بازیکنان سیستم برانکو را دوست ندارند
پرسپولیس باخت‌هایش را شروع کرد، دوباره مثل فصل قبل که ۱۲ بار باخت و اولینش در همین اهواز، در هفته دوم و با یک اخراجی رخ داده بود.
روزنامه ایران ورزشی: پرسپولیس باخت‌هایش را شروع کرد، دوباره مثل فصل قبل که ۱۲ بار باخت و اولینش در همین اهواز، در هفته دوم و با یک اخراجی رخ داده بود.
بدون شک بعد از این باخت مسائلی مثل گرمای شدید هوا، گرد و خاک و شرایط غیرطبیعی جوی، اشتباهات داوری و اشتباهات انفرادی از سوی کادر فنی و بازیکنان پرسپولیس در توجیه این شکست مطرح خواهد شد اما از نظر فوتبالی و فنی می‌توان دلایل محکم‌تر و متقن‌تری برای این شکست پیدا کرد.
پرسپولیس با نظر برانکو از شروع این فصل با سیستم ۲-۴-۴ به میدان رفته است و به همین منظور ۴ بازی پیش‌فصل خود را نیز با همین سیستم انجام داد تا سرخ‌ها تحت نظر سرمربی کروات خود بعد از ۸ سال تغییر سیستم داده و ۱-۳-۲-۴ را کنار بگذارند.
اما این تغییر سیستم تا حالا در پرسپولیس جواب نداده و به بن‌بست خورده است و تا حدود زیادی می‌توان نتایج ضعیف دو هفته اخیر را به این تغییر و چیدمان بازیکنان در میدان ارتباط داد.
پرسپولیس فصل قبل تنها در یک مسابقه تحت نظر علی دایی با سیستم ۲-۴-۴ به میدان رفت. در همان هفته‌های ابتدایی، دایی در تهران مقابل ذوب‌آهن تیمش را ۲-۴-۴ به میدان فرستاد اما حریف که به داشتن خط میانی قدر مشهور است با رد و بدل کردن بیش از ۶۰۰ پاس سالم و در اختیار داشتن جریان بازی و خلق موقعیت‌های گل، تیم پرسپولیس را به شدت تحت فشار قرار داد. در آن مسابقه پرسپولیس با گل نسبتا اتفاقی طارمی و در روز بدشانسی ذوبی‌ها بازی را برد اما دایی بعد از آن دیگر تیمش را ۲-۴-۴ نچید چرا که به چشم خود دیده بود چطور با این سیستم توپ و میدان را به حریف می‌دهد و چقدر تحت فشار قرار می‌گیرد. این اتفاق در همین دو بازی نخست این فصل برای پرسپولیس رخ داد. دقت کنید به تعداد پاس‌های رد و بدل شده بازیکنان پدیده و استقلال خوزستان مقابل پرسپولیس و اینکه چطور خطوط هافبک نه‌چندان قدرتمند این دو تیم بیشتر از سرخ‌ها مالک میدان بودند و چگونه به راحتی توپ را به چرخش درمی‌آوردند.
در سیستم ۲-۴-۴ فشار زیادی روی دو هافبک میانی تیم می‌آید و اگر این دو بازیکن قابلیت تدافعی بالایی نداشته باشند، تیم به شدت به مشکل برمی‌خورد. کمال کامیابی‌نیا هافبک دفاعی صرف نیست و در توپگیری بازیکن شاخصی به حساب نمی‌آید. حال تصور کنید رضا خالقی‌فر هم کنار او قرار بگیرد که متاسفانه در اهواز بعضا در دادن پاس‌های کوتاه هم اشتباه می‌کرد. با این چیدمان، پرسپولیس مقابل استقلال خوزستان میانه میدان را از دست می‌دهد و در نهایت با یک اشتباه و یک شوت استثنایی می‌بازد اما اگر این دو گل را کنار بگذاریم، پرسپولیس حداقل در ۷۰ دقیقه ابتدایی بازی را به خط هافبک حریف باخته بود و این چیزی نیست که بتوان کتمانش کرد.
حال تصور کنید پرسپولیس با همین سیستم ۲-۴-۴ به مصاف سپاهان و بعد ذوب‌آهن برود؛ آیا امیدی هست؟
در فوتبال روز دنیا تیمی که میانه میدان را از آن خود کند و توپ را بهتر به گردش دربیاورد، می‌تواند موقعیت بسازد و برنده باشد اما وقتی تیمی تحت تاثیر بازی روان حریف قرار می‌گیرد، امکان اشتباه خط دفاع و دروازه‌بان تیم بالا خواهد رفت و در فاز حمله تنها باید روی ضربات ایستگاهی و موقعیت‌های تصادفی دنبال رسیدن به گل باشد.
