سوال مهم پیش‌روی فوتبال ایران
سرنوشت سازمان لیگ پس از انتخابات فدراسیون فوتبال یکی از دغدغه‌های اصلی اهالی فوتبال و مدیران باشگاه‌های کشور است.
خبرگزاری ایسنا: با افول قیمت نفت در چند سال اخیر، برخی از تیم‌های وابسته به وزارت نفت هم با بحران اقتصادی مواجه شدند؛ تیم‌هایی که تا بیش از آن همواره بودجه مناسبی داشتند و تیمی مانند نفت تهران هم توانسته بود در چند سال اخیر روند رو به رشدی را طی کند.
نفت تهران از سال ۸۹ در بالاترین سطح فوتبال ایران حضور دارد و تا سال گذشته یکی از خوش قول‌ترین باشگاه‌های ایران در زمینه پرداخت مطالبات بازیکنانش بود؛ موفقیتی که اکثر فوتبالی‌ها آن را حاصل مدیریت مناسب منصور قنبرزاده مدیرعامل این تیم می‌دانستند.
قصه این فصل نفت متفاوت بود و پس از مشکلات فراوان امسال، روز گذشته و پس از شکست مقابل سپاهان، بازیکن همیشه آرام نفت، کاسه صبرش لبریز شد و زبان به انتقاد گشود و گفت: مسوولان نفت شرم کنند؛ پنج ماه است که یک ریال هم نگرفته‌ایم. فقط دعا می کنیم این سه بازی هم بگذرد.
اعتراضات امیری از جایی آغاز شد که این تیم به شیوه تیم‌های قدیمی، بدون اردو راهی مسابقات می‌شود و حتی باشگاه دیگر پولی برای تغذیه بازیکنانش هم ندارد. با وجود مشکلات نفت، سوال جدی که از منصور قنبرزاده مطرح می‌شود این است که چطور مدیری که قادر به حل مشکلات باشگاه کوچکش نیست می‌خواهد مسوولیت هدایت و دفاع از حقوق تمام لیگ‌های فوتبال ایران را برعهده بگیرد؟
منصور قنبرزاده گزینه دو تن از نامزدهای ریاست فدراسیون فوتبال برای ریاست سازمان لیگ فوتبال ایران است. شاید قنبرزاده به واسطه حضور چند ساله‌اش در فوتبال بهتر از هر کس دیگری قوانین فوتبال را بداند اما حفظ کردن قوانین، منجر به حل مشکلات می‌شود؟!
چطور می‌توانیم به فردی که نمی‌تواند مشکلات باشگاهش را حل کند امیدوار باشیم تا یکی از بزرگترین دغدغه‌های فوتبال یعنی دریافت حق پخش را در صورت حضورش در راس سازمان لیگ مطالبه کند. فوتبال ایران مدیرانی می‌خواهد که بتوانند حقوق فوتبال را استیفا کنند، نه اینکه در اداره یک باشگاه بی هوادار و بالتبع آن بی حاشیه هم بماند و صدای بی‌حاشیه‌ترین بازیکنانش هم به خاطر این ناکارآمدی به هوا بلند شود.
البته به طور کل پست نامزدی نایب رییسی دوم فدراسیون فوتبال به دلیل حساسیت‌ها و اهمیت سازمان لیگ می‌تواند محل نگرانی بسیاری از اهالی فوتبال باشد چرا که به غیر از قنبرزاده، نامزد دیگر تصدی این پست محمود اسلامیان است که در مدت حضور یک و نیم ساله‌اش در فدراسیون فوتبال تاثیر روشنی در مدیریت فوتبال و مشکلات عدیده مالی این فدراسیون نداشته و مشخص نیست با این وضعیت سازمان لیگ که سرنوشت تمام تیم‌های لیگ‌های کشور را در دست دارد با این دو گزینه چه آینده‌ای خواهد داشت.
نفت تهران از سال ۸۹ در بالاترین سطح فوتبال ایران حضور دارد و تا سال گذشته یکی از خوش قول‌ترین باشگاه‌های ایران در زمینه پرداخت مطالبات بازیکنانش بود؛ موفقیتی که اکثر فوتبالی‌ها آن را حاصل مدیریت مناسب منصور قنبرزاده مدیرعامل این تیم می‌دانستند.
قصه این فصل نفت متفاوت بود و پس از مشکلات فراوان امسال، روز گذشته و پس از شکست مقابل سپاهان، بازیکن همیشه آرام نفت، کاسه صبرش لبریز شد و زبان به انتقاد گشود و گفت: مسوولان نفت شرم کنند؛ پنج ماه است که یک ریال هم نگرفته‌ایم. فقط دعا می کنیم این سه بازی هم بگذرد.
اعتراضات امیری از جایی آغاز شد که این تیم به شیوه تیم‌های قدیمی، بدون اردو راهی مسابقات می‌شود و حتی باشگاه دیگر پولی برای تغذیه بازیکنانش هم ندارد. با وجود مشکلات نفت، سوال جدی که از منصور قنبرزاده مطرح می‌شود این است که چطور مدیری که قادر به حل مشکلات باشگاه کوچکش نیست می‌خواهد مسوولیت هدایت و دفاع از حقوق تمام لیگ‌های فوتبال ایران را برعهده بگیرد؟
منصور قنبرزاده گزینه دو تن از نامزدهای ریاست فدراسیون فوتبال برای ریاست سازمان لیگ فوتبال ایران است. شاید قنبرزاده به واسطه حضور چند ساله‌اش در فوتبال بهتر از هر کس دیگری قوانین فوتبال را بداند اما حفظ کردن قوانین، منجر به حل مشکلات می‌شود؟!
چطور می‌توانیم به فردی که نمی‌تواند مشکلات باشگاهش را حل کند امیدوار باشیم تا یکی از بزرگترین دغدغه‌های فوتبال یعنی دریافت حق پخش را در صورت حضورش در راس سازمان لیگ مطالبه کند. فوتبال ایران مدیرانی می‌خواهد که بتوانند حقوق فوتبال را استیفا کنند، نه اینکه در اداره یک باشگاه بی هوادار و بالتبع آن بی حاشیه هم بماند و صدای بی‌حاشیه‌ترین بازیکنانش هم به خاطر این ناکارآمدی به هوا بلند شود.
البته به طور کل پست نامزدی نایب رییسی دوم فدراسیون فوتبال به دلیل حساسیت‌ها و اهمیت سازمان لیگ می‌تواند محل نگرانی بسیاری از اهالی فوتبال باشد چرا که به غیر از قنبرزاده، نامزد دیگر تصدی این پست محمود اسلامیان است که در مدت حضور یک و نیم ساله‌اش در فدراسیون فوتبال تاثیر روشنی در مدیریت فوتبال و مشکلات عدیده مالی این فدراسیون نداشته و مشخص نیست با این وضعیت سازمان لیگ که سرنوشت تمام تیم‌های لیگ‌های کشور را در دست دارد با این دو گزینه چه آینده‌ای خواهد داشت.
ارسال نظر