سازهای سرخی که دوباره کوک شدند
سال‌ها پیش مردی ترک تبار پا به ایران گذاشت که با مردان سرخپوش پایتخت موفق به فتح هیچ جامی نشد.
ایران ورزشی: سال‌ها پیش مردی ترک تبار پا به ایران گذاشت که با مردان سرخپوش پایتخت موفق به فتح هیچ جامی نشد. این در حالی بود که او در ترکیه با هر سه تیم بزرگ این کشور موفق به قهرمانی و حضور در لیگ‌های اروپایی شده بود. با این حال هنوز که هنوز است تمام تیفوسی‌های سرخ و البته هواداران فوتبال در ایران از پرسپولیس مصطفی دنیزلی به عنوان خط کش بازی زیبا و متهورانه یاد می‌کنند.
تیم دنیزلی فوتبال را رویایی بازی می‌کرد، گل زیاد می‌زد و البته گل هم زیاد می‌خورد. پرسپولیس مدل دنیزلی بر هیچ جامی بوسه نزد و تنها افتخاری که کسب کرد پیروزی در دربی‌ها بود. پیروزی‌هایی که ماندگارند و مایه مباهات سرخ ها.
از آن روزها تا این روزها البته پرسپولیس دل هیچ کسی را به دست نیاورده بود. زمان رویانیان این تیم پر شد از ستاره‌های گرانقیمتی که با پورشه‌های میلیاردی شان دل هر جوانی را در خیابان‌ها می‌بردند اما در مستطیل سبز دل هیچ هواداری را به دست نمی‌آوردند. پرسپولیس دایی هم البته تیم متوسطی بود که حتی پیروزی‌هایش هم چنگی به دل نمی‌زد و در بزنگاه‌های مهم خون به جگر هواداران می‌کرد. تنها پرسپولیس گل محمدی بود که رگه‌هایی از فوتبال چشمنواز را به نمایش گذاشت. حالا اما با برانکو پرسپولیس تیم دلربایی شده که بازی زیبایش همه را محو خود می‌کند. شروع بد پرسپولیس با برانکو صدای خیلی‌ها را درآورد اما آنهایی که اهل فن بوده و بالا و پایین فوتبال را دیده بودند می‌گفتند این پرسپولیس به زودی قد خواهد کشید و بزرگی خواهد کرد.
یادم هست در بازی که پرسپولیس مقابل سپاهان در اصفهان شکست خورد گزارشگر متعصب اصفهانی در پایان بازی آرزو کرد پرسپولیس برانکو با این جوانان کم تجربه در لیگ بماند. همان جوانان برانکو امروز به بلوغ تاکتیکی رسیدند و با هارمونی مثال زدنی کنسرتی را در لیگ به اجرا درآورده‌اند که همه را میخکوب کرده است. بازی با سپاهان، ذوب‌آهن و فولاد اوج این سمفونی بود که با تشویق ایستاده ۸۰ هزار هوادار در استادیوم و میلیون‌ها نفر پای گیرنده‌ها همراه بود.
برانکو پای تفکراتش و مردانش ایستاد و حتی در نیم فصل هم جز به اجبار گلری نخرید تا نشان دهد برای انتخاب‌های اول فصلش ارزش قایل است و با همین مهره‌ها نقشه‌ها در سر دارد. در فصل و نقل و انتقالات او با کمترین هزینه تیمی بست یکدست و البته هراسناک. بسیاری جناح چپ و قلب دفاع این تیم را اتوبانی می‌دانستند که با سرعت ۲۰۰ کیلومتر مهاجمان می‌توانند از آن رد شوند اما پروفسور تنها به جوانکی سبزه که در تست‌های فنی قبول شد و نام ونشانی نداشت اعتماد کرد و او را با قراردادی ۱۰۰ میلیونی جذب کرد. او در قلب دفاع هم روی نام پرطمطراق سیدجلال حسینی قلم قرمز کشید و ماریچ ناشناخته را با نصف قیمت جذب کرد. حالا ولی انصاری در جناح چپ همه را با تکنیک و تاکتیک پذیری فوق‌العاده‌اش مات کرده و ماریچ هرگاه به میدان آماده مهاجمان را محو کرده است.