از طرفی در سیستم ۲-۴-۴ هافبک‌های کناری باید به مدافعان پشت سرشان کمک کنند اما این اتفاق حداقل در یک جناح پرسپولیس رخ نمی‌دهد، هر چند هادی نوروزی تا حدودی به رامین رضاییان کمک می‌کند و بعضا کار او را در دفاع راحت می‌کند اما در جناح مقابل فرشاد احمدزاده این خصوصیت را ندارد. احمدزاده در دیدار با پدیده روی حسن جعفری مدافع راست حریف فشاری وارد نکرد تا او گل اول تیمش را پایه‌ریزی کند. در صحنه گل دوم هم این بازیکن تکنیکی، محسن یوسفی را راحت گذاشت تا او سر فرصت و راحت توپ را روی دروازه بریزد و بادامکی موفق به گلزنی شود.
این اتفاق در دیدار با استقلال خوزستان هم رخ داد و روح‌ا... سیف‌اللهی هم به خاطر فاصله زیاد خطوط دفاع و هافبک پرسپولیس هم کم‌کاری احمدزاده بارها در فضای بین احمدزاده و حاتمی صاحب توپ شد و از آن جناح پرسپولیس را تحت فشار گذاشت. با این توضیحات و شکل بازی پرسپولیس در دو بازی اخیر می‌توان به این نکته رسید که برانکو با سیستم ۲-۴-۴ خیلی سخت به نتیجه خواهد رسید و تازه وقتی صحبت از رویارویی با مدعیانی مثل سپاهان و ذوب‌آهن و خطوط هافبک قدرشان در میان باشد، شرایط دشوارتر هم خواهد شد.
خواسته بازیکنان پرسپولیس از برانکو
بازیکنان پرسپولیس خودشان خیلی خوب می‌دانند سیستم بازی تیم‌شان اشکال دارد. البته طبیعی است که هیچ‌کدام در مصاحبه‌های‌شان به این نکته اشاره نکنند چرا که با این حرف، سرمربی تیم خود و تفکراتش را زیر سوال می‌برند اما در صحبت‌های بین خود بازیکنان یا حرف‌های خودمانی آنها با دوستان‌شان این مساله کاملا پیداست که «تیم ما ۲-۴-۴ نمی‌تواند بازی کند».
هر چند بازیکنان پرسپولیس نمی‌توانند در کار سرمربی تیم خود دخالت کنند یا به او پیشنهاد بدهند اما در صحبت‌های بین خودشان مدام روی این نکته تاکید دارند که باید تغییر سیستم بدهیم و با ۲-۴-۴ به هیچ جا نمی‌رسیم. بازیکنان پرسپولیس می‌گویند در تهران با سیستم ۲-۵-۳ به راحتی حریفان را شکست خواهند داد و حتی اگر در بازی‌های خارج از خانه برنده نباشند با بردهای خانگی می‌توانند به قهرمانی برسند. پرسپولیس در حال حاضر ۴ مدافع میانی دارد که سه‌تای آنها می‌توانند در ترکیب اصلی قرار بگیرند. رامین رضاییان و حیدریه می‌توانند در نقش بال‌های راست و چپ در دفاع و حمله باشند و در خط هافبک، احمدزاده یا کمندانی مقابل دو هافبک دفاعی کارآیی بیشتری داشته باشند. برای خط حمله هم می‌توان از بین عالیشاه، طارمی، نوروزی و علیپور یا حتی بنگستون بهترین زوج را به میدان فرستاد. در این سیستم پرسپولیس می‌تواند میانه میدان را از آن خود کند و در دفاع و حمله توازن بیشتری خواهد داشت، ضمن اینکه با دو مهاجم متمرکز از جلو روی دفاع حریف فشار بیاورد و با سه مدافع میانی حفره‌ها را ببندد.
بازیکنان پرسپولیس می‌گویند در خارج از خانه و بازی‌های شهرستان هم می‌توانند با سیستم ۱-۳-۲-۴ به نتایج بهتری دست یابند و حداقل اینطور راحت شکست نخورند. پرسپولیسی‌ها می‌گویند حتی با تساوی در خارج از خانه هم می‌توان مدعی قهرمانی بود. آنها سال‌ها با سیستم ۱-۳-۲-۴ بازی کرده‌اند و با این سیستم آشنایی کامل دارند. حضور دو هافبک دفاعی در پشت مثلث تهاجمی و قرار گرفتن نفراتی مثل احمدزاده و عالیشاه در جای درست‌شان می‌تواند در دفاع و حمله، پرسپولیس را به شرایط مطلوب‌تری برساند.
