غربت نشینان قله نشین

تصویر حیرت انگیز بازیکنان تیم ملی فوتسال بعد از برد بزرگ برابر برزیل و پاراگوئه و رسیدن به مرحله نیمه نهایی جام جهانی که در حال وصله پینه کردن لباس‌های خود بودند، بازتابنده همه حقایق تیم دوست‌داشتنی فوتسال بود.

ایران ورزشی: تصویر حیرت انگیز بازیکنان تیم ملی فوتسال بعد از برد بزرگ برابر برزیل و پاراگوئه و رسیدن به مرحله نیمه نهایی جام جهانی که در حال وصله پینه کردن لباس‌های خود بودند، بازتابنده همه حقایق تیم دوست‌داشتنی فوتسال بود. همانقدر ساده و بی‌آلایش، همانقدر صمیمی، همانقدر دلنشین و همانقدر دور افتاده.

تیمی که اگرچه فرسنگ‌ها دورتر از ما در آنسوی کره خاکی تنه به تنه رقبای درجه یک و تا بن دندان مسلح می‌زد و از ما کیلومترها فاصله داشت، اما آنقدر دوست داشتنی و ساده بود که در دل همه ما نشست.

گویی آن وصله پینه‌های ترحم برانگیز، دل‌های ما را به ساق‌های جادویی ستاره‌ها پیوند زده بود تا عاشقانه نیمه شب‌ها را بیدار بمانیم و طنازی ستاره‌های گمنام اما ساده فوتسال را در کلمبیا رویت کنیم و با انرژی قلب هایمان آنها را به جلو بفرستیم. یک حس عمیق و نامرئی که سال‌هاست در فوتبال محصور در میان اسکناس‌های بی‌حساب و کتاب و ستاره‌های بی‌فروغش رنگ باخته اما این بار در مهجوریت فوتسال و تمام تحدیدها و بی‌پولی‌هایش دوباره متبلور شده.

تیمی که در یک غربت تمام عیار و بدون ذره‌ای توجه و حمایت به آنسوی دنیا رفت و شاخ غول‌ها را شکست تا بزرگترین افتخار تاریخ فوتبال ایران را رقم بزند. غربتی که تا همین روز آخر ادامه داشت.

وقتی که تصویر شعبده‌بازان تیم ملی فوتسال در حال وصله و پینه لباس‌های درجه 3 همان تولیدی لباس قلابی ایتالیایی مستقر در منیریه، دست به دست می‌گشت و اینجا در هیات رییسه فدراسیون مردان تصمیم گیرنده فوتبال دور یک میز نشستند و با یک خاصه خرجی تمام عیار و حاتم گونه پاداش‌های چند صد دلاری برای این موفقیت باشکوه تصویب کردند! پاداشی که حتی به اندازه پول توجیبی بازیکنان سکونشین تیم ملی فوتبال نیز نبود.

غربت فوتسالی‌ها البته چند روز زودتر آغاز شده بود؛ بعد از نتایج نومیدکننده مرحله مقدماتی و تساوی با آذربایجان شعبه دوم تیم ملی برزیل، در تهران فدراسیون‌نشین‌ها بدون تعارف و بی‌پرده از برکناری ناظم‌الشریعه مربی بی‌ادعا و محجوب این تیم صحبت می‌کردند.

همو که تیمش را با کمترین و پایین ترین امکانات در سکوت خبری و رسانه‌ای محض مهیای جام جهانی ساخت و دم نزد. همو که تیمش از برگزاری یک اردوی خارجی نصفه و نیمه هم محروم بود و اردوهای مارکوپلویی کی‌روش و تیمش طعنه‌ای آشکار به او و شاگردانش محسوب می‌شد.

شاهکار فوتسال با این مصائب و این سبقه بیش از پیش به دل می‌نشیند. تیمی که کم جفا ندید و کم مورد جور واقع نشد اما حالا با برنزی که درخشانتر از هر طلایی است، بر تارک تاریخ فوتبال ایران می‌درخشد و نام خود را برای همیشه به تاریخ سنجاق کرده؛ بالاتر از همه نام‌ها و همه ادعاها.