و كاملاً معمولي، كه در آخرين تيم ملي، حتي يك بازيكن ندارد! پرسپوليس ديگر آرزوي مستعدترين نفرات ساخته شده و آماده پرداخت خوردن نيست!
پرسپوليس براساس عادت جديد خويش، در بازار نقل و انتقالات، چنان ورود كرده كه تيم راه‌آهن وارد مي‌شود! مثل ملوان، نظير نفت مسجدسليمان! درست شبيه يك تيم «ته‌جدولي» بدون حداقل سختگيري و سليقه لازم! بدون اندكي از دشوارپسندي قديم خويش! بدون راه دادن به بازيكنان قابلي كه بايد، گام آخر را جهت ساخته شدن، در يك تيم بزرگ بردارند! پرسپوليس ديگر خود را، آن بزرگي كه ساليان سال بود، معرفي نمي‌كند!
پرسپوليس چنان يار گرفته است كه گويي، هيچ صاحب اختيار نبوده است. هيچ سليقه‌اي ندارد، هيچ آينده‌اي را متصور نيست! دوباره چشم به بازار خواهد دوخت و دوباره عليه خود مجالي پديد خواهد آورد كه «سر»بارها نصيب ديگران شود و فرصت يارگيري ناچارانه - استفاده از هر كس كه باقي مانده است چيزي مثل «ته بار» - نصيب پرسپوليس!
تيمي كه همواره از خوبان و بزرگاني مثل ناصر محمدخاني، فرشاد پيوس، علي دايي و ادموند بزيك برخوردار بود، حالا بايد خود تخته پرش كساني شود كه بلندپروازي هم ندارند! كساني كه مي‌آيند و مي‌روند و براي پرسپوليس، كمترين آورده‌اي ندارند! كساني كه شبيه عابدزاده و مهدوي‌كيا نيستند، قابليت تبديل شدن به علي كريمي ديگري را ندارند و جز با حسرت، هيچ يادآور رعنايي‌هاي كريم باقري، مجتبي محرمي و شاهرودي، ميناوند، خاكپور و سخت كوشيدن‌هاي ضيا عربشاهي و اسماعيل حلالي و جواد منافي نخواهند شد! حتي بدون استيلي‌هاي ديگر، حتي بدون درخشان‌هاي دهه ۶۰ هم!
پرسپوليس دچار نوعي خود فراموشي و خود غريبگي شده است و اين بيماري نوپديدي نيست! پرسپوليس سال‌هاي سال است كه خود را راه‌آهن ديگري يافته است! تيمي كه انگار حق بزرگ بودن و بزرگي كردن ندارد! تيمي كه براي قوي بازي كردن هم كوشيده است اما از شاخصه‌هاي قهرماني‌اش - پرسپوليسي بودنش - روزبه‌روز بيشتر دورافتاده است.
ما امروز پرسپوليسي داريم كه ديرسالي است كه پرسپوليس نيست! پرسپوليسي كه دستش هم بسته است! پرسپوليسي كه به هر جا نظر مي‌اندازد و به هر سو كه مي‌نگرد، دست خود را خالي، دست خود را كوتاه مي‌بيند و البته، «خرما» همچنان بر نخيل است. دور از دست و دور از دسترس! پرسپوليس نه بر خودش، كه با فوتبال ايران جفا كرده است!
ارسال نظر