دومین المپیکی که کفاشیان از دست داد

روزنامه شهروند: علی کفاشیان دیروز سکوتش درباره ناکامی تیم امید را شکست و عنوان کرد مسئولیت این ناکامی را می‌پذیرد. با مروری بر عملکرد فدراسیون فوتبال در قبال تیم امید باید پذیرفت سهم کفاشیان در این ناکامی کم نبوده و شاید کمترین کاری که فدراسیون فوتبال درحال‌حاضر می‌تواند انجام دهد، همین پذیرش مسئولیت و عذرخواهی است. به‌هرحال این شکست یک نمره مردودی در کارنامه علی کفاشیان ثبت کرد. فراموش نشود چهار سال پیش با سوءمدیریت فدراسیون فوتبال و کمیته‌هایش تیم امید ایران به دلیل استفاده از یک بازیکن دواخطاره از گردونه مسابقات کنار گذاشته شد. اما پس از آن ناکامی تاریخی، آب از آب تکان نخورد تا یک تیم امید دیگر ایران فدای سهل‌انگاری‌ها در ورزش ایران شود. اشتباهات فدراسیون فوتبال در زمینه تیم امید ٢٠١٦ را مرور می‌کنیم.

برخورد سهل‌انگارانه

از همان قبل از بازی‌های آسیایی، کارشناسان فوتبال بارها عنوان کردند باید از گذشته درس گرفت و بهتر است یک تیم زیر ٢١ سال را با یک مربی کارآمد به بازی‌های آسیایی اینچئون فرستاد تا این تیم با کسب تجربه، خود را برای دیدارهای انتخابی المپیک ٢٠١٦ آماده کند. فدراسیون فوتبال اما گوشش بدهکار این حرف‌ها نبود. در یک انتخاب بسیار بد، نلو وینگادا پرتغالی، سرمربی این تیم و در نهایت تیم امید با بدترین نتایج ممکن حذف شد؛ آن هم با بازیکنانی که خیلی از آنها به درد این تیم امید نمی‌خوردند. این نگاه سهل‌انگارانه باعث ازدست‌دادن تجربه مفید حضور در بازی‌های آسیایی و هدررفتن زمان شد. فدراسیون دوباره کاسه چه کنم چه کنم دستش گرفت. در ادامه هم رفتار سهل‌انگارانه فدراسیون ادامه پیدا کرد.

انتخاب پیمانکار برای تیم

اتفاقی که در تیم امید افتاد تقریبا در دنیا بی‌سابقه بود. فدراسیون فوتبال آمد و تیم امید را به صورت یک‌جا به حبیب کاشانی سپرد و کنار نشست و تماشا کرد. جالب اینکه مربیان تیم اصلا با فدراسیون فوتبال قرارداد هم نداشتند! فدراسیون فوتبال در تمامی روزها تنها یک نظاره‌گر بود و این حبیب کاشانی بود که مدیریت تیم را برعهده داشت که انصافا در برخی زمینه‌ها کارهای مثبتی هم انجام داد. البته اینکه در این دولت، مدیریت تیم امید به فردی نزدیک به دولت قبلی سپرده شود هم جای سؤال دارد. فدراسیون نه در انتخاب سرمربی وارد شد و نه در دیگر مسائل.

کوتاه‌آمدن مقابل وزارت ورزش

پس از ناکامی تیم امید در بازی‌های آسیایی و برکناری وینگادا، حبیب کاشانی قصد داشت زلاتکو کرانچار، مربی اسبق سپاهان را که در کارنامه‌اش سرمربیگری در جام جهانی و قهرمانی در لیگ ایران دیده می‌شد، به عنوان سرمربی تیم امید انتخاب کند. هیأت‌رئیسه فدراسیون فوتبال هم این انتخاب را تأیید کرد. یکباره اما وزارت ورزش و جوانان اعلام کرد چون این مربی الکلی است، نباید سرمربی تیم امید شود. در آن مقطع بین وزارت ورزش و فدراسیون فوتبال تنش وجود داشت و برخی رسانه‌ها این اعلام نظر وزارت را به اختلافش با فدراسیون ربط دادند. کفاشیان که نمی‌خواست خود را به خطر بیندازد، از این دستور وزارت تمکین کرد و به جای کرانچار، محمد خاکپور که سابقه‌ای در مربیگری نداشت سرمربی تیم امید شد. فدراسیون در قبال کناررفتن کرانچار و آمدن خاکپور بسیار منفعل عمل کرد.

اختلافات مایلی‌کهن و کی‌روش

قرارگرفتن محمد مایلی‌کهن در پست مدیرفنی تیم امید هم یکی دیگر از اشتباهات فدراسیون فوتبال بود. برخی عنوان کردند پس از آزادی مایلی‌کهن از زندان چندروزه‌اش، این پست به او داده شده تا ازش دلجویی شود. قرارگرفتن منتقد درجه یک کی‌روش در سمت مدیر فنی تیم امید، یک انتخاب کاملا غلط بود که در برخورد سهل انگارانه فدراسیون عملی شد. آمدن مایلی‌کهن همانا و قطع‌شدن رابطه تیم امید و تیم ملی همان. تیم امید از این قطع ارتباط و حاشیه‌سازی‌های مایلی‌کهن کم ضربه نخورد. حتی کار به جایی رسید که مایلی‌کهن در مناظره تلویزیونی به کفاشیان تاخت. این هم از سوءمدیریت‌های کفاشیان بود؛ فردی که باید تحت نظارتش باشد این‌گونه به او حمله می‌کرد. کفاشیان هرگز نتوانست این موضوع را مدیریت کند و فضای منفی‌ای که هم‌اکنون پس از حذف تیم امید ایجاد شده حاصل همین بی‌تفاوتی کفاشیان در انتصاب مایلی‌کهن است.

کم‌کاری‌های دیگر

فدراسیون فوتبال در مسیر رسیدن تیم امید به المپیک، کاستی‌های دیگری هم داشت. اگر فدراسیون قوی‌تری بود شاید می‌توانست مجوز حضور سردار آزمون، علیرضا جهانبخش و سعید عزت‌اللهی در مسابقات را فراهم کند. فدراسیون فوتبال در ایجاد تعامل با وزارت ورزش و کمیته هم عملکرد خوبی نداشت. به هر حال با این نوع مدیریت سهل‌انگارانه ازدست‌دادن دو دوره اخیر المپیک را نباید تنها به اتفاقات فوتبال ارتباط داد و باید سهم قابل‌توجهی هم برای کفاشیان و فدراسیونش در نظر گرفت.