با داوران خود چه می‌کنیم؟
ما با داوران خود چه کرده‌ایم که در داخل اینطور تحت فشار و در معرض تهاجم‌های درست یا غلط قرار دارند و هر هفته یا خودشان مشکلی را می‌آفرینند یا آماج حملات افرادی قرار می‌گیرند که می‌کوشند با هدف قرار دادن داوران، سهم خود را در شکست‌های تیم‌شان اندک جلوه بدهند؟
ایران ورزشی: علیرضا فغانی باید یکشنبه این هفته خطای هند لیونل مسی را در محوطه جریمه اعلام می‌کرد و گل اول بارسلونای اسپانیا را برابر دیورپلاته آرژانتین مردود می‌شمرد و دفاعیه‌های مطرح شده از وی صحت ندارند زیرا فوق ستاره آرژانتینی بارسلونا به وضوح از دستش برای کنترل و جهت دادن به توپ استفاده کرد و این مصداق آشکار خطای هند بود اما...
اما داور بین‌المللی و نام‌آشنای فوتبال کشورمان بازی فینال جام جهانی باشگاه‌ها در خاک ژاپن را به خوبی مدیریت و تا پایان اداره کرد و برگ زرین تازه‌ای را بر کارنامه روشنش افزود.
۱۰ ماه و نیم پیش فغانی فینال جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ را نیز بین تیم‌های ملی استرالیا و کره‌جنوبی در خاک استرالیا سوت زده بود و آنجا هم با مدیریت و فن لازم، کار خود را به انتها رسانده و به فوتبال ایران اعتبار و کلاس بخشیده بود.
فغانی نیز مثل سایر داوران ایران و جهان اشتباهات متعددی طی عمرش داشته اما دومین قضاوت بزرگ بین‌المللی او در سال رو به پایان ۲۰۱۵ یک هشدار و بیدارباش جدی برای ما است و وقت آن رسیده است که سرانجام از خودمان بپرسیم چرا داوران ما در مسابقات داخلی اینطور مورد تهاجم قرار می‌گیرند و از هر سو برایشان استرس و مشکل خلق می‌شود و اشتباهات آشکار می‌کنند اما در خارج مورد اعتماد هستند و امور بزرگ را به آنها می‌سپرند و کار را هم از آب درمی‌آورند.
درخشش محرومان ما در عرصه‌های جهانی
ما با داوران خود چه کرده‌ایم که در داخل اینطور تحت فشار و در معرض تهاجم‌های درست یا غلط قرار دارند و هر هفته یا خودشان مشکلی را می‌آفرینند یا آماج حملات افرادی قرار می‌گیرند که می‌کوشند با هدف قرار دادن داوران، سهم خود را در شکست‌های تیم‌شان اندک جلوه بدهند؟ تحت هر شرایطی باید پرسید به چه سبب داوران به ظاهر شکست خورده و محروم ما، در میدان‌های بین‌المللی به رغم برخی تصمیم‌های اشتباه نیز نمره قبولی می‌گیرند و چگونه است که مردودی‌های داخلی، فینال‌های بزرگ قاره‌ای و جهانی را سوت می‌زنند و اعتبارشان دایما رو به فزونی می‌رود.
فیفا و AFC لطف بی‌جا نمی‌کنند
قدر مسلم اینکه فیفا و AFC با هیچ‌کس شوخی ندارند و بیهوده لطف نمی‌کنند و واگذاری داوری‌ها به این و آن فقط بر اساس شایستگی افراد صورت می‌پذیرد. آنها رزومه افراد را می‌نگرند. شرایط کارش را بررسی می‌کنند، به کارنامه جدیدترین قضاوت‌های بین‌المللی آنها می‌پردازند و بعد از بررسی تمامی جوانب، داوران مورد نظر را برای قضاوت مسابقات پیش رو برمی‌گزینند. در این ارتباط نه روابط پشت پرده شرط است و نه رشوه و کژی مالی و رفتاری در کار است. داوران فقط بر اساس فاکتورهای مختلف و پیشینه‌ای که برای خود‌آفریده‌اند، انتخاب می‌شوند و قرار نیست نهادهای حاکم بر فوتبال جهان و آسیا در این راه به یک کشور یا قاره خاص امتیازی ویژه و اضافه بر حقش بدهند.
