الکی، مثلاً ما هم آکادمـی داریم!
«استعدادهای فوتبال ایران چون پول و پارتی ندارند، در همان سنین نوجوانی و جوانی می‌سوزند و بالاجبار ورزش را رها می‌کنند تا درخشیدن در فوتبال برای‌شان به آرزو و حسرت تبدیل شود.»
خبر ورزشی: «استعدادهای فوتبال ایران چون پول و پارتی ندارند، در همان سنین نوجوانی و جوانی می‌سوزند و بالاجبار ورزش را رها می‌کنند تا درخشیدن در فوتبال برای‌شان به آرزو و حسرت تبدیل شود.»
اين درد دل بسياري از اهالي فوتبال ايران است، به خصوص معدود استعدادهايي كه با خوش‌شانسي روبه‌رو شده و در اين فوتبال پيشرفت كردند كه از بازيكناني همچون جهانبخش، آزمون، رفيعي، حسن‌‌زاده و... مي‌توان نام برد. بله در ايران تنها چيزي كه باشگاه‌هاي به اصطلاح حرفه‌اي ما به آن توجهي ندارند، بخش مهم و استراتژيك آكادمي باشگاه است، جايي كه مي‌تواند به يك كارخانه بزرگ بازيكن‌سازي بدل شود و دوباره چرخه فوتبال را فعال كند نه اينكه باشگاه‌هاي بزرگ راه چاره را در جذب بازيكنان پا به سن گذاشته‌اي ببينند كه چهارمين دهه زندگي خود را آغاز كرده‌اند!
در اين سال‌ها كه مثلاً فوتبال ما حرفه‌اي شده است، بارها شنيده‌ايم در تيم‌هاي پايه‌اي باشگاه‌هاي بزرگ ليگ برتري چه اتفاقات تلخ و غم‌انگيزي رخ داده است. آخرين خبر تأسف‌آور هم اعتصاب مربيان و عوامل آكادمي پرسپوليس در ساختمان اين باشگاه براي گرفتن حق و حقوق‌شان بود. اتفاقي كه در هيچ جاي دنياي پهناور رخ نمي‌دهد چون باشگاه‌هاي بزرگ و كوچك دنيا اهميت خاصي براي تيم‌هاي پايه‌اي خود قائل هستند و به اين تيم‌ها و آكادمي‌هاي خود به چشم تجاري نگاه مي‌كنند و مي‌دانند كه يكي از بهترين راه‌هاي درآمدزايي در آن خلاصه شده است؛ نكته‌اي كه باشگاه‌هاي ايراني از جمله استقلال و پرسپوليس كمترين اهميتي براي آن قائل نيستند و درست برعكس، استعدادهايي كه دارند را مفت و مجاني از دست مي‌دهند تا چند سال بعد براي بازگرداندن‌شان ميلياردها تومان هزينه كنند.
براي اينكه ثابت كنيم باشگاه‌هاي بزرگ دنيا چه حسابي روي آكادمي‌هاي خود براي پرورش استعداد و درآمدزايي باز كرده‌اند، به باشگاه كوچك اما قديمي ساوتهمپتون در فوتبال جزيره اشاره مي‌كنيم، تيمي كه همچون فصل گذشته امسال هم جزو بالانشين‌هاي ليگ جزيره محسوب مي‌شود، آن هم در شرايطي كه به نسبت فصل قبل ديگر نمي‌تواند از ۴ تا ۵ ستاره جوان كه محصول آكادمي باشگاه بود، سود ببرد چون با فروش آنها به ساير باشگاه‌ها درآمد كلاني به جيب زد. در گزارشي كه سايت ديلي ميل از آكادمي ساوتهمپتون منتشر كرد، اين باشگاه از سال ۲۰۰۳ به اين طرف با فروش بيش از ۱۰ بازيكن ۱۷ تا ۲۱ ساله به ساير باشگاه‌ها درآمدي بالغ بر ۱۰۳ ميليون پوند (۵۳۶ ميليارد تومان) داشته و با همين پول در يك پروسه زماني چند ساله توانسته خودش را به تيمي مدعي قهرماني در فوتبال انگليس تبديل كند. فروش وين بريج در سال ۲۰۰۳ با ۷ ميليون پوند به چلسي، تئو والكات در سال ۲۰۰۶ با ۱۰ ميليون پوند به آرسنال، گرت بيل در سال ۲۰۰۷ با ۷ ميليون پوند به تاتنهام، كريس باريد در سال ۲۰۰۷ با ۳ ميليون پوند به فولام، ناتان دير در سال ۲۰۰۹ با يك ميليون پوند به سوآنزي، آندره سورمان در سال ۲۰۰۹ با با يك ميليون پوند به ولورهمپتون، آلكس اوكلند چمبرلين در سال ۲۰۱۱ با ۱۲ ميليون پوند به آرسنال، لوك شاو در سال ۲۰۱۴ با ۲۷ ميليون پوند به منچستر يونايتد، آدام لالانا در سال ۲۰۱۴ با ۲۴ ميليون پوند به ليورپول و كالوم چمبرز در سال ۲۰۱۴ با ۱۲ ميليون پوند به آرسنال باعث شد تا ساوتهمپتون قدرت مالي خوبي براي رقابت با غول‌هاي جزيره داشته باشد.
