دستمزد باورنكردني گزارشگران فوتبال
شايد يكي از جذاب‌ترين حاشيه‌ها در مورد گزارشگران فوتبال در تلويزيون، به دستمزد دريافتي آنها مربوط باشد.
روزنامه قانون: شايد يكي از جذاب‌ترين حاشيه‌ها در مورد گزارشگران فوتبال در تلويزيون، به دستمزد دريافتي آنها مربوط باشد. در اين مورد هيچ‌وقت اطلاعات روشني توسط صداوسيما منتشر نشده، اما خب شنيده‌هايي وجود دارد كه تا حدود زيادي چارچوب رقم‌هاي پرداختي را روشن مي‌كند. بر اساس آخرين خبرها، در حال حاضر بابت گزارش هر بازي پخش زنده، مبلغ يكصدهزار تومان به گزارشگران پرداخت مي‌شود. اين رقم در مورد بازي‌هاي ضبطي و غيرزنده كه عمدتا به صورت خلاصه شده هم روي آنتن مي‌روند به ۶۰ هزار تومان تقليل پيدا مي‌كند. واضح است كه چنين دستمزدهايي براي گزارشگران فوتبال بسيار كم است. علاوه بر اينكه اين گروه عمدتا جزو چهره‌هاي شناخته‌شده و بااستعداد جامعه محسوب مي‌شوند، بايد به اين نكته هم توجه داشت كه اصولا گزارش يك مسابقه فوتبال كار سختي است.
۹۰ دقيقه تمركز روي لحظه به لحظه يك بازي و نيز هراس از اينكه هر آن ممكن است عيب‌جويان فضاي مجازي ايرادي پيدا كنند و شهر را به هم بريزند، كار را حسابي طاقت‌فرسا مي‌كند. همچنين نبايد از ياد ببريم كه براي گزارشگران متعهدتر، فرآيند گزارش بازي از ساعتها قبل‌تر و با كسب اطلاعات سودمند آغاز مي‌شود. در اين شرايط اگر يك نفر دلش بخواهد كار تميز، حرفه‌اي و سالم ارائه دهد، قطعا با حقوق گزارشگري به جايي نخواهد رسيد؛ چه اينكه هر گزارشگر هر ماه حداكثر شانس گزارش ۱۰ بازي را خواهد داشت كه در اين صورت جمع دريافتي‌اش -اگر بدهند و به موقع هم بدهند- چيزي حدود يك ميليون تومان خواهد بود! نكته عجيب‌تر در اين مورد اما به يكسان بودن دستمزد گزارشگران فوتبال مربوط مي‌شود؛ آنجا كه تلويزيون مثلا بين عادل فردوسي‌پور و مزدك ميرزايي با محمد سيانكي و جواد خياباني فرقي نمي‌گذارد و حتي به كارآموزان جديدالورود هم همين مبلغ را مي‌پردازد.
اين اتفاق در حالي رخ مي‌دهد كه صداوسيماي ايران در حوزه پول‌سازي و جذب آگهي كاملا پيچيده و كيفيت‌محور عمل مي‌كند. كافي است يك بار سري به سايت بازرگاني سازمان بزنيد و ببينید دوستان چطور با تعريف نزديك به ۴۰ طبقه آگهي مختلف، نرخ پيام‌هاي تبليغاتي را متناسب با فاكتورهايي مثل شبكه، ساعت، فرم آگهي و نيز برنامه‌اي كه قرار است پيام بازرگاني قبل از آن پخش شود بالا و پايين مي‌كنند. آنها كه براي پول گرفتن اينقدر وسواس دارند و حسابي حواس‌شان هست كه كالاي مرغوب‌تر را گران‌تر بفروشند، چرا موقع پول دادن هيچ‌كدام از اين مولفه‌ها را دخيل نمي‌كنند؟ آيا واقعا بين كسي كه گزارشش باعث لذت مردم مي‌شود با كساني كه هر لحظه روي روح مخاطب سوهان مي‌كشند، هيچ فرقي وجود ندارد؟
۹۰ دقيقه تمركز روي لحظه به لحظه يك بازي و نيز هراس از اينكه هر آن ممكن است عيب‌جويان فضاي مجازي ايرادي پيدا كنند و شهر را به هم بريزند، كار را حسابي طاقت‌فرسا مي‌كند. همچنين نبايد از ياد ببريم كه براي گزارشگران متعهدتر، فرآيند گزارش بازي از ساعتها قبل‌تر و با كسب اطلاعات سودمند آغاز مي‌شود. در اين شرايط اگر يك نفر دلش بخواهد كار تميز، حرفه‌اي و سالم ارائه دهد، قطعا با حقوق گزارشگري به جايي نخواهد رسيد؛ چه اينكه هر گزارشگر هر ماه حداكثر شانس گزارش ۱۰ بازي را خواهد داشت كه در اين صورت جمع دريافتي‌اش -اگر بدهند و به موقع هم بدهند- چيزي حدود يك ميليون تومان خواهد بود! نكته عجيب‌تر در اين مورد اما به يكسان بودن دستمزد گزارشگران فوتبال مربوط مي‌شود؛ آنجا كه تلويزيون مثلا بين عادل فردوسي‌پور و مزدك ميرزايي با محمد سيانكي و جواد خياباني فرقي نمي‌گذارد و حتي به كارآموزان جديدالورود هم همين مبلغ را مي‌پردازد.
اين اتفاق در حالي رخ مي‌دهد كه صداوسيماي ايران در حوزه پول‌سازي و جذب آگهي كاملا پيچيده و كيفيت‌محور عمل مي‌كند. كافي است يك بار سري به سايت بازرگاني سازمان بزنيد و ببينید دوستان چطور با تعريف نزديك به ۴۰ طبقه آگهي مختلف، نرخ پيام‌هاي تبليغاتي را متناسب با فاكتورهايي مثل شبكه، ساعت، فرم آگهي و نيز برنامه‌اي كه قرار است پيام بازرگاني قبل از آن پخش شود بالا و پايين مي‌كنند. آنها كه براي پول گرفتن اينقدر وسواس دارند و حسابي حواس‌شان هست كه كالاي مرغوب‌تر را گران‌تر بفروشند، چرا موقع پول دادن هيچ‌كدام از اين مولفه‌ها را دخيل نمي‌كنند؟ آيا واقعا بين كسي كه گزارشش باعث لذت مردم مي‌شود با كساني كه هر لحظه روي روح مخاطب سوهان مي‌كشند، هيچ فرقي وجود ندارد؟
ارسال نظر