پرخاش‌هایی که به کودکی هم ارتباط دارد

روزنامه شهروند: بعد از شنیدن صحبت‌های محمد مایلی‌کهن در یک برنامه تلویزیونی مبنی بر این‌که پدرش در دوران کودکی او، خانواده‌اش را رها کرده، شاید برخی به این فکر فرورفته باشند که رفتارهای پرخاشگرانه و اظهارات تند این فرد ریشه در کودکی‌اش داشته باشد. با این حال من این عامل را به تنهایی نمی‌توانم در رفتارهای پرخاشگرانه موثر بدانم و بگویم که رها شدن یک فرزند از سوی پدر می‌تواند باعث ایجاد چنین اتفاقاتی شود. شاید خیلی از افراد هم بوده‌اند که شرایطی شبیه به مایلی‌کهن داشته‌اند، اما در زندگی‌شان رفتارهای بسیار آرام‌تری دارند؛ حتی افرادی هستند که در کودکی پدرشان را به‌دلیل حادثه‌ای که منجر به فوت می‌شود، نمی‌بینند اما بسته به مادری که دارند، از نظر روحی و روانی تقویت می‌شوند.

با این حال اکثرا این دسته از افراد دچار کمبودهایی از نظر روانی می‌شوند و حتی افسردگی پیدا می‌کنند اما عامل پرخاشگری هم می‌تواند یکی از عوارض باشد. البته تشریح کردن اتفاقات کودکی از سوی افراد مشهور در تمام دنیا مرسوم است و می‌تواند با بازتابی که در رسانه‌ها دارد، تاثیرات مثبتی را برای آن فرد ایجاد کند؛ حتی می‌تواند در جامعه نیز موثر باشد چون افرادی که پدر یا مادر خود را در کودکی از دست داده‌اند، این توانایی را در خود می‌بینند که به موفقیت و شهرت برسند. بحث پرخاشگری را نمی‌خواهم مختص به مایلی‌کهن کنم چون در فوتبال ایران روحیه تهاجمی یا به قول خودشان رک صحبت کردن به نوعی مرسوم شده است.

البته خیلی از مواقع از دایره رک صحبت کردن خارج می‌شوند و حتی بی‌احترامی نیز در میان صحبت‌هایشان دیده می‌شود که این موضوع به نحوه تربیت افراد در دوره کودکی و نوجوانی بستگی دارد. این‌که چه معلمانی داشته‌اند و چه افرادی در زندگی‌شان نقش پررنگی ایفا کرده‌اند؛ حتی تشویق‌ها و پاداش‌هایی که از سوی جامعه در قبال رفتار خود دریافت می‌کنند، در رفتارهای یک فرد بزرگسال موثر است. مثلا گاهی اوقات مشاهده می‌کنیم که بعد از انجام مصاحبه‌های تند، حتی برخی افراد در فوتبال هستند که مصاحبه‌کننده را تشویق می‌کنند که این تایید اجتماعی باعث تقویت روحیه پرخاشگرانه می‌شود.