حالا شما باشگاه‌هاي ليگ برتري پرطرفدار ايران را با ساوتهمپتون مقايسه كنيد تا نتيجه بگيريد سطح نگاه‌ها به آكادمي‌هاي فوتبال پايه تا چه اندازه فرق مي‌كند. استقلال و پرسپوليس در اين سال‌ها به قدري استعداد از دست داده و چند سال بعد مجبور به صرف هزينه‌هاي چند صد ميليوني براي بازگرداندن آنها شده‌اند كه ديگر نيازي به شمردن آنها نيست. در حالي كه دو تيم در اين روزهاي بحراني از نظر اقتصادي مي‌توانستند با توجه بيشتر به آكادمي‌هاي خود مانع جدايي نفراتي مثل آرش افشين، يعقوب كريمي، هادي عقيلي، مسعود حسن‌‌زاده و ... شوند تا الان مجبور نشوند براي جذب آنها رقم‌هاي ميلياردي بپردازند. شك نداريم در همين سال جاري هم تيم‌هاي پايه‌اي دو باشگاه موج مي‌زند از استعدادهاي ناب و درخشان كه قطعاً با بي‌توجهي مديران اين دو باشگاه بار سفر بسته و راهي ساير تيم‌ها مي‌شوند، آن هم بدون اينكه سودي نصيب سرخابي‌ها شود و اين تفاوت نگاه مديران ما با مديران باشگاه‌هاي بزرگ دنيا است.
اين درد دل بسياري از اهالي فوتبال ايران است، به خصوص معدود استعدادهايي كه با خوش‌شانسي روبه‌رو شده و در اين فوتبال پيشرفت كردند كه از بازيكناني همچون جهانبخش، آزمون، رفيعي، حسن‌‌زاده و... مي‌توان نام برد. بله در ايران تنها چيزي كه باشگاه‌هاي به اصطلاح حرفه‌اي ما به آن توجهي ندارند، بخش مهم و استراتژيك آكادمي باشگاه است، جايي كه مي‌تواند به يك كارخانه بزرگ بازيكن‌سازي بدل شود و دوباره چرخه فوتبال را فعال كند نه اينكه باشگاه‌هاي بزرگ راه چاره را در جذب بازيكنان پا به سن گذاشته‌اي ببينند كه چهارمين دهه زندگي خود را آغاز كرده‌اند!
در اين سال‌ها كه مثلاً فوتبال ما حرفه‌اي شده است، بارها شنيده‌ايم در تيم‌هاي پايه‌اي باشگاه‌هاي بزرگ ليگ برتري چه اتفاقات تلخ و غم‌انگيزي رخ داده است. آخرين خبر تأسف‌آور هم اعتصاب مربيان و عوامل آكادمي پرسپوليس در ساختمان اين باشگاه براي گرفتن حق و حقوق‌شان بود. اتفاقي كه در هيچ جاي دنياي پهناور رخ نمي‌دهد چون باشگاه‌هاي بزرگ و كوچك دنيا اهميت خاصي براي تيم‌هاي پايه‌اي خود قائل هستند و به اين تيم‌ها و آكادمي‌هاي خود به چشم تجاري نگاه مي‌كنند و مي‌دانند كه يكي از بهترين راه‌هاي درآمدزايي در آن خلاصه شده است؛ نكته‌اي كه باشگاه‌هاي ايراني از جمله استقلال و پرسپوليس كمترين اهميتي براي آن قائل نيستند و درست برعكس، استعدادهايي كه دارند را مفت و مجاني از دست مي‌دهند تا چند سال بعد براي بازگرداندن‌شان ميلياردها تومان هزينه كنند.
