امید تنها، بهتر است

آی اسپورت: بهترین بازی این فصل استقلال بی تردید برابر صنعت نفت بود. انبوهی از موقعیت های گل ایجاد شد و درنهایت تیم منصوریان روی دیگر فوتبال را دید و باخت. استقلال در این بازی بیش از ۶۰۰ پاس داد درحالیکه مثلا این آمار در بازی با پیکان حتی به ۳۲۰ هم نرسید و برابر نفت تقریبا ۴۵۰ تا بود.

مهمترین دلیل آن نمایش را باید در ساق های امید ابراهیمی جستجو کرد. برابر صنعت نفت، بهترین امید ابراهیمی این فصل را دیدیم. بازیکنی که به همه جای زمین سرک کشید، در توپ گیری موفق بود و توانست موتور محرکه استقلال باشد. نمی توان علت این موضوع را ضعف صنعت نفت دانست چون همین تیم ضعیف از تراکتورسازی شکست نخورد و استقلال و سپاهان را برد درحالیکه همه می گفتند بعد از این 3 بازی نادر دست نشان دوباره تبدیل می شود به آلترناتیو نیمکت نساجی در لیگ یک.

چرا ابراهیمی برابر صنعت نفت بهترین بازی اش را ارایه داد؟ جواب در سیستم بازی استقلال بود. او در این ۴ بازی فقط برابر صنعت نفت به عنوان تک بازیکن روی یک خط عرضی فرضی بازی کرد. برابر نفت و استقلال خوزستان، تیم منصوریان ۱-۳-۲-۴ بازی کرد و فرشید باقری در کنار ابراهیمی حضور داشت. برابر پیکان هم خسرو حیدری کمتر در سمت راست و بیشتر در عرض ابراهیمی و روی دست او بازی کرد. در تمامی بازیهایی که ابراهیمی کنار دستش یک «هوو» داشت، نه خودش توانست موفق باشد و نه استقلال.

ابراهیمی فصل قبل بهترین بازیکن استقلال بود چون در قالب چیدمان 1-4-1-4 آبی ها جلوتر از روزبه چشمی و محمدرضا خرسندنیا بازی می کرد. هرگاه هم این دو نفر در ترکیب نبودند، فرشید اسماعیلی جایش را می گرفت و ابراهیمی عقب تر یا جلوتر می رفت. درحقیقت ابراهیمی بازیکنی است که باید آزادی عمل کافی برای سر کشیدن به تمامی عرض زمین بخصوص در دو چهارم میانی اش را داشته باشد. اتفاقی که جز بازی با صنعت نفت در دیگر بازیهای این فصل رخ نداده است.

امید ابراهیمی چه زمانی در فوتبال ایران چهره شد؟ وقتی در لیگ های نهم و دهم به عنوان بازیکن سپاهان به میدان رفت. سیستم سپاهان قلعه نویی چه بود که ابراهیمی را به اوج رساند؟ ۲-۴-۴ دیاموند با حضور خسرو حیدری در سمت راست، فابیو جان واریو در سمت چپ و محرم نویدکیا در راس جلویی لوزی میانه زمین. ابراهیمی در چنین ترکیبی، هافبک دفاعی بود و هر دو فصل قهرمان ایران شد.

مهمترین نیاز بازی ابراهیمی، داشتن یک بازیکن کامل پوشش دهنده در جلو یا عقبش و نه در کنارش است. کاری که چشمی در عقب و اسماعیلی در جلویش انجام می دهند. وقتی چشمی بود، ابراهیمی بدون دغدغه هافبک دفاعی جاروکننده جلوی مدافعان به جلو می تاخت و گل می زد. وقتی اسماعیلی در جلویش بازی می کرد، ابراهیمی جلوی مدافعان قرار می گرفت و تبدیل می شد به طراح دور با ارسال های قطری اش.

نوع بازی ابراهیمی تاثیرگذاری ویژه ای در نمایش فرشید اسماعیلی هم دارد. اسماعیلی برابر صنعت نفت خوب بود و در بازی با پیکان، بهتر هم شد. چرا؟ چون خسرو حیدری با تعویض شدن غفوری به سمت راست خط دفاع رفت و دیگر کنار دست ابراهیمی بازی نکرد و شماره ۶ تنها شده با پوشش کامل فضای پشت سرش اجازه می داد شماره ۸۸ با توپ حرکت کند، دریبل بزند و به جلو بتازد. اینکه اسماعیلی بهترین بازیهایش را ارایه می دهد، دلیلش در نوع بازی ابراهیمی است و امید ابراهیمی با هر متر و معیاری بهترین و اصلی ترین بازیکن استقلال منصوریان است با فاصله ای فراوان نسبت به خریدهای میلیاردی جدید و باقیمانده های قدیمی.