از هانی نوروزی چه خبر؟!

هفته نامه تماشاگران امروز - علی کربلایی: حالا یادگار کاپیتان پرسپولیس برای خودش مردی شده و یاد گرفته همه چیز را خودش به تنهایی حل کند. پسری که تا چند روز پیش مدام با پرسپولیسی ها از این شهر به آن شهر می رفت و روی نیمکت این تیم می نشست، حالا به جایگاه اصلی اش برگشته؛ پشت نیمکت مدرسه؛ جایی که باید باشد. جایی که باید دنبال رویاهایش بدود، بچگی کند و در کنار هم سن و سال های خودش دفتر مشق دوران کودکی اش را خط خطی کند.

مدرسه، مدرسه ای کاملا مدرن است و حرفه ای. اصلا شباهتی به مدارس سایر نقاط تهران ندارد. همه چیز دیجیتالی است و بچه ها با انواع و اقسام وسایل دنیای دیجیتالی آشنا هستند. حیاط مدرسه مانند زمین های چمن مصنوعی برای فوتبال است؛ چمنی که هانی نوروزی در آن فوتبال بازی می کند، به خوبی می درخشد و خیلی از آرزوهایی که دارد را در دل همین زمین چمن دنبال می کند. آرزویی که پس از فوت پدر همیشه از آن حرف زده: «می خوام مثل بابم فوتبالیست بشم.» مدرسه از سال اول تا پنجم شاگرد دارد و در هر کلاس 10 نفر دانش آموز درس می خوانند.

هانی وضعیت درسی خوبی دارد، کلاس دوم است و پا به پای سایر همکلاسی هایش تکلیف هایش را انجام می دهد هر چند بعد از آن اتفاق تلخ، دو هفته ای مدرسه نرفت و چند بازی هم به خاطر بازی های پرسپولیس و همراهی با این تیم از مدرسه جا ماند اما با لطف خانم معلمش تمام این عقب ماندگی های درسی را جبران کرده. هانی این روزها به خانم معلمش بیشتر از هر کسی اطمینان دارد و تمام درد دل هایش را به «خانم تنهایی» می گوید.


چند روز پیش در مدرسه گفته بود تنها آرزوی من این است تا دوباره پدرم را در خواب ببینم یا وقتی سر کلاس معلم هنگام انجام دادن تکالیف برای بچه ها تک نوازی پیانو پخش کرده بود، هانی پیش معلمش آمده و گریه کرده است.

در مدرسه سعی شده توجه هایی که خارج از فضای درسی به او می شود به آن شدت نباشد تا پسر کوچولوی هادی نوروزی بین بچه ها حس متفاوت بودن نداشته باشد.

سعی می شود تا با هانی مثل سایر بچه ها برخورد شود. البته خود هانی با توجه به جوی که وجود دارد، خیلی سعی دارد احساساتش را نشان ندهد و ژست مرد بودن می گیرد؛ مردی که همه می گویند باید مواظب هانا و مادرش باشد اما واقعیت این است که یک مرد کوچولوی هشت ساله است و باید در کنار هشت ساله های دیگر بچگی کند.

هانی از همکلاسی های دیگرش کمی بزرگتر است. شر و شیطان است و تا می خواستیم عکاسی کنیم، از این سو به آن سوی حیاط مدرسه می دوید و دوستانش را جمع می کرد تا با هم باشند. علاقه ای به عکس تنهایی انداختن نداشت و در همه عکس ها دوستانش را بغل می کرد. همکلاسی هایش هم به گفته خانم معلمش او را به خوبی درک می کردند و در روزهای اول خیلی با او مهربان بودند. بعد از مدتی هم که همه چیز به روال عادی اش برگشته و هانی هیچ فرقی با همکلاسی های دیگرش ندارد.


وقتی خواستیم از هانی عکاسی کنیم، طوری این کار را کردیم که متوجه نشود موضوع عکس ها اوست. خواستیم همه بچه های کلاس را درگیر این عکاسی کنیم و همه با هم به حیاط رفتند اما تا عکاسی را شروع کردیم، هانی دوربین عکاسی ما را گرفت و خودش شروع کرد به عکس گرفتن از بقیه همکلاسی هایش. طرز کار با دوربین حرفه ای را به خوبی بلد بود و این موضوع احتمالا به خاطر این باشد که یا در خانه با این دوربین ها کار کرده است یا اینکه این دو ماه آنقدر دوربین اطرافش بوده که به راحتی فهمیده چطور کار می کنند.

چند روز پیش که تولد هانی بود، از طرف باشگاه پرسپولیس برای او جشنی گرفته شد و یک دوچرخه به او اهدا شد. در کنار این جشن، چند روز پیاپی از طرف آدم های مختلفی برای هانی جشن تولد گرفته شد و این موضوع کمی مسئولان مدرسه را نگران کرده است.

آنها می گویند شاید باشگاه پرسپولیس سال آینده دوباره برای هانی تولد بگیرد اما سایر آن افراد چی؟ آیا بعد از گذشت چند ماه باز هم این توجه ها به هانی ادامه دارد؟ یا بعد از خروج از این جو، بچه به حال خودش رها می شود؟ او امسال خیلی خوشحال شده اما آینده چه می شود؟


اصلا نکته مهمتر این است که همه می گویند هانی باید فوتبالیست بشود. شاید او چند سال دیگر بخواهد دکتر، مهندس یا فرد دیگری شود؛ نباید حق انتخاب را از او بگیریم. او باید تجربه های زیادی در زندگی اش داشته باشد تا خودش بتواند مسیر و راه زندگی اش را انتخاب کند.

حالا دوباره هانی به نیمکت مدرسه برگشته و زندگی عادی اش را از سر گرفته است. با هانا و همکلاسی هایش بازی می کند و توجه های زیاد باعث نشده تا به بقیه هم سن هایش پزهای کودکانه بدهد. هانی خیلی زودتر از چیزی که باید «مرد» شده اما با درک شرایط موجود، باید کاری کنیم که زندگی اش کاملا عادی ادامه پیدا کند.