بدشانسی حیا کن درخشــان رها کن

خبر ورزشی: حمید درخشان که هفته قبل قول داده بود پیروزی‌های پرسپولیس را ادامه دهد و می‌خواست مثل سرالکس فرگوسن از هواداران این باشگاه زمان بخرد، در دیدار نسبتاً ساده‌‌اش مقابل صبای قم باز هم امتیازات را به حراج گذاشت تا ثابت کند این تیم با هدایت درخشان به هیچ ساحل امنی نمی‌رسد.

تيم درخشان نه گلزني را بلد است و نه به اندازه كافي خوش‌شانسي مي‌آورد تا شايد با اتكا به اين عامل، بخشي از ناكامي‌هاي فني تيم زير سايه برود. بهتر است به جاي اينكه حميد درخشان حيا كند، بدشانسي حيا كرده و دست از سر پرسپوليس بردارد. آن از ديدار با ملوان بندرانزلي كه توپ‌ها، به گل نمي‌رفت و حتي از روي نقطه پنالتي و در شرايط ايده‌آل هم نتوانستند به گل برسند، اين هم از ديدار با صباي قم كه ضربه سر محمد نوري و شوت محمد عباس‌‌زاده به گل نمي‌رود. اگر بدشانسي دست از گريبان پرسپوليس بكشد، اين تيم به زودي صاحب امتيازات طلايي خواهد شد ولي انگار همين «عامل شانس» هم نمي‌خواهد درخشان روي نيمكت پرسپوليس بماند.

حالا بياييد طرف ديگر ماجرا را نگاه كنيد‌؛ واقعاً چرا درخشان هيچ فكري به حال گذشته‌‌اش نمي‌كند؟ او منتظر چيست؟ مثلاً اينكه بالاخره يكي از اين توپ‌ها به گل برود و به صورت شانسي، پرسپوليس بازي خود را ببرد تا حكم به ابقايش بدهند. درخشان چه مي‌خواهد؟ چرا به عنوان كاپيتان اسبق تيم، به خاطر آرامش روحي هواداران، به علت عدم نتيجه‌‌گيري مثبت، به اين خاطر كه تيمش بلد نيست گل بزند، به راحتي دفاعش باز مي‌شود، مردم دوستش ندارند، فشار روحي به پرسپوليس وارد آورده و به هزاران دليل ديگر، چرا درخشان پرسپوليس را رها نمي‌كند؟

او از اين تيم چه مي‌خواهد؟ نه تغييراتي كه ايجاد كرد براي پرسپوليس امتياز به همراه داشت و نه خريدهايش به دل مردم نشست. چرا پرسپوليس را رها نمي‌كند؟ آيا حضور روي نيمكت پرسپوليس باید تا اين حد مهم باشد كه يك نفر، آن هم حميد درخشان حاضر به دادن تمام آبرويش براي ادامه كار باشد؟‌ اي كاش درخشان روز سه‌شنبه استعفا مي‌داد و مي‌رفت تا هم خودش را راحت كند و هم هواداران ديگر عليه‌‌اش شعار ندهند.