برانکو استاندارد مربیگری در فوتبال

ایران ورزشی: غالبا پس از هر صعود و سقوطی به سراغ مربیان می‌روند تا علت‌ها را بیابند؛ قاعده‌ای کلی در فوتبال که در همه جای دنیا مصداق دارد. قویا باید به این مهم تاکید داشت که این مربیان هستند که شخصیت تیمی را می‌سازند؛ چه در روزهای اوج و پیروزی و چه در ایام ناکامی و شکست. امروز هر آنچه موجب ظفریابی سرخ‌ها شده را باید در افکار برانکو ایوانکوویچ جست و جو کرد. مردی که پیش‌ترها در فوتبال ایران منشأ خدمات بسیار بود و اکنون زیر لوای مربیگری پرسپولیس در آستانه دستاوردی بزرگ قرار دارد. برانکو بی‌تعارف می‌تواند امروز دار و ندار پرسپولیس لقب بگیرد؛ تیمی که اگر با همین بازیکنان به دست مربیان امتحان پس داده دیگر هدایت می‌شد هرگز چنین موقعیتی را تجربه نمی‌کرد.

پرسپولیس فصل سیزدهم را به یاد بیاورید. آن تیم برخوردار از چه بازیکنانی در نهایت از قهرمانی لیگ بازماند؟ تیمی که پرهزینه ترین تیم تاریخ لیگ برتر سرخ‌ها نیز محسوب می‌شد. برانکو حالا قاعده تازه‌ای از فوتبال را تعریف می‌کند. اینکه صرفا نتیجه‌گیری و دستیابی به پیروزی‌های تاریخی و بزرگ لزوما با در اختیار داشتن بازیکنان آنچنانی و گرانقیمت به دست نمی‌آید. پرسپولیس فصل پانزدهم در واقع از همین دست تیم‌هایی بود که هیچ ستاره‌ای را در اختیار نداشت. تیمی یکدست با بازیکنانی همطراز که تنها به سبب هنرمندی سرمربی‌اش به این درجه از اعتبار دست یافته است. در قیاس با پرسپولیس فصل پانزدهم می‌توان استقلال خوزستان را هم مثال زد اما بی گمان هیچ تیم دیگری همچون پرسپولیس در این دسته‌بندی‌ها نمی‌گنجد.

تیمی که بالقوه ستاره‌ای در خود نداشته باشد اما به مرور بدل شود به یکی از چشمنوازترین تیم‌های تاریخ لیگ برتر. در تایید و البته ستایش برانکو ایوانکوویچ تنها کافی است به آنچه در شهرآورد ۸۲ رقم خورد اشاره داشت. نمایش مافوق تصور که پرسپولیس را تبدیل کرد به نگین این روزهای فوتبال ایران. تیمی که در همین لیگ پانزدهم از رقیب سنتی‌اش استقلال ۱۱ امتیاز عقب بود و حتی خطر سقوط به دسته پایین‌تر را هم احساس می‌کرد و اکنون در فاصله چهار هفته مانده تا پایان لیگ به مدعی اول قهرمانی بدل شده است و با این ریتم و آهنگ بعید به نظر می‌رسد که راهش از رسیدن به قهرمانی لیگ منحرف شود.

در لیگی که تا انتهایش چند گام بیشتر نمانده برانکو ایوانکوویچ می‌تواند نمونه و الگویی مناسب برای ارزیابی فنی مربیان باشد. مردی که از خود دل و جرات به خرج می‌دهد، تیمی نحیف، بی‌برنامه، فاقد روحیه تیمی و با انبوهی از مشکلات را در دست می‌گیرد و به رغم نتایج نا امید کننده ابتدای فصل حتی تا مرز برکناری هم پیش می‌رود اما در نهایت از همان تیم نحیف و بی رمق تیمی می‌سازد سرشار از میل به پیروزی خواهی. تیمی رشک برانگیز، تیمی که حتی تحسین رقیب سنتی‌اش را هم برمی‌انگیزد. برانکو ایوانکوویچ در فوتبال ایران بی‌شک استاندارد و الگوی مربیگری است. مردی که از لحاظ شخصیتی نیز نمونه است و با ادبیاتی موقرانه تعریف زیبایی از مربیگری فوتبال دارد.

برانکو نه از آن دسته مربیان چاپلوس و زیرک است که بازی‌های رندانه را بداند و نه از آن دسته مربیانی است که نقاب به صورت می‌زنند و خود را تافته جدا بافته می‌دانند. برانکو خودش است و خودش. با همان فرهنگی که از غرب اروپا با خود به ایران آورده و می‌کوشد در دایره‌ای از دوران کاری‌اش در فوتبال ایران به عالی‌ترین شکل ممکن منشأ خدمات باشد.