از پیراهن قلابی تا بازیکن بدلی

فرهنگستان فوتبال: بعد از پخش گزارش برنامه تلویزیونی در برنامه ۹۰ عملیات جیمزباندی دوربین مخفی برای رونمایی از دلال‌های منیریه که در زیرزمین‌های شهر پیراهن می‌دوزند و به اسم ایتالیا به خلق الله می فروشند خیلی ها سراغ کمدهایشان رفتند و به سبک خیاط های حرفه ای لباس‌هایشان را زیر و رو کردند تا تمیزدوزی و کثیف دوزی‌اش را چک کنند. اینکه نکند فلان لباس را که به اسم برند خارجی خریده‌اند کار دست خیاط‌های هموطن باشد. همین ها که روی در و دیوار شهر آگهی شان را می زنند: به یک خیاط نیمه ماهر نیازمندیم!

خیلی زود این آب هم از آسیاب می افتد. زودتر از آنچه که فکرش را بکنید. سر و ته قرارداداد لباس ها هم چند میلیارد تومان است و بس! اما چرا کسی به بازار نقل و انتقالات بازیکنان خارجی که در طول این یکی دو دهه علاوه بر میلیاردها تومان هدر دادن بیت المال، آبروی کشور را در محاکم بین المللی فوتبال حراج کرده نمی رود؟

یک بار هم دوربین مخفی بفرستید و چراغی بیندازید به تاریکخانه این اشباح! اینکه این بازیکن ها که به تیم های ایرانی اضافه می شوند اصلاً چه کیفیتی دارند؟ چطور جذب شده اند؟ چه کسی این وسط به آب و نان رسیده است؟ این که هیجان انگیزتر از چند دست پیراهن و شورت و جوراب است! پولش هم قابل قیاس نیست.

نگاهی به لیست ۴۵ نفری بازیکنانی که در طول تاریخ به پرسپولیس پیوسته اند بیندازیم. نکات فوق العاده عجیب و غریبی توی همین لیست وجود دارد که مربوط به دوران پارینه سنگی هم نیست. همین سالها و پیش چشم رسانه هایی که ادعا می کنند افشاگرند و حامی بیت المال رخ داده.

کریستوفر ره(لیبریا - سال ۱۳۸۲) - بدون بازی

ژان نیکولوفسکی ( مقدونیه - سال ۸۴) - بدون بازی

کارلوس ریوه را ( پاناما - ۸۴) - بدون بازی

خوزه آنتونی تورس ( پاناما - ۸۴) - یک بازی

خورخه گائونا آراندا ( پاراکوئه- ۸۶) - دو بازی

هروه اوساله ( بورکینافاسو- ۸۹) - بدون بازی

کئون جون ( کره جنوبی - ۹۱( - بدون بازی

مارکو شپانوویچ ( مونته نگرو - ۹۲) - یک بازی

و …

در این میان ژوزه تادائو و روبروتو ده سوسا و پائولو دی کارو از برزیل، آسمیر آودویچ از بوسنی، سکوبرت از مالی، طارق جبان و صلاح حسن از عراق، زیاد شعبو از سوریه و رافائل از نیجریه هم کمتر از ۱۰ بازی انجام داده اند و رفته اند. این آمار باشگاه بزرگی مثل پرسپولیس است که رسانه ها با اشتیاق اخبارش را دنبال می کنند. در باشگاه های دیگر که چندان در دیدرس خبرنگاران نیستند احتمالاً می توان موارد شگفت انگیزتری پیدا کرد.

یک بازیکن خارجی وقتی می تواند جذب باشگاه ایرانی شود که واقعاً کیفیت ممتاز تری نسبت به بازیکنان داخلی داشته باشد وگرنه چرا باید جوان ایرانی محروم بماند و بازیکن خارجی بی نام و نشان با قراردادهای عموماً خوب بیاید و توریست وار چند ماهی در ایران بماند، پول خوبی بگیرد و بعد از چند گفتگو درباره خوشمزه بودن کباب و قورمه سبزی برود و پشت سرش را هم نگاه کند؟

نیازی به جیمزباند نیست. در این آمد و شدها ریزه خوارانی وجود دارد که اتفاقاً لقمه های درشت برمی دارند. آنها هستند که حق دلالی های خوب می گیرند بدون اینکه نیازی باشد به کسی گزارش بدهند. کسی تا حالا گزارشی در مورد عملکرد یک بازیکن خارجی بعد از رفتنش از باشگاه دیده است؟ اینکه مثلاً بیایند و دلایل جذب یا فسخ قرارداد را برای رسانه ها شرح بدهند؟ اصلاً قرارداد واقعی اش را نشان بدهند و معلوم شود چقدر برایش هزینه کرده اند؟

جنس بنجل و تقلبی فقط پیراهن های فوتبال نیست، همین بازیکن های بی کیفیتی هستند که گران می خریم و با روح و روان تماشاگر بازی می کنند و بعد یک روز دور از چشم همه این مسیر را می روند:

- تاکسی! دربست فرودگاه امام!