مضحکه مدیریتی پرسپولیس
روزهای حضور حمید درخشان روی نیمکت پرسپولیس بالاخره به پایان رسید و هواداران پرسپولیس، به خواسته شان برای کنار رفتن این مربی رسیدند.
آی اسپورت: روزهای حضور حمید درخشان روی نیمکت پرسپولیس بالاخره به پایان رسید و هواداران پرسپولیس، به خواسته شان برای کنار رفتن این مربی رسیدند. تردیدی وجود ندارد که حمید درخشان، سهم زیادی در نتایج اسفبار این فصل پرسپولیس داشت اما نه او و نه بازیکنان تیمش، مقصران اصلی این وضعیت به شمار نمی روند. گناهِ اصلی دچار شدن پرسپولیس به دردهای امروز را باید در جایی بالاتر از مربی و بازیکن ها جستجو کرد. روی صندلی های تصمیم سازی که یک فصلِ تمام، تیم محبوب پایتخت را به بازی گرفتند و تا آستانه نابودی پیش بردند.
پرسپولیس لیگ چهاردهم، زیرِ سایه شعارها کارش را آغاز کرد. قرار بود هیات مدیره «ورزشی» از راه برسد و اسپانسر، همه مشکلات مالی را حل کند اما تیم، مهره های کلیدی فصل گذشته را به خاطر مشکلات مالی از دست داد و در فصل نقل و انتقالات نیز نتوانست فعالیت مناسبی داشته باشد. کمی بعد، همه هواداران پرسپولیس متفق القول به اخراجی دایی فکر می کردند اما شهریار طوری اخراج شد که حتی سخت ترین منتقدان او نیز، طرفش را گرفتند. اشک های بهترین گلزن تاریخ تیم ملی در روز افتضاح درفشی فر، تصمیم درست اخراج او را با غلط ترین و شتاب زده ترین روش ممکن به نمایش گذاشت تا درخشان درست از روز اول شروع کار، تحت فشار زیادی باشد. کمی بعد و در شرایطی که به نظر می رسید اوضاع آرام شده است، مدیرعامل تیم راهی زندان شد تا فصل نقل و انتقالات نیم فصل نیز با بی سروسامانی سرخ آغاز شود و به پایان برسد. نتایج درخشان از زمان ورود مدیرعامل جدید نیز تعریفی نداشت اما تیم مدیریتی باشگاه نه بعد از ناکامی برابر مسجدسلیمانی های ۱۰ نفره، نه بعد از تحقیر در عربستان و نه در تعطیلات ۲۰ روزه لیگ، دست به برکناری درخشان نزدند و درست دو روز مانده به بازی کلیدی النصر، با او خداحافظی کردند. این، یعنی نمونه کامل هرج و مرج و بحران در مدیریت باشگاه.
حقیقت آن است که محمود گودرزی و امیررضا خادم، هرگز نمی توانند نمره قبولی مدیریت پرسپولیس را از آن خود کنند. آن ها نه موفق به اداره تیم شدند، نه توانستند برای تیم اسپانسر جور کنند و نه حتی قادر به فروش آن بودند. ضربه اصلی به پیکره پرسپولیس لیگ چهاردهم، درست از همین جا وارد شد و همه تلخکامی های آزادی، از نابلدی های مدیریت در سئول آمدند. از «ظریف» هایی که ورزش نداشت. از «ضخیم» هایی که رو صندلی اداره ورزش کشور بودند.که با کشتی گیرها، پرسپولیس را به پل بردند.
پرسپولیس لیگ چهاردهم، زیرِ سایه شعارها کارش را آغاز کرد. قرار بود هیات مدیره «ورزشی» از راه برسد و اسپانسر، همه مشکلات مالی را حل کند اما تیم، مهره های کلیدی فصل گذشته را به خاطر مشکلات مالی از دست داد و در فصل نقل و انتقالات نیز نتوانست فعالیت مناسبی داشته باشد. کمی بعد، همه هواداران پرسپولیس متفق القول به اخراجی دایی فکر می کردند اما شهریار طوری اخراج شد که حتی سخت ترین منتقدان او نیز، طرفش را گرفتند. اشک های بهترین گلزن تاریخ تیم ملی در روز افتضاح درفشی فر، تصمیم درست اخراج او را با غلط ترین و شتاب زده ترین روش ممکن به نمایش گذاشت تا درخشان درست از روز اول شروع کار، تحت فشار زیادی باشد. کمی بعد و در شرایطی که به نظر می رسید اوضاع آرام شده است، مدیرعامل تیم راهی زندان شد تا فصل نقل و انتقالات نیم فصل نیز با بی سروسامانی سرخ آغاز شود و به پایان برسد. نتایج درخشان از زمان ورود مدیرعامل جدید نیز تعریفی نداشت اما تیم مدیریتی باشگاه نه بعد از ناکامی برابر مسجدسلیمانی های ۱۰ نفره، نه بعد از تحقیر در عربستان و نه در تعطیلات ۲۰ روزه لیگ، دست به برکناری درخشان نزدند و درست دو روز مانده به بازی کلیدی النصر، با او خداحافظی کردند. این، یعنی نمونه کامل هرج و مرج و بحران در مدیریت باشگاه.
حقیقت آن است که محمود گودرزی و امیررضا خادم، هرگز نمی توانند نمره قبولی مدیریت پرسپولیس را از آن خود کنند. آن ها نه موفق به اداره تیم شدند، نه توانستند برای تیم اسپانسر جور کنند و نه حتی قادر به فروش آن بودند. ضربه اصلی به پیکره پرسپولیس لیگ چهاردهم، درست از همین جا وارد شد و همه تلخکامی های آزادی، از نابلدی های مدیریت در سئول آمدند. از «ظریف» هایی که ورزش نداشت. از «ضخیم» هایی که رو صندلی اداره ورزش کشور بودند.که با کشتی گیرها، پرسپولیس را به پل بردند.
ارسال نظر