براي اينكه ثابت كنيم باشگاه‌هاي بزرگ دنيا چه حسابي روي آكادمي‌هاي خود براي پرورش استعداد و درآمدزايي باز كرده‌اند، به باشگاه كوچك اما قديمي ساوتهمپتون در فوتبال جزيره اشاره مي‌كنيم، تيمي كه همچون فصل گذشته امسال هم جزو بالانشين‌هاي ليگ جزيره محسوب مي‌شود، آن هم در شرايطي كه به نسبت فصل قبل ديگر نمي‌تواند از ۴ تا ۵ ستاره جوان كه محصول آكادمي باشگاه بود، سود ببرد چون با فروش آنها به ساير باشگاه‌ها درآمد كلاني به جيب زد. در گزارشي كه سايت ديلي ميل از آكادمي ساوتهمپتون منتشر كرد، اين باشگاه از سال ۲۰۰۳ به اين طرف با فروش بيش از ۱۰ بازيكن ۱۷ تا ۲۱ ساله به ساير باشگاه‌ها درآمدي بالغ بر ۱۰۳ ميليون پوند (۵۳۶ ميليارد تومان) داشته و با همين پول در يك پروسه زماني چند ساله توانسته خودش را به تيمي مدعي قهرماني در فوتبال انگليس تبديل كند. فروش وين بريج در سال ۲۰۰۳ با ۷ ميليون پوند به چلسي، تئو والكات در سال ۲۰۰۶ با ۱۰ ميليون پوند به آرسنال، گرت بيل در سال ۲۰۰۷ با ۷ ميليون پوند به تاتنهام، كريس باريد در سال ۲۰۰۷ با ۳ ميليون پوند به فولام، ناتان دير در سال ۲۰۰۹ با يك ميليون پوند به سوآنزي، آندره سورمان در سال ۲۰۰۹ با با يك ميليون پوند به ولورهمپتون، آلكس اوكلند چمبرلين در سال ۲۰۱۱ با ۱۲ ميليون پوند به آرسنال، لوك شاو در سال ۲۰۱۴ با ۲۷ ميليون پوند به منچستر يونايتد، آدام لالانا در سال ۲۰۱۴ با ۲۴ ميليون پوند به ليورپول و كالوم چمبرز در سال ۲۰۱۴ با ۱۲ ميليون پوند به آرسنال باعث شد تا ساوتهمپتون قدرت مالي خوبي براي رقابت با غول‌هاي جزيره داشته باشد.
حالا شما باشگاه‌هاي ليگ برتري پرطرفدار ايران را با ساوتهمپتون مقايسه كنيد تا نتيجه بگيريد سطح نگاه‌ها به آكادمي‌هاي فوتبال پايه تا چه اندازه فرق مي‌كند. استقلال و پرسپوليس در اين سال‌ها به قدري استعداد از دست داده و چند سال بعد مجبور به صرف هزينه‌هاي چند صد ميليوني براي بازگرداندن آنها شده‌اند كه ديگر نيازي به شمردن آنها نيست. در حالي كه دو تيم در اين روزهاي بحراني از نظر اقتصادي مي‌توانستند با توجه بيشتر به آكادمي‌هاي خود مانع جدايي نفراتي مثل آرش افشين، يعقوب كريمي، هادي عقيلي، مسعود حسن‌‌زاده و ... شوند تا الان مجبور نشوند براي جذب آنها رقم‌هاي ميلياردي بپردازند. شك نداريم در همين سال جاري هم تيم‌هاي پايه‌اي دو باشگاه موج مي‌زند از استعدادهاي ناب و درخشان كه قطعاً با بي‌توجهي مديران اين دو باشگاه بار سفر بسته و راهي ساير تيم‌ها مي‌شوند، آن هم بدون اينكه سودي نصيب سرخابي‌ها شود و اين تفاوت نگاه مديران ما با مديران باشگاه‌هاي بزرگ دنيا است.
نظر کاربران
کی قراره فوتبال ما درست شه!؟
حیف اینهمه طرفدار که توی ایران هست و وضع فوتبالمون اینجوریه