چرا پرسپولیس پنالتی زن اول ندارد

ایران ورزشی: این یک درد بزرگ است که تیمی با این حجم از ادعا برای رسیدن به قله فوتبال ایران و پتانسیل‌های فراوان فنی و جانبی از داشتن یک پنالتی زن محروم باشد و هر سال از این کاستی‌اش ناله کند. باور کنید دل هواداران پرسپولیس از تمام پنالتی‌هایی که این فصل هدر رفته خون است؛ فکرش را بکنید اگر آن پنالتی عالیشاه در بازی مقابل ذوب آهن در لیگ گل می‌شد چه اتفاقی می‌افتاد یا اگر طارمی در همین بازی آخر مقابل نفت پنالتی‌اش را گل کرده بود الان پرسپولیس چقدر امیدوار بود تا به صدرنشینان نزدیک و نزدیک‌تر شود.

امسال بازیکنان پرسپولیس در ۱۶ مسابقه از لیگ و جام حذفی ۴ پنالتی را از دست داده‌اند که دو تا از آنها امتیازهایی را از تیم برانکو گرفته است. شاید به لحاظ آماری این اتفاق چندان هم بزرگ و منفی نباشد اما موضوع از دست دادن پنالتی‌های پرسپولیس محدود به این فصل نیست و در چند سال اخیر به صورت یک اپیدمی هواداران این تیم را آزار داده و همواره یکی از عوامل نرسیدن این تیم به نتایج دلخواه بوده است.

کجا رفتند آن پنالتی زن‌های قهار؟

پرسپولیس در تمام سال‌های بعد از به وجود آمدنش به‌عنوان یک تیم بزرگ و پرطرفدار در فوتبال ایران شناخته شده و به خاطر همین بزرگی‌اش همواره صاحب بازیکنان بزرگ و شناخته شده‌ای بوده که برای بسیاری از آنها می‌توان عنوان ستاره را به کار برد و جای ویژه‌ای در فهرست بهترین‌های تاریخ فوتبال ایران برایشان در نظر گرفت. علی پروین، حمید درخشان، مجتبی محرمی، بهروز رهبری فرد و علی انصاریان در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ مهم‌ترین و شاخص ترین پنالتی زن‌های پرسپولیس به حساب می‌آمدند که وقتی پشت ضربه پنالتی می‌ایستادند خیال هواداران پرسپولیس و البته اعضای تیم بابت گل شدن توپ راحت بود. اصلا وقتی بازی گره می‌خورد خود محرمی پنالتی می‌گرفت و خودش هم توپ را گل می‌کرد یا با اینکه همه می‌دانستند پروین پنالتی‌هایش را کجا می‌زند اما هیچ وقت گلرها نمی‌توانستند ضرباتش را مهار کنند.

از آنجایی که پرسپولیس همیشه صاحب بازیکنان تکنیکی و خطرناکی در خط حمله بود و البته با فشار تماشاگران فراوانش در بازی‌های خانگی و حتی خارج از خانه به پنالتی‌های متعددی دست می‌یافت همواره نیاز به یک پنالتی زن بزرگ احساس می‌شد اما انگار این ویژگی در برخی از بازیکنان دهه‌های مختلف باشگاه نهادینه شده بود. هر چند این بازیکنان با تمرینات اختصاصی این ویژگی خود را تقویت کرده بودند اما در ذاتشان خونسردی، اطمینان خاطر و فن بالای پنالتی زدن هم وجود داشت و همه این فاکتورها با تمرین‌های زیاد تقویت می‌شد تا یکی مثل محرمی همیشه پنالتی‌هایش را گل کند.

هر چند همین نفرات هم در کارنامه دوران بازیگری شان پنالتی‌های از دست رفته را می‌ببینند اما می‌توان به صراحت گفت بیش از ۹۰ درصد پنالتی‌های‌شان را گل کرده‌اند و به همین خاطر می‌توان در موردشان به این نکته اشاره کرد که پنالتی زن‌های قهاری بوده‌اند.

دیگر خبری از پنالتی زن نیست

پرسپولیس طی فصول اخیر از نداشتن یک پنالتی زن قهار رنج برده است و این چیزی نیست که بتوان کتمانش کرد. هر چند شاید برخی‌ها به نام محمد نوری به‌عنوان بهترین پنالتی زن سال‌های اخیر پرسپولیس اشاره کنند اما نوری هم در مقایسه با نام‌هایی که پیشتر به آنها اشاره شد چیز زیادی کم داشت و نمی‌توان عنوان پنالتی زن قهار را نیز برای او به کار برد.

پرسپولیسی که دو سال قبل قهرمانی جام حذفی را در همین ضربات پنالتی مقابل چشمان صدهزار هوادارش از دست داد امسال هم به خاطر نداشتن پنالتی زن درجه یک در عذاب است.

