علی کریمی نامی که همیشه می‌درخشد
خیلی‌ها وارد این فوتبال شدند و رفتند. ده‌ها، صدها و هزاران جوان ایرانی روی زمین‌های چمن فوتبال بازی کردند و رفتند. یادی از آنها نماند. خیلی‌های‌شان فراموش شدند.
خبر ورزشی: خیلی‌ها وارد این فوتبال شدند و رفتند. ده‌ها، صدها و هزاران جوان ایرانی روی زمین‌های چمن فوتبال بازی کردند و رفتند. یادی از آنها نماند. خیلی‌های‌شان فراموش شدند.
خيلي‌ها به محاق تنهايي و عزلت رفتند، خيلي‌ها شجاعت و اعتماد به نفس‌شان را از دست دادند و خيلي‌ها محو شدند. از همين نسل قبلي، همين نسلي كه به تازگي و طي يكي، دو سال گذشته از فوتبال رفته نيز افراد زيادي را سراغ داريم كه رفتند پي كارشان. نه خبري، نه نشانه‌اي و نه آدرسي اما بازيكنان بزرگ، آنهايي كه روح بزرگي دارند، هميشه مي‌مانند. مثال و مصداق مي‌خواهيد؟ همين علي كريمي! همين بازيكني كه با رأي اكثريت اهالي فوتبال در شب افزايش چند برابري آراي مردمي، به عنوان محبوب‌ترين بازيكن دو دهه اخير فوتبال ايران معرفي شد.
او را به خاطر برخي مسائل، خيلي‌ها «عاصي» خطاب كردند و خيلي‌ها او را «حاشيه‌ساز» خواندند اما كريمي، يكدانه فوتبال ايران بود. كسي كه به جاي خانه ساختن در دل مديران فوتبال ايران، قلب ميليون‌ها هوادار فوتبال را تسخير كرد. كسي كه هرگز مقابل زياده‌خواهي‌ها ساكت نماند و هيچ وقت مقابل بي‌معرفتي‌ها سكوت نكرد. هرچه ديد، با زبان اعتراض، گفت. هرچه بدي و رياكاري بود، عيان كرد.
مي‌خواستند او را ساكت كنند، مي‌خواستند با پول‌هاي بادآورده‌شان، كريمي را تطميع كنند ولي در نهايت چه شد؟ كريمي همان پسر شجاع‌دلي بود كه آزادانه به همه‌شان تاخت. او هرگز عوض نشد و تغيير نكرد. نظريه‌اي در روانشناسي براي امثال كريمي وجود دارد با اين عنوان كه «نوابغ، بر لبه ديوار جنون و اتفاقات حركت مي‌كنند» و اين نظريه چقدر تعريف خوبي است براي نشان دادن شخصيت كريمي. او يك نابغه است. برخي، در اين سال‌ها، بر چهره‌‌اش پنجه كشيدند اما چه شد؟ دست‌شان زخمي شد و چهره كريمي محبوب‌تر!
هيچ‌كس نتوانست مِهر كريمي را از دل مردم بزدايد. او هر روز محبوب‌تر شد و در هر نظرسنجي، نفر اول بود. استقلالي‌ها و هواداران تيم‌هاي ديگر هم دوستش داشتند. كريمي دردانه فوتبال ايران بود، كسي كه هيچ شباهتي به باقي فوتباليست‌ها و مربيان ايراني ندارد. كسي كه مقابل چشم خيلي‌ها ايستاد و حرفش را زد. از هيچ‌كس نترسيد، شجاعتش را داشت كه «پشت پرده» با كسي نبندد و مثل ديگران، پشت‌سر كسي حرف نزند.
