این تیم‌ملی است که می‌سـوزد
این بازی موش و گربه را باید تمام کرد که عبید زاکانی هم تنش در گور می‌لرزد.
خبر ورزشی: این بازی موش و گربه را باید تمام کرد که عبید زاکانی هم تنش در گور می‌لرزد.
اين حكايت من بميرم و تو بميري فدراسيون فوتبال و كارلوس كروش را بايد هر طور شده تمام كرد. قضيه اصلاً پيچيده هم نيست كه بگوييم در يك معادله چندمجهولي گير كرده‌ايم و نياز داريم روح اينشتين را براي حل مسئله احضار كنيم.
تغيير ساده است؛ خيلي ساده... وزارت ورزش و جوانان با فدراسيون فوتبال- در واقع با رئيس اين فدراسيون- سر سازگاري ندارد و شيوه‌هاي مديريتي آقاي كفاشيان را نمي‌پسندد. وزارت ورزش اگر با كفاشيان در يك راستا بود، حتماً در جلسه‌اي كه سران فدراسيون‌هاي مختلف را به ضيافت ويژه‌‌اش دعوت كرد، يك كارت دعوت ناقابل هم براي كفاشيان فاكس مي‌كرد.
كفاشيان علناً در همه مصاحبه‌هايش به زاويه وزارت ورزش و فدراسيون فوتبال اشاره كرده و حتي گفته اميدوار است در سال جديد با آقاي وزير ملاقات كند.
كفاشيان مي‌خواهد در فدراسيون فوتبال بماند. او با دولت قبلي هم مشابه همين چالش‌ها را داشت اما موفق به دور زدن نماينده دولت شد. كفاشيان دم از استعفا مي‌زد اما هرگز استعفا نداد. كفاشيان براي ماندن در فدراسيون و حتي حضور در انتخابات آينده اصرار دارد. پس با دولت فعلي كنار نمي‌‌آيد و وزارت ورزش هم از اين واقعيت مطلع است.
در اينجا دو راه بيشتر وجود ندارد؛ ۱- يا كفاشيان از فدراسيون برود كه بعيد مي‌دانيم اين اتفاق رخ بدهد؛
۲- يا وزارت ورزش با كفاشيان مصالحه كند كه اگر قرار بود چنين شود تا به حال شده بود.
صلح اگر در اين ميان معنا نداشته باشد، جنگ به ضرر چه كسي است و كدام تيم متضرر خواهد شد؟ اين تيم‌ملي نيست كه ضرر مي‌كند؟
تيم‌ملي در آتش اين جنگ‌هاي داخلي مي‌سوزد. كفاشيان، وزارت ورزش يا هر نفر و ارگان ديگري كه پايش اين وسط گير است بايد كليد ماجرا را پيدا كنند.
حتي اگر كارلوس كروش برود و اين اختلافات سر جاي خودش باقي بماند باز هم اين فوتبال است كه متضرر مي‌شود. جام‌جهاني بعدي به طرفه‌العيني از راه مي‌رسد. اين تيم را بايد آماده و مهياي چنين تورنمنتي كرد اما آيا در آتش اختلافات مي‌شود اميدي به صعود دوباره به جام‌جهاني داشت؟
اين حكايت من بميرم و تو بميري فدراسيون فوتبال و كارلوس كروش را بايد هر طور شده تمام كرد. قضيه اصلاً پيچيده هم نيست كه بگوييم در يك معادله چندمجهولي گير كرده‌ايم و نياز داريم روح اينشتين را براي حل مسئله احضار كنيم.
تغيير ساده است؛ خيلي ساده... وزارت ورزش و جوانان با فدراسيون فوتبال- در واقع با رئيس اين فدراسيون- سر سازگاري ندارد و شيوه‌هاي مديريتي آقاي كفاشيان را نمي‌پسندد. وزارت ورزش اگر با كفاشيان در يك راستا بود، حتماً در جلسه‌اي كه سران فدراسيون‌هاي مختلف را به ضيافت ويژه‌‌اش دعوت كرد، يك كارت دعوت ناقابل هم براي كفاشيان فاكس مي‌كرد.
كفاشيان علناً در همه مصاحبه‌هايش به زاويه وزارت ورزش و فدراسيون فوتبال اشاره كرده و حتي گفته اميدوار است در سال جديد با آقاي وزير ملاقات كند.
كفاشيان مي‌خواهد در فدراسيون فوتبال بماند. او با دولت قبلي هم مشابه همين چالش‌ها را داشت اما موفق به دور زدن نماينده دولت شد. كفاشيان دم از استعفا مي‌زد اما هرگز استعفا نداد. كفاشيان براي ماندن در فدراسيون و حتي حضور در انتخابات آينده اصرار دارد. پس با دولت فعلي كنار نمي‌‌آيد و وزارت ورزش هم از اين واقعيت مطلع است.
در اينجا دو راه بيشتر وجود ندارد؛ ۱- يا كفاشيان از فدراسيون برود كه بعيد مي‌دانيم اين اتفاق رخ بدهد؛
۲- يا وزارت ورزش با كفاشيان مصالحه كند كه اگر قرار بود چنين شود تا به حال شده بود.
صلح اگر در اين ميان معنا نداشته باشد، جنگ به ضرر چه كسي است و كدام تيم متضرر خواهد شد؟ اين تيم‌ملي نيست كه ضرر مي‌كند؟
تيم‌ملي در آتش اين جنگ‌هاي داخلي مي‌سوزد. كفاشيان، وزارت ورزش يا هر نفر و ارگان ديگري كه پايش اين وسط گير است بايد كليد ماجرا را پيدا كنند.
حتي اگر كارلوس كروش برود و اين اختلافات سر جاي خودش باقي بماند باز هم اين فوتبال است كه متضرر مي‌شود. جام‌جهاني بعدي به طرفه‌العيني از راه مي‌رسد. اين تيم را بايد آماده و مهياي چنين تورنمنتي كرد اما آيا در آتش اختلافات مي‌شود اميدي به صعود دوباره به جام‌جهاني داشت؟
ارسال نظر