پرسپولیس طی فصول اخیر لیگ بازی‌های مهمی را به خاطر از دست دادن پنالتی‌هایی که می‌توانست سرنوشت بازی‌ها را عوض کند باخته یا امتیاز کامل را با یک امتیاز عوض کرده است.

اما سوال بزرگتر اینجاست که چرا پرسپولیس امسال با این همه بازیکن خوب و سه، چهار ملی‌پوش یک پنالتی زن ندارد یا اگر بازیکنی صاحب استعداد اولیه در این حیطه است چرا پرورش نیافته تا خیال هواداران و همه همبازیان و سرمربی‌اش را راحت کند؟

امسال عالیشاه، رضاییان و طارمی سه بازیکن ملی‌پوش پرسپولیس پنالتی از دست داده‌اند و تنها جری بنگستون به‌عنوان بازیکنی که پشت توپ ایستاده پنالتی‌اش را از دست نداده است.

چرا پنالتی زن اول ندارند؟

سوال مهمی که در خصوص پرسپولیس این فصل مطرح است اینکه چرا برانکو برای تیمش پنالتی زن اول انتخاب نکرده و هر بار به یک بازیکن خاص پنالتی می‌دهد؟ در این میان عجیب آنجا است که برانکو طی هفته‌های گذشته از حرف خودش هم عدول کرده تا مشخص شود سیاست واحدی در خصوص پنالتی زن اول ندارد. او در بازی با تراکتورسازی در تبریز بعد از اینکه طارمی پنالتی گرفت به بنگستون دستور نواختن ضربه را داد که این مساله طارمی را ناراحت کرد اما برانکو گفت هیچ وقت به بازیکنی که خودش پنالتی گرفته اجازه زدن ضربه را نمی‌دهد اما نقض این مساله در بازی با نفت اتفاق افتاد و طارمی که خودش پنالتی را گرفته بود پشت توپ ایستاد و البته پنالتی‌اش را خراب کرد. جدا از این تناقض برانکو موضوعی که می‌توان درباره‌اش از او ایراد گرفت این است که چرا در تیمش یک پنالتی زن پرورش نداده است؟

در این میان دو حالت برای جواب می‌توان پیدا کرد. یکی اینکه پرسپولیس اصلا پنالتی زن ندارد که برانکو از او بخواهد با تمرینات اختصاصی در این حیطه قوی‌تر شود یا بیشتر بازیکنان این تیم جرات پنالتی زدن ندارند و از انجام این ماموریت بزرگ طفره می‌روند. در این میان مهرداد کفشگری مدتی به‌عنوان پنالتی زن اول برانکو مطرح بود اما او مدت‌ها است که بازی نمی‌کند و وقتی در ترکیب نباشد شانس زدن پنالتی را نخواهد داشت. ظاهرا بقیه نفرات هم از هر دو مشکل پیش گفته(نداشتن روحیه و البته کیفیت پایین شگردهای فنی در پنالتی زدن) رنج می‌برند یا حداقل اینکه کشف نشده‌اند اما به نظر می‌رسد تا وقتی برانکو یکی از نفرات معتمدش را به‌عنوان پنالتی زن اول انتخاب نکند مشکلات بزرگی که در این خصوص به وجود آمده و به غیر از هدر رفتن امتیازها، حاشیه‌هایی برای تیم به وجود آورده همچنان ادامه خواهد داشت.

وقتی برانکو، طارمی را خراب کرد

مهدی طارمی بعد از خراب کردن پنالتی بازی نفت و هجمه‌ای که علیه‌اش به وجود آمده بود خیلی ریلکس و با اعتماد به نفس گفت که پنالتی‌اش را خوب زده و دفعه بعد هم اگر برانکو بخواهد پشت توپ می‌ایستد. اما موضوع اینجا است که برانکو دیگر نمی‌خواهد او پنالتی بزند. سرمربی پرسپولیس در مصاحبه اخیرش به این مساله اشاره کرد و به نوعی باعث تخریب مهاجم تیمش شد که می‌خواست نشان دهد از جانب سرمربی تیمش کاملا مورد اعتماد است اما حالا این حرف برانکو حتما مهاجم جوان قرمزها را به فکر فرو برده است.

برانکو در حالی این تصمیم را گرفت که خوب می‌داند طارمی در رقابت آقای گلی لیگ برتر است و رسیدن به این عنوان در اوج جوانی برایش اهمیت بسیاری دارد. حال تصور کنید پرسپولیس در یک بازی با دو یا سه گل از حریفش پیش باشد و در دقایق پایانی به یک پنالتی دست یابد. آیا در این موقعیت نباید طارمی پنالتی را بزند تا به‌عنوانی که افتخارش به پرسپولیس هم خواهد رسید، دست یابد؟