دنیای مالیخولیایی قرمز و آبی
متوقف شدن پروژه خصوصی‌سازی پرسپولیس و استقلال به جایی که وضعیت این دو باشگاه را روشن و دولتی بودن آنها را مسجل کند، شرایط را نامساعدتر کرده است.
خبر ورزشی: متوقف شدن پروژه خصوصی‌سازی پرسپولیس و استقلال به جایی که وضعیت این دو باشگاه را روشن و دولتی بودن آنها را مسجل کند، شرایط را نامساعدتر کرده است.
دولت اگر استقلال و پرسپوليس را خصوصي مي‌كرد، خيالش راحت بود كه بدهكاري‌هاي سنگين و هزينه‌هاي جاري را به گردن بخش خصوصي انداخته است اما از همان روزي كه صلاحيت خريداران تأييد نشد، دولت همه‌جوره مسئوليت را بر عهده گرفت.
حالا سؤال اين است كه وضعيت اين دو باشگاه پس از متوقف شدن جريان خصوصي‌سازي چگونه است:
۱- برانكو ايوانكوويچ قبل از ترك ايران در هشداري كاملاً جدي به مسئولان باشگاه پرسپوليس خواستار پرداخت پول شده است. او تا امروز طبق گفته مسئولان خود باشگاه، دريافتي نداشته و طبيعي است كه پرسپوليس را تهديد كند. پرسپوليسي‌ها از برانكو مهلت يك هفته‌اي خواسته‌اند اما اين در حالي است كه پرسپوليس علاوه بر فقدان نقدينگي و پراندن سرمربي خود، پولي بابت حضور در نقل و انتقالات ندارد. پرداخت بدهي‌هاي فصل گذشته هم مشخص نيست و احتمالاً آن بدهي‌ها بر انباشته‌هاي باشگاه افزوده خواهد شد.
۲- در استقلال هم شاهد شرايطي مشابه هستيم. اين باشگاه هيأت مديره‌اي دارد كه در شرايط تصميم‌گيري نيست؛ هيأت مديره‌اي كه جلسه‌هايش يكي، پس از ديگري لغو مي‌شود. استقلال مديرعاملي دارد كه نمي‌داند هست يا نيست؟ سمت دارد يا ندارد؟ در استقلال همين‌جور سرسري و لابد از سر رفع تكليف از چند مربي برنامه‌هايي خواسته شده است اما صندوق باشگاه خالي است. مديرعامل و هيأت مديره‌‌اش مشخص نيست. اين تيم سرمربي ندارد و در فصل نقل و انتقالات هم طبعاً سردرگم است. ملاحظه مي‌كنيد كه استقلال و پرسپوليس چوب دو سر طلا شده‌اند. اگر خصوصي شوند، هر دو باشگاه مشابه شاخه‌اي هستند كه در معرض توفان قرار مي‌گيرند. اگر دولتي بمانند مثل حالا، مانند بچه‌هاي يتيم هستند كه معلوم نيست چه كسي بايد شكم‌شان را سير كند.
ليگ چهاردهم كه براي استقلال و پرسپوليس فرجامي كابوس‌وار داشت، بي‌گمان در ليگ و فصل بعدي نيز تكرار خواهد شد. كابوس‌هاي تازه‌تري در راه است. استقلال و پرسپوليس در روزهاي آينده دنياي ماليخوليايي‌تري را تجربه خواهند كرد چون نه تكليف‌شان روشن شده است، نه مي‌دانند چه‌كاره هستند و نه گويا قرار است آينده براي اين دو تيم روشن باشد.
دولت اگر استقلال و پرسپوليس را خصوصي مي‌كرد، خيالش راحت بود كه بدهكاري‌هاي سنگين و هزينه‌هاي جاري را به گردن بخش خصوصي انداخته است اما از همان روزي كه صلاحيت خريداران تأييد نشد، دولت همه‌جوره مسئوليت را بر عهده گرفت.
حالا سؤال اين است كه وضعيت اين دو باشگاه پس از متوقف شدن جريان خصوصي‌سازي چگونه است:
۱- برانكو ايوانكوويچ قبل از ترك ايران در هشداري كاملاً جدي به مسئولان باشگاه پرسپوليس خواستار پرداخت پول شده است. او تا امروز طبق گفته مسئولان خود باشگاه، دريافتي نداشته و طبيعي است كه پرسپوليس را تهديد كند. پرسپوليسي‌ها از برانكو مهلت يك هفته‌اي خواسته‌اند اما اين در حالي است كه پرسپوليس علاوه بر فقدان نقدينگي و پراندن سرمربي خود، پولي بابت حضور در نقل و انتقالات ندارد. پرداخت بدهي‌هاي فصل گذشته هم مشخص نيست و احتمالاً آن بدهي‌ها بر انباشته‌هاي باشگاه افزوده خواهد شد.
۲- در استقلال هم شاهد شرايطي مشابه هستيم. اين باشگاه هيأت مديره‌اي دارد كه در شرايط تصميم‌گيري نيست؛ هيأت مديره‌اي كه جلسه‌هايش يكي، پس از ديگري لغو مي‌شود. استقلال مديرعاملي دارد كه نمي‌داند هست يا نيست؟ سمت دارد يا ندارد؟ در استقلال همين‌جور سرسري و لابد از سر رفع تكليف از چند مربي برنامه‌هايي خواسته شده است اما صندوق باشگاه خالي است. مديرعامل و هيأت مديره‌‌اش مشخص نيست. اين تيم سرمربي ندارد و در فصل نقل و انتقالات هم طبعاً سردرگم است. ملاحظه مي‌كنيد كه استقلال و پرسپوليس چوب دو سر طلا شده‌اند. اگر خصوصي شوند، هر دو باشگاه مشابه شاخه‌اي هستند كه در معرض توفان قرار مي‌گيرند. اگر دولتي بمانند مثل حالا، مانند بچه‌هاي يتيم هستند كه معلوم نيست چه كسي بايد شكم‌شان را سير كند.
ليگ چهاردهم كه براي استقلال و پرسپوليس فرجامي كابوس‌وار داشت، بي‌گمان در ليگ و فصل بعدي نيز تكرار خواهد شد. كابوس‌هاي تازه‌تري در راه است. استقلال و پرسپوليس در روزهاي آينده دنياي ماليخوليايي‌تري را تجربه خواهند كرد چون نه تكليف‌شان روشن شده است، نه مي‌دانند چه‌كاره هستند و نه گويا قرار است آينده براي اين دو تيم روشن باشد.
ارسال نظر