نگاه امیدوارانه سرخ‌ها به ادامه لیگ برتر

ایران ورزشی: ایستادن در رده ششم جدول با ۷ امتیاز فاصله نسبت به پیشاهنگ لیگ برتر در فاصله یک هفته مانده به پایان نیم‌فصل اول این مسابقات نتیجه و جایگاه بدی برای پرسپولیس بخصوص با احتساب جایگاه هفت، هشت هفته نخست فصل نیست و نشانه‌های واضح پیشرفت در کار سرخ‌ها قابل رویت است.

امسال هم تعطیل.ات نیم‌فصل نه در پایان هفته پانزدهم که جا و زمان درست و قانونی آن است بلکه در اتمام هفته هفدهم یعنی دو هفته بعد از شروع نیم‌فصل دوم آغاز می‌شود و در نتیجه چه بسا تیم برانکو ایوانکوویچ فاصله‌اش را با صدر جدول از این هم قدری کمتر کند. اینکه او همیشه امیدوارانه در این خصوص حرف می‌زند و حتی صحبت از قهرمان شدن پرسپولیس می‌کند، رویداد خوبی است و به تیمش روحیه می‌دهد اما این سوال بدیهی بیش از پیش به ذهن‌ها خطور می‌کند که سقف پرواز حقیقی و حداکثر توان قرمزها چقدر است و برای کسب کدام رتبه جدول رده‌بندی کفایت می‌کند.

آیا چیزی بیش از این هم برای پرسپولیس متصور است یا این تیم بیهوده می‌کوشد رتبه و مقامی را ارتقا بخشد که همین حالا نیز برای آن کافی است و حتی برای حفظ آن هم مشکل خواهد داشت.

تلاش و همت اجباری

پیش از آنکه در مورد سوالات فوق کنکاش کنیم، بد نیست متذکر شویم هر دو بازی بعدی قرمزها که هفته‌های پانزدهم و شانزدهم لیگ را پوشش می‌دهد دیدارهای سختی است و شاید به مشکل برخورد کنند. در ظاهر قضیه هر دو مسابقه قرمزها برابر تیم‌های اواخر جدولی است اما همین نکته است که کار آنها را دشوارتر می‌کند زیرا باید از تیم‌هایی امتیاز بگیرند که خودشان برای کسب پوئن و بالاتر آمدن در جدول و دور شدن از خطر سقوط سنگ‌تمام خواهند گذاشت.

هم راه‌آهن که روز جمعه در ورزشگاه تختی پذیرای پرسپولیس است و هم پدیده خراسان که دوشنبه ۷ دی در مشهد میزبان قرمزها خواهد بود، اوضاع تیره‌ای را سپری می‌کنند و در هفته‌های اخیر اغلب ناکام مانده‌اند و در هفته چهاردهم نیز جز شکست و تساوی توشه‌ای برنگرفتند.

برای راه‌آهن کسب تساوی بدون گل در فولادشهر مقابل سپاهان نتیجه‌ای مثبت بود و ریشه در همان تلاش و همت اجباری داشت که این تیم‌های اواخر جدولی در کار خود دارند و پدیده نیز هر چند در اهواز ۳- صفر به استقلال خوزستان باخت اما حریفش صدرنشین جدید لیگ بود و نیک می‌داند لغزش مجدد برابر سرخ‌ها در مشهد کارش را در شروع نیم‌فصل دوم سخت‌تر خواهد کرد.

اینها حاکی از آسان نبودن دو بازی بعدی سرخ‌ها در فصلی است که به واقع هیچ یک از ۱۴ مسابقه برگزار شده‌شان با ذره‌ای آرامش و قاطعیت و راحتی همراه نبوده است.

مشکلات قبلی

هماهنگ نبودن نفرات جدید پرسپولیس یا بازیکنان قبلی، برخی بدبیاری‌ها، بعضی تصمیم‌های تاکتیکی و انتخاب‌های فردی نه‌چندان درست از جانب سرمربی کروات پرسپولیس و البته اشتباهات داوری مسائلی بودند که این تیم را حتی تا رتبه چهاردهم لیگ نیز تنزل دادند.

به پا خیزی نسبی و روند جبرانی آنها از هفته‌های هشتم و نهم شکل گرفت و با تساوی در دربی تهران قوت بیشتری یافت و در هفته‌های بعد از آن نیز نوعی حرکت رو به جلو و زدودن ضعف‌ها و کسب نقاط قوت تازه و رسیدن به ترکیب‌های بهتر در کار قرمزها هویدا بوده است. بازی دوشنبه‌ شب قرمزها با گسترش فولاد در تهران البته سختی‌های ویژه خود را داشت و اگر به تساوی هم کشیده می‌شد، جای تعجب نداشت و ناعادلانه نبود اما همین که پرسپولیس نشان داد راه حفظ نتیجه و دفاع از تک گل زده‌اش را آموخته، یک نکته مثبت و حرکت در جاده تعالی بود. در نیمه دوم که بازی به دست گسترشی‌ها افتاد و آنها سراپا حمله‌ور شدند و قرمزها دفاع و حفظ نتیجه را در دستور کار خود قرار دادند، هر چند این یک نوع ناکامی و عقبگرد برای آنها تلقی می‌شد اما دوندگی بیکران و جنگندگی چشمگیر سرخ‌ها در این مقطع از مسابقه یک عنصر مثبت در کارشان بود و فاکتوری که سبب شد هم امتیاز را در مقابله با امواج گسترده تهاجمی حریف و در شرایط سخت جوی حفظ کنند و این بار برخلاف دفعات پیش کم نیاورند.

قدم‌هایی بلند

هنوز هم کسب ۶ برد در ۱۴ مسابقه کارنامه‌ای در حد پرسپولیس نیست اما در قیاس با تیم فاقد هدف و گنگ و پرتضاد اوایل فصل قدمی بلند و رو به جلو محسوب می‌شود و قرمزها باید روی آن کار و سرمایه‌گذاری کنند و این بیداری را وسعت و استمرار بخشند.

این نقطه‌ای مهم از لیگ است که اگر هم در آن انجام و تامین وعده‌های برانکو امکانپذیر نباشد و عنوان قهرمانی دور از دسترس نشان بدهد، حرکت بیشتر و موثرتر به سمت بالاهای جدول غیرممکن جلوه نمی‌کند.

در فصلی که پرسپولیس از جام حذفی کنار رفته و آسیایی‌ هم نیست و فقط لیگ برایش باقی مانده ۱۶ مسابقه بعدی در این چارچوب میادینی برای انواع تلاش‌ها در این راه است و در روند این کوشش و در این پروسه طولانی بسیاری از وقایع امکانپذیر است و شاید کسب رتبه‌ای بالاتر از مقام فعلی نیز یک رویای صرف نباشد. این چیزی است که پرسپولیس باید برای آن جانفشانی کند.