پرسپولیس برانکو بی شک یادآور پرسپولیس دنیزلی است. به همان چشمنوازی توپ را در زمین به گردش درمی‌آورد و به همان اندازه موقعیت ایجاد می‌کند و البته گل می‌خورد. پرسپولیس برانکو شاید این فصل قهرمان نشود اما پرسپولیسی می‌شود مایه مباهات که هرگاه هوادارانش از همه ناامید شوند بگویند کاش برانکو به تیم برگردد. همانطور که سال‌ها آرزوی برگشت دنیزلی را کردند.
تیم دنیزلی فوتبال را رویایی بازی می‌کرد، گل زیاد می‌زد و البته گل هم زیاد می‌خورد. پرسپولیس مدل دنیزلی بر هیچ جامی بوسه نزد و تنها افتخاری که کسب کرد پیروزی در دربی‌ها بود. پیروزی‌هایی که ماندگارند و مایه مباهات سرخ ها.
از آن روزها تا این روزها البته پرسپولیس دل هیچ کسی را به دست نیاورده بود. زمان رویانیان این تیم پر شد از ستاره‌های گرانقیمتی که با پورشه‌های میلیاردی شان دل هر جوانی را در خیابان‌ها می‌بردند اما در مستطیل سبز دل هیچ هواداری را به دست نمی‌آوردند. پرسپولیس دایی هم البته تیم متوسطی بود که حتی پیروزی‌هایش هم چنگی به دل نمی‌زد و در بزنگاه‌های مهم خون به جگر هواداران می‌کرد. تنها پرسپولیس گل محمدی بود که رگه‌هایی از فوتبال چشمنواز را به نمایش گذاشت. حالا اما با برانکو پرسپولیس تیم دلربایی شده که بازی زیبایش همه را محو خود می‌کند. شروع بد پرسپولیس با برانکو صدای خیلی‌ها را درآورد اما آنهایی که اهل فن بوده و بالا و پایین فوتبال را دیده بودند می‌گفتند این پرسپولیس به زودی قد خواهد کشید و بزرگی خواهد کرد.
یادم هست در بازی که پرسپولیس مقابل سپاهان در اصفهان شکست خورد گزارشگر متعصب اصفهانی در پایان بازی آرزو کرد پرسپولیس برانکو با این جوانان کم تجربه در لیگ بماند. همان جوانان برانکو امروز به بلوغ تاکتیکی رسیدند و با هارمونی مثال زدنی کنسرتی را در لیگ به اجرا درآورده‌اند که همه را میخکوب کرده است. بازی با سپاهان، ذوب‌آهن و فولاد اوج این سمفونی بود که با تشویق ایستاده ۸۰ هزار هوادار در استادیوم و میلیون‌ها نفر پای گیرنده‌ها همراه بود.
برانکو پای تفکراتش و مردانش ایستاد و حتی در نیم فصل هم جز به اجبار گلری نخرید تا نشان دهد برای انتخاب‌های اول فصلش ارزش قایل است و با همین مهره‌ها نقشه‌ها در سر دارد. در فصل و نقل و انتقالات او با کمترین هزینه تیمی بست یکدست و البته هراسناک. بسیاری جناح چپ و قلب دفاع این تیم را اتوبانی می‌دانستند که با سرعت ۲۰۰ کیلومتر مهاجمان می‌توانند از آن رد شوند اما پروفسور تنها به جوانکی سبزه که در تست‌های فنی قبول شد و نام ونشانی نداشت اعتماد کرد و او را با قراردادی ۱۰۰ میلیونی جذب کرد. او در قلب دفاع هم روی نام پرطمطراق سیدجلال حسینی قلم قرمز کشید و ماریچ ناشناخته را با نصف قیمت جذب کرد. حالا ولی انصاری در جناح چپ همه را با تکنیک و تاکتیک پذیری فوق‌العاده‌اش مات کرده و ماریچ هرگاه به میدان آماده مهاجمان را محو کرده است.
پرسپولیس برانکو بی شک یادآور پرسپولیس دنیزلی است. به همان چشمنوازی توپ را در زمین به گردش درمی‌آورد و به همان اندازه موقعیت ایجاد می‌کند و البته گل می‌خورد. پرسپولیس برانکو شاید این فصل قهرمان نشود اما پرسپولیسی می‌شود مایه مباهات که هرگاه هوادارانش از همه ناامید شوند بگویند کاش برانکو به تیم برگردد. همانطور که سال‌ها آرزوی برگشت دنیزلی را کردند.
ارسال نظر