حال باید دید با توجه به اینکه نه بازیکنان سیستم مد نظر برانکو را دوست دارند نه در این سیستم جواب داده‌اند، پروفسور از بازی پنج‌شنبه پیش رو تغییر سیستم خواهد داد یا مقابل سپاهان هم به تفکرات خود اصرار می‌ورزد.
بدون شک بعد از این باخت مسائلی مثل گرمای شدید هوا، گرد و خاک و شرایط غیرطبیعی جوی، اشتباهات داوری و اشتباهات انفرادی از سوی کادر فنی و بازیکنان پرسپولیس در توجیه این شکست مطرح خواهد شد اما از نظر فوتبالی و فنی می‌توان دلایل محکم‌تر و متقن‌تری برای این شکست پیدا کرد.
پرسپولیس با نظر برانکو از شروع این فصل با سیستم ۲-۴-۴ به میدان رفته است و به همین منظور ۴ بازی پیش‌فصل خود را نیز با همین سیستم انجام داد تا سرخ‌ها تحت نظر سرمربی کروات خود بعد از ۸ سال تغییر سیستم داده و ۱-۳-۲-۴ را کنار بگذارند.
اما این تغییر سیستم تا حالا در پرسپولیس جواب نداده و به بن‌بست خورده است و تا حدود زیادی می‌توان نتایج ضعیف دو هفته اخیر را به این تغییر و چیدمان بازیکنان در میدان ارتباط داد.
پرسپولیس فصل قبل تنها در یک مسابقه تحت نظر علی دایی با سیستم ۲-۴-۴ به میدان رفت. در همان هفته‌های ابتدایی، دایی در تهران مقابل ذوب‌آهن تیمش را ۲-۴-۴ به میدان فرستاد اما حریف که به داشتن خط میانی قدر مشهور است با رد و بدل کردن بیش از ۶۰۰ پاس سالم و در اختیار داشتن جریان بازی و خلق موقعیت‌های گل، تیم پرسپولیس را به شدت تحت فشار قرار داد. در آن مسابقه پرسپولیس با گل نسبتا اتفاقی طارمی و در روز بدشانسی ذوبی‌ها بازی را برد اما دایی بعد از آن دیگر تیمش را ۲-۴-۴ نچید چرا که به چشم خود دیده بود چطور با این سیستم توپ و میدان را به حریف می‌دهد و چقدر تحت فشار قرار می‌گیرد. این اتفاق در همین دو بازی نخست این فصل برای پرسپولیس رخ داد. دقت کنید به تعداد پاس‌های رد و بدل شده بازیکنان پدیده و استقلال خوزستان مقابل پرسپولیس و اینکه چطور خطوط هافبک نه‌چندان قدرتمند این دو تیم بیشتر از سرخ‌ها مالک میدان بودند و چگونه به راحتی توپ را به چرخش درمی‌آوردند.
در سیستم ۲-۴-۴ فشار زیادی روی دو هافبک میانی تیم می‌آید و اگر این دو بازیکن قابلیت تدافعی بالایی نداشته باشند، تیم به شدت به مشکل برمی‌خورد. کمال کامیابی‌نیا هافبک دفاعی صرف نیست و در توپگیری بازیکن شاخصی به حساب نمی‌آید. حال تصور کنید رضا خالقی‌فر هم کنار او قرار بگیرد که متاسفانه در اهواز بعضا در دادن پاس‌های کوتاه هم اشتباه می‌کرد. با این چیدمان، پرسپولیس مقابل استقلال خوزستان میانه میدان را از دست می‌دهد و در نهایت با یک اشتباه و یک شوت استثنایی می‌بازد اما اگر این دو گل را کنار بگذاریم، پرسپولیس حداقل در ۷۰ دقیقه ابتدایی بازی را به خط هافبک حریف باخته بود و این چیزی نیست که بتوان کتمانش کرد.
حال تصور کنید پرسپولیس با همین سیستم ۲-۴-۴ به مصاف سپاهان و بعد ذوب‌آهن برود؛ آیا امیدی هست؟
در فوتبال روز دنیا تیمی که میانه میدان را از آن خود کند و توپ را بهتر به گردش دربیاورد، می‌تواند موقعیت بسازد و برنده باشد اما وقتی تیمی تحت تاثیر بازی روان حریف قرار می‌گیرد، امکان اشتباه خط دفاع و دروازه‌بان تیم بالا خواهد رفت و در فاز حمله تنها باید روی ضربات ایستگاهی و موقعیت‌های تصادفی دنبال رسیدن به گل باشد.
