پسری که فهمیده چطور می‌شود جبران کرد

خبرآنلاین: فصل سوم داستان پرهیاهوی رامین رضاییان و پرسپولیس متفاوت تر از قبل نوشته شده‌است.

احسان خراسانی؛ جوجو مویز، نویسنده اهل لندن وقتی نوشتن رمان‌های « من پیش از تو » و در ادامه آن « من پس از تو » را شروع کرد، حتما در ذهنش چیزی ماورای دیدی که همه نسبت به موضوع مدنظرش داشتند را دنبال می‌کرد. همین شد که حالا از این دو رمان او به عنوان محبوب‌ترین و البته پرفروش‌ترین رمان‌های سال‌های اخیر نام می‌برند. پس برای تیتر یک شدن، برای مهم شدن و برای افتادن سر زبان‌ها باید دنبال فراسوی شرایط موجود رفت.

نقش اول این روزهای فوتبال ایران و مشخصا پرسپولیس، کسی است که ابتدای فصل تا ترکیه برای هدف خودش رفت. کوچ ناموفق رامین و بازگشت دوباره او خیلی چیز دور از ذهنی نبود. اگر او در یکی از کشورهای اروپایی زندگی می‌کرد که نوشتن زندگی‌نامه در آنها رواج خاصی دارد، بدون شک با یک کتاب ممکن نبود همه آن چیز که بر مدافع راست تیم‌ملی گذشت را شرح داد. خیلی چیزها به یکدیگر نمی‌خورد. مثلا گلزنی در دربی و شادی رونالدویی کجا؟ صبر و صبر و صبر برای فقط یک ثانیه حضور دوباره در ترکیب برانکو کجا؟ داستان رامین مثل داستان رمانی که ابتدای مطلب معرفی کردیم، عاشقانه نیست.

اما درست مثل همان داستان دو فصل جدا از هم دارد. یک فصل با کلی حس اعتماد که از او نزد برانکو به وجود آمده‌بود و یک فصل به دور از همه خاطرات خوب فصل قبل که فقط و فقط روی نیمکت‌های سرد استادیوم‌های مختلف می‌گذشت.

این اتفاقات که به قول خود رامین او را قوی‌تر می‌کند، می‌تواند تعریف در حد خود جالبی برای عشق باشد. رضاییان این روزها لیوانی که اول فصل از دستش افتاد و شکست را برداشته و می‌خواهد مثل روز اول تحویل برانکو دهد. هرچند سخت، اما فقط ۱۰ دقیقه حضور او در بازی مقابل استقلال خوزستان، کافی بود که بیشترین حد انگیزه در یک بازیکن خیلی واضح حس شود. ۱۶۰ روز طول کشید تا او دوباره فریادهای « رامین » مهاجمان پرسپولیس را بشنود. اما بالاخره شنید. حتما این را هم شنیده که برای جبران وقت دارد.

شنیده که الان دارد با تمام وجود فقط برای یک هدف تلاش می‌کند. تلاش می‌کند که از دل فوتبال یک داستان عجیب بسازد. داستانی که برای او در قسمت مربوط به « همه چیز بعد از برگشت » درس‌های زیادی هم به همراه دارد. درس حرفه‌ای شدن، درس تلاش و انگیزه و حتی چهره یک فوتبالیست جا افتاده که فهمیده بهانه‌ها هرچقدر هم چاشنی عاشقانه داشته‌باشند، اصلا دلچسب نیستند.