سه پرسش تاکتیکی برای لوئیس فن خال

طرفداری: در ظاهر لوئیس فن خال نباید نگران چیزی باشد. تیم او در رده سوم جدول قرار دارد و درآمدهای باشگاه روز به روز بیش تر می شوند. با این وجود، او با یک چالش خاص مواجه است: بازگرداندن منچستر یونایتد به لیگ قهرمانان اروپا و همچنین به قله بازی های داخلی. برای انجام این کار، او احتمالاً باید به این سوالات پاسخ دهد.


آیا عمر چیدمان ۲-۵-۳ محدود است؟

بسیاری به این سوال جواب بله می دهند و می گویند که این صرفاً سیستمی موقتی است که فن خال تا زمان امّاده شدن تمامی ستارگان اش از آن استفاده خواهد کرد. با این وجود، وی در مقاطعی که بسیاری از آن بازیکنان در دسترس اش بوده اند، از این روش استفاده کرده است و به نظر به آن علاقه دارد. چیدمان ۲-۵-۳ به او اجازه می دهد تا وینگ-بک های اش را در مناطق تهاجمی قرار دهد که این مسئله به خاطر اسیر کردن مدافعان کناری رقیب در زمین خودشان، باعث ایجاد فضا برای کنترل مالکیّت توپ در مرکز میدان می شود. علاوه بر این، استفاده از این چیدمان به او اجازه می دهد تا با دو مهاجم بازی کند. امّا نکته کنایه آمیز در مورد استفاده از ۲-۵-۳ به عنوان روشی موقتی این است که گاهی به نظر می رسد فن خال بازیکنان مناسب آن را در اختیار ندارد.

اگر هدف فن خال این باشد که بالاترین تعداد ممکن از بهترین بازیکنان اش را در زمین قرار دهد، آنگاه در سیستمی که شامل آندر هررا، وین رونی و مایکل کریک است، جایی برای آنخل دی ماریا در خط میانی باقی نمی ماند. او وینگ-بک نیست و نباید هم باشد؛ زیرا (۱) به اندازه کافی در دفاع سرسخت نیست و (۲) یکی از بهترین بازی سازان دنیاست و باید بیش ترین مقدار ممکن از زمان حضورش در زمین را در یک سوم نهایی سپری کند.

یک دلیل دیگر هم وجود دارد که ممکن است باعث رها کردن ۲-۵-۳ در آینده بشود و آن فشاری است که این سیستم به وینگ-بک ها می آورد. آن ها نه تنها باید از نظر دفاعی محکم باشند، بلکه نیروی خلّاق اصلی تیم در جناحین نیز هستند. وینگ-بک ها از قدیم الأیام به داشتن استقامت بالا مشهور بوده اند، لیکن مصدومیت دو نفر به سرسختی یانگ و والنسیا، خود نشان دهنده دشواری این پست است. لوک شاو، اگرچه نمایش های امیدوارکننده ای در این فصل داشته، ممکن است این پست را در درازمدّت بسیار عذاب آور بیابد.

علاوه بر این ها، این مسئله که سه مدافع مرکزی تیم، به عنوان یک واحد، اخیراً در امر پاس دادن ضعیف ظاهر شده اند، شرایط را برای بازیکنانی که جلوتر از آن ها قرار دارند دشوار می کند (نکته قابل توجّه این است که پدی مک نیر و مارکوس روخو، که فن خال به ترتیب از آکادمی آورده و خریده است، نسبت به سایرین، در امر پاس دادن مطمئن تر ظاهر شده اند).

آیا رونی بیش تر شبیه به لمپارد است تا اسکولز؟

هنوز هم بحث هایی در مورد اینکه وین رونی چه نوع فوتبالیستی است یا می تواند باشد، وجود دارد. هویّت فوتبالی او مهمّ است؛ زیرا در حال حاضر او قابل اعتمادترین گزینه تهاجمی تیم است و نتیجتاً هر موقع که امّاده بود، باید بازی کند. امّا بعید است که شاهد بازی او به عنوان مهاجم باشیم، چرا که به نظر فن خال در آن پست، فن پرسی و فالکائو را به او ترجیح می دهد.


اگر قرار باشد که رونی به عنوان هافبک بازی کند، باید سیستمی برای استفاده از او پیدا شود. چیدمان ۱-۳-۲-۴ با حضور رونی به عنوان یکی از دو هافبک میانی، که اسکولز زمانی این نقش را ایفا می کرد، جذاب به نظر می رسد امّا یونایتد در حال حاضر بازیکن مناسب برای بازی در کنار او در این سیستم را ندارد. آن ها به کسی مانند نمانیا ماتیچ نیاز دارند و نزدیک ترین گزینه به او، کوین استروتمن است که احتمالاً شش ماه دیگر در پایتخت ایتالیا باقی خواهد ماند (یک گزینه دیگر می تواند جئوفری کندوگبیا از موناکو باشد). حتّی اگر آن ها بتوانند استروتمن را به خدمت بگیرند، آنگاه هررا باید به عنوان یکی از سه بازیکن تهاجمی، با حضور خوان ماتا به عنوان شماره ۱۰، بازی کند که در این صورت شاهد بروز استعدادهای او به بهترین شکل نخواهیم بود.

رونی ممکن است در آخر در «نقش سسک فابرگاس» بازی نکند و نباید هم این کار را بکند، چرا که او بیش از حد در گل زنی تواناست و نباید به مانند این بازیکن اسپانیایی، آنقدر نزدیک به دفاع خودی بازی کند. یک مدل بهتر برای بازی در حال تکامل رونی می تواند فرانک لمپاردِ چند سال پیش باشد: کسی که متداولاً به جلو می شتابد، پرس می کند، به خوبی به عنوان عضوی از یک واحد دفاع می کند و به راحتی بازی را بسط می دهد.

آیا زمان رها کردن زوج خطّ حمله رسیده است؟

فن خال به انعطاف پذیری تاکتیکی شهرت دارد امّا طیّ سال های اخیر به طرز شگفت آوری در یک زمینه سنّتی عمل کرده است: به نظر می رسد او شدیداً بر ایده استفاده از دو مهاجم مصرّ است. این در حالی است که اگر او از یک مهاجم استفاده کند، می تواند دی ماریا را در سمت چپ یا راست یک خط حمله سه نفره، که از فن پرسی یا فالکائو به عنوان مهاجم اصلی حمایت می کند، قرار داده و ماتا یا عدنان یانوزای در سمت دیگر بازی خواهند کرد. بدین ترتیب یونایتد در ضد حملات - از طریق دی ماریا یا یانوزای - واقعاً سرعت خواهد داشت و سپس رونی و هررا فضا برای بازی سازی در خط میانی خواهند داشت و دیلی بلیند از آن ها حمایت خواهد کرد (یا در آینده، یک بازیکن فیزیکی تر مانند کندوگبیا یا استروتمن).

فن خال برای گرفتن تصمیم تاکتیکی اش زمان دارد؛ زیرا در لیگ، عالی کار کرده و دشواری های رقابت های اروپایی همچنان در دور دست هستند. امّا برای گرفتن بهترین بازی از تیم اش، چیزی این وسط باید فدا شود و این ممکن است نه تنها چیدمان ۲-۵-۳ بلکه زوج خطّ حمله نیز باشد؛ روشی که وی اخیراً ایمان بسیاری به آن داشته است.