از طرفی در سیستم ۲-۴-۴ هافبک‌های کناری باید به مدافعان پشت سرشان کمک کنند اما این اتفاق حداقل در یک جناح پرسپولیس رخ نمی‌دهد، هر چند هادی نوروزی تا حدودی به رامین رضاییان کمک می‌کند و بعضا کار او را در دفاع راحت می‌کند اما در جناح مقابل فرشاد احمدزاده این خصوصیت را ندارد. احمدزاده در دیدار با پدیده روی حسن جعفری مدافع راست حریف فشاری وارد نکرد تا او گل اول تیمش را پایه‌ریزی کند. در صحنه گل دوم هم این بازیکن تکنیکی، محسن یوسفی را راحت گذاشت تا او سر فرصت و راحت توپ را روی دروازه بریزد و بادامکی موفق به گلزنی شود.
این اتفاق در دیدار با استقلال خوزستان هم رخ داد و روح‌ا... سیف‌اللهی هم به خاطر فاصله زیاد خطوط دفاع و هافبک پرسپولیس هم کم‌کاری احمدزاده بارها در فضای بین احمدزاده و حاتمی صاحب توپ شد و از آن جناح پرسپولیس را تحت فشار گذاشت. با این توضیحات و شکل بازی پرسپولیس در دو بازی اخیر می‌توان به این نکته رسید که برانکو با سیستم ۲-۴-۴ خیلی سخت به نتیجه خواهد رسید و تازه وقتی صحبت از رویارویی با مدعیانی مثل سپاهان و ذوب‌آهن و خطوط هافبک قدرشان در میان باشد، شرایط دشوارتر هم خواهد شد.
خواسته بازیکنان پرسپولیس از برانکو
بازیکنان پرسپولیس خودشان خیلی خوب می‌دانند سیستم بازی تیم‌شان اشکال دارد. البته طبیعی است که هیچ‌کدام در مصاحبه‌های‌شان به این نکته اشاره نکنند چرا که با این حرف، سرمربی تیم خود و تفکراتش را زیر سوال می‌برند اما در صحبت‌های بین خود بازیکنان یا حرف‌های خودمانی آنها با دوستان‌شان این مساله کاملا پیداست که «تیم ما ۲-۴-۴ نمی‌تواند بازی کند».
هر چند بازیکنان پرسپولیس نمی‌توانند در کار سرمربی تیم خود دخالت کنند یا به او پیشنهاد بدهند اما در صحبت‌های بین خودشان مدام روی این نکته تاکید دارند که باید تغییر سیستم بدهیم و با ۲-۴-۴ به هیچ جا نمی‌رسیم. بازیکنان پرسپولیس می‌گویند در تهران با سیستم ۲-۵-۳ به راحتی حریفان را شکست خواهند داد و حتی اگر در بازی‌های خارج از خانه برنده نباشند با بردهای خانگی می‌توانند به قهرمانی برسند. پرسپولیس در حال حاضر ۴ مدافع میانی دارد که سه‌تای آنها می‌توانند در ترکیب اصلی قرار بگیرند. رامین رضاییان و حیدریه می‌توانند در نقش بال‌های راست و چپ در دفاع و حمله باشند و در خط هافبک، احمدزاده یا کمندانی مقابل دو هافبک دفاعی کارآیی بیشتری داشته باشند. برای خط حمله هم می‌توان از بین عالیشاه، طارمی، نوروزی و علیپور یا حتی بنگستون بهترین زوج را به میدان فرستاد. در این سیستم پرسپولیس می‌تواند میانه میدان را از آن خود کند و در دفاع و حمله توازن بیشتری خواهد داشت، ضمن اینکه با دو مهاجم متمرکز از جلو روی دفاع حریف فشار بیاورد و با سه مدافع میانی حفره‌ها را ببندد.
بازیکنان پرسپولیس می‌گویند در خارج از خانه و بازی‌های شهرستان هم می‌توانند با سیستم ۱-۳-۲-۴ به نتایج بهتری دست یابند و حداقل اینطور راحت شکست نخورند. پرسپولیسی‌ها می‌گویند حتی با تساوی در خارج از خانه هم می‌توان مدعی قهرمانی بود. آنها سال‌ها با سیستم ۱-۳-۲-۴ بازی کرده‌اند و با این سیستم آشنایی کامل دارند. حضور دو هافبک دفاعی در پشت مثلث تهاجمی و قرار گرفتن نفراتی مثل احمدزاده و عالیشاه در جای درست‌شان می‌تواند در دفاع و حمله، پرسپولیس را به شرایط مطلوب‌تری برساند.
حال باید دید با توجه به اینکه نه بازیکنان سیستم مد نظر برانکو را دوست دارند نه در این سیستم جواب داده‌اند، پروفسور از بازی پنج‌شنبه پیش رو تغییر سیستم خواهد داد یا مقابل سپاهان هم به تفکرات خود اصرار می‌ورزد.
ارسال نظر