انتخاب فغانی برای فینال جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ در ۱۱ بهمن ۱۳۹۳ و سپس فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۵ در ۲۹ آذر ۱۳۹۴ فقط بر مبنای معیارهای فنی و علمی و حرفه‌ای صورت گرفته است.
در خود جست‌وجو کنیم
با این اوصاف در خود جست‌وجو کنیم تا دریابیم عملکرد و نوع انتخاب‌ها و حمایت‌های ما چگونه است که «فغانی منتخب این نهادهای جهانی» مثل محسن ترکی که او نیز بارها توسط AFC راهی مسابقات خارجی شده و دیدارهای تحت نظارت این نهاد را سوت زده، در داخل بارها کوبیده و محروم شده‌اند ولی در عرصه‌های آسیایی و جهانی آنقدر محق شناخته می‌شوند که اداره و هدایت مسابقاتی دربردارنده امثال مسی، سوارس، آلوز، نیمار، اینیستا و کیهیل به آنها سپرده می‌شود.
رزومه‌ای به طول مدت ۱۰ سال
درست است که مصلحت حکم می‌کرد فغانی در بازی سرنوشت‌ساز هفته پایانی فصل پیش لیگ برتر به تیموریان کارت قرمز ندهد و همان تصمیم به روایتی سرنوشت لیگ را عوض و بازی تراکتور و نفت را مساوی و سپاهان را جانشین تیم تبریزی و صاحب عنوان قهرمانی کرد اما فغانی در یک گستره زمانی ۱۰ ساله و حتی بیش از آن همه ویژگی‌های خود را رو کرده و هم ما و هم آسیایی‌ها و هم سران جامعه جهانی داوری به ویژگی‌های کاری او پی برده‌ایم و کار فقط به یک یا دو بازی منحصر نمی‌شود.
این چرخه ترمیم می‌خواهد
چرا نوع استفاده ما از این داوران، فغانی و فغانی‌ها را به بن‌بست و مجازات و محرومیت می‌کشاند و شیوه استفاده سایرین از وی به شکلی است که او را در نهایت قاضی فینال مسابقه‌ای می‌کند که یک سوی آن بارسلونای بزرگ است و طرف دیگرش قهرمان جام باشگاه‌های آمریکای جنوبی؟ آیا چرخه‌های ایجادکننده این تفاوت شگرف نباید توسط خود ما تصحیح و ترمیم شود؟
اما داور بین‌المللی و نام‌آشنای فوتبال کشورمان بازی فینال جام جهانی باشگاه‌ها در خاک ژاپن را به خوبی مدیریت و تا پایان اداره کرد و برگ زرین تازه‌ای را بر کارنامه روشنش افزود.
۱۰ ماه و نیم پیش فغانی فینال جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ را نیز بین تیم‌های ملی استرالیا و کره‌جنوبی در خاک استرالیا سوت زده بود و آنجا هم با مدیریت و فن لازم، کار خود را به انتها رسانده و به فوتبال ایران اعتبار و کلاس بخشیده بود.
فغانی نیز مثل سایر داوران ایران و جهان اشتباهات متعددی طی عمرش داشته اما دومین قضاوت بزرگ بین‌المللی او در سال رو به پایان ۲۰۱۵ یک هشدار و بیدارباش جدی برای ما است و وقت آن رسیده است که سرانجام از خودمان بپرسیم چرا داوران ما در مسابقات داخلی اینطور مورد تهاجم قرار می‌گیرند و از هر سو برایشان استرس و مشکل خلق می‌شود و اشتباهات آشکار می‌کنند اما در خارج مورد اعتماد هستند و امور بزرگ را به آنها می‌سپرند و کار را هم از آب درمی‌آورند.