اگر خداوند، شاهين اقبالِ محبوبيت را بر شانه‌‌اش نشانده، بي‌دليل نيست. كريمي لياقت اين همه توجه و محبوبيت را دارد. نه تنها روزي كه با كرشمه ساق پايش، از زمين جدا مي‌شديم و به خاطر دريبل زدن بهترين مدافعان آسيايي و جهاني، بغض مي‌كرديم، حالا كه از فوتبال كنار رفته، به خاطر رفتارهايش او را تحسين مي‌كنيم. به خاطر اينكه حتي نيمكت تيم‌ملي را به خاطر «تبعيض» نپذيرفت تا مثل يك جنتلمن زندگي كند. او، علي كريمي است، نامي كه هرگز از يادها نمي‌رود و هميشه مي‌درخشد. مگر مي‌شود اين جادوگر را دوست نداشت؟
خيلي‌ها به محاق تنهايي و عزلت رفتند، خيلي‌ها شجاعت و اعتماد به نفس‌شان را از دست دادند و خيلي‌ها محو شدند. از همين نسل قبلي، همين نسلي كه به تازگي و طي يكي، دو سال گذشته از فوتبال رفته نيز افراد زيادي را سراغ داريم كه رفتند پي كارشان. نه خبري، نه نشانه‌اي و نه آدرسي اما بازيكنان بزرگ، آنهايي كه روح بزرگي دارند، هميشه مي‌مانند. مثال و مصداق مي‌خواهيد؟ همين علي كريمي! همين بازيكني كه با رأي اكثريت اهالي فوتبال در شب افزايش چند برابري آراي مردمي، به عنوان محبوب‌ترين بازيكن دو دهه اخير فوتبال ايران معرفي شد.
او را به خاطر برخي مسائل، خيلي‌ها «عاصي» خطاب كردند و خيلي‌ها او را «حاشيه‌ساز» خواندند اما كريمي، يكدانه فوتبال ايران بود. كسي كه به جاي خانه ساختن در دل مديران فوتبال ايران، قلب ميليون‌ها هوادار فوتبال را تسخير كرد. كسي كه هرگز مقابل زياده‌خواهي‌ها ساكت نماند و هيچ وقت مقابل بي‌معرفتي‌ها سكوت نكرد. هرچه ديد، با زبان اعتراض، گفت. هرچه بدي و رياكاري بود، عيان كرد.
مي‌خواستند او را ساكت كنند، مي‌خواستند با پول‌هاي بادآورده‌شان، كريمي را تطميع كنند ولي در نهايت چه شد؟ كريمي همان پسر شجاع‌دلي بود كه آزادانه به همه‌شان تاخت. او هرگز عوض نشد و تغيير نكرد. نظريه‌اي در روانشناسي براي امثال كريمي وجود دارد با اين عنوان كه «نوابغ، بر لبه ديوار جنون و اتفاقات حركت مي‌كنند» و اين نظريه چقدر تعريف خوبي است براي نشان دادن شخصيت كريمي. او يك نابغه است. برخي، در اين سال‌ها، بر چهره‌‌اش پنجه كشيدند اما چه شد؟ دست‌شان زخمي شد و چهره كريمي محبوب‌تر!
هيچ‌كس نتوانست مِهر كريمي را از دل مردم بزدايد. او هر روز محبوب‌تر شد و در هر نظرسنجي، نفر اول بود. استقلالي‌ها و هواداران تيم‌هاي ديگر هم دوستش داشتند. كريمي دردانه فوتبال ايران بود، كسي كه هيچ شباهتي به باقي فوتباليست‌ها و مربيان ايراني ندارد. كسي كه مقابل چشم خيلي‌ها ايستاد و حرفش را زد. از هيچ‌كس نترسيد، شجاعتش را داشت كه «پشت پرده» با كسي نبندد و مثل ديگران، پشت‌سر كسي حرف نزند.
اگر خداوند، شاهين اقبالِ محبوبيت را بر شانه‌‌اش نشانده، بي‌دليل نيست. كريمي لياقت اين همه توجه و محبوبيت را دارد. نه تنها روزي كه با كرشمه ساق پايش، از زمين جدا مي‌شديم و به خاطر دريبل زدن بهترين مدافعان آسيايي و جهاني، بغض مي‌كرديم، حالا كه از فوتبال كنار رفته، به خاطر رفتارهايش او را تحسين مي‌كنيم. به خاطر اينكه حتي نيمكت تيم‌ملي را به خاطر «تبعيض» نپذيرفت تا مثل يك جنتلمن زندگي كند. او، علي كريمي است، نامي كه هرگز از يادها نمي‌رود و هميشه مي‌درخشد. مگر مي‌شود اين جادوگر را دوست نداشت؟
نظر کاربران
ای وللا ...