درخشش محرومان ما در عرصه‌های جهانی
ما با داوران خود چه کرده‌ایم که در داخل اینطور تحت فشار و در معرض تهاجم‌های درست یا غلط قرار دارند و هر هفته یا خودشان مشکلی را می‌آفرینند یا آماج حملات افرادی قرار می‌گیرند که می‌کوشند با هدف قرار دادن داوران، سهم خود را در شکست‌های تیم‌شان اندک جلوه بدهند؟ تحت هر شرایطی باید پرسید به چه سبب داوران به ظاهر شکست خورده و محروم ما، در میدان‌های بین‌المللی به رغم برخی تصمیم‌های اشتباه نیز نمره قبولی می‌گیرند و چگونه است که مردودی‌های داخلی، فینال‌های بزرگ قاره‌ای و جهانی را سوت می‌زنند و اعتبارشان دایما رو به فزونی می‌رود.
فیفا و AFC لطف بی‌جا نمی‌کنند
قدر مسلم اینکه فیفا و AFC با هیچ‌کس شوخی ندارند و بیهوده لطف نمی‌کنند و واگذاری داوری‌ها به این و آن فقط بر اساس شایستگی افراد صورت می‌پذیرد. آنها رزومه افراد را می‌نگرند. شرایط کارش را بررسی می‌کنند، به کارنامه جدیدترین قضاوت‌های بین‌المللی آنها می‌پردازند و بعد از بررسی تمامی جوانب، داوران مورد نظر را برای قضاوت مسابقات پیش رو برمی‌گزینند. در این ارتباط نه روابط پشت پرده شرط است و نه رشوه و کژی مالی و رفتاری در کار است. داوران فقط بر اساس فاکتورهای مختلف و پیشینه‌ای که برای خود‌آفریده‌اند، انتخاب می‌شوند و قرار نیست نهادهای حاکم بر فوتبال جهان و آسیا در این راه به یک کشور یا قاره خاص امتیازی ویژه و اضافه بر حقش بدهند.
انتخاب فغانی برای فینال جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ در ۱۱ بهمن ۱۳۹۳ و سپس فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۵ در ۲۹ آذر ۱۳۹۴ فقط بر مبنای معیارهای فنی و علمی و حرفه‌ای صورت گرفته است.
در خود جست‌وجو کنیم
با این اوصاف در خود جست‌وجو کنیم تا دریابیم عملکرد و نوع انتخاب‌ها و حمایت‌های ما چگونه است که «فغانی منتخب این نهادهای جهانی» مثل محسن ترکی که او نیز بارها توسط AFC راهی مسابقات خارجی شده و دیدارهای تحت نظارت این نهاد را سوت زده، در داخل بارها کوبیده و محروم شده‌اند ولی در عرصه‌های آسیایی و جهانی آنقدر محق شناخته می‌شوند که اداره و هدایت مسابقاتی دربردارنده امثال مسی، سوارس، آلوز، نیمار، اینیستا و کیهیل به آنها سپرده می‌شود.
رزومه‌ای به طول مدت ۱۰ سال
درست است که مصلحت حکم می‌کرد فغانی در بازی سرنوشت‌ساز هفته پایانی فصل پیش لیگ برتر به تیموریان کارت قرمز ندهد و همان تصمیم به روایتی سرنوشت لیگ را عوض و بازی تراکتور و نفت را مساوی و سپاهان را جانشین تیم تبریزی و صاحب عنوان قهرمانی کرد اما فغانی در یک گستره زمانی ۱۰ ساله و حتی بیش از آن همه ویژگی‌های خود را رو کرده و هم ما و هم آسیایی‌ها و هم سران جامعه جهانی داوری به ویژگی‌های کاری او پی برده‌ایم و کار فقط به یک یا دو بازی منحصر نمی‌شود.
این چرخه ترمیم می‌خواهد
چرا نوع استفاده ما از این داوران، فغانی و فغانی‌ها را به بن‌بست و مجازات و محرومیت می‌کشاند و شیوه استفاده سایرین از وی به شکلی است که او را در نهایت قاضی فینال مسابقه‌ای می‌کند که یک سوی آن بارسلونای بزرگ است و طرف دیگرش قهرمان جام باشگاه‌های آمریکای جنوبی؟ آیا چرخه‌های ایجادکننده این تفاوت شگرف نباید توسط خود ما تصحیح و ترمیم شود؟
ارسال نظر