بحث‌های جدید کارلوس کی‌روش در فوتبال ایران که حالا دامان امیر عابدینی را گرفته، مباحثه‌های کم‌نتیجه‌ای است که فقط وقت سرمربی تیم ملی را می‌گیرد و حواس نفرات این تیم را پرت می‌کند و از تمرکز روی وظایف و مسابقات پیش‌رو بازمی‌دارد.
ایران ورزشی: بحث‌های جدید کارلوس کی‌روش در فوتبال ایران که حالا دامان امیر عابدینی را گرفته، مباحثه‌های کم‌نتیجه‌ای است که فقط وقت سرمربی تیم ملی را می‌گیرد و حواس نفرات این تیم را پرت می‌کند و از تمرکز روی وظایف و مسابقات پیش‌رو بازمی‌دارد.
در ارتباط با سرمربی پرتغالی تیم ملی ایران دو اشتباه عمده صورت گرفته است. یکی اینکه ابزار کمکی و افراد یاور وی به درستی تعریف و ترسیم نشده‌اند و دوم اینکه او این اجازه را یافته است که هر جا کمبودی را دید، به افرادی که گمان می‌کند خواسته‌های تیم ملی را برآورده نکرده‌اند، اعتراض کند و رسانه‌ای شدن وسیع این اعتراض‌ها تنها ثمری که دارد، انتشار اخبار آن در ابعاد بین‌المللی و مطلع شدن رقبا از شرایط نه چندان هماهنگ تیم ملی به لحاظ کار تشکیلاتی است.
در روزگاری که تیم ملی حساب شده بازی می‌کند و نتیجه می‌گیرد، حیف است که سایر ابزار با آن همسو نباشند، نتاختن کی‌روش به آدم‌هایی چون محمدرضا ساکت که اخیرا مدیر تیم‌های ملی ایران شده است و افشین پیروانی که یک سال و اندی است در پست مدیر (سرپرست) تیم ملی فعالیت می‌کند به این معناست که آنها از نظر کی‌روش با او همراه و «هم هدف» هستند و وی طبعا با دستیارانش در کادر فنی هم چون همگی دستچین شده توسط وی هستند، مشکلی ندارد.
اما انتقادات مکرر او از برخی مقام‌های فدراسیون مثل اسدی، عابدینی و ترابیان به این معناست که او آنها را ضد خود می‌انگارد و هنوز معتقد است که بخش‌هایی از فدراسیون علیه وی فعالیت می‌کنند حال آنکه این افراد قطعا بدخواه تیم ملی نیستند.
روشنگری و اقدام در این زمینه بر عهده رییس فدراسیون و معاونان او است اما این کار نه در دوره علی کفاشیان انجام می‌شد و نه مهدی تاج که از ۱۹ اردیبهشت امسال جای او را گرفته موفقیتی در این زمینه داشته است. اگر طرح‌های مدونی در این زمینه به کار گرفته شده بود و فدراسیون قاطعیت لازم را به قصد برقراری آرامش در محیط کار خود و فضای فعالیت تیم ملی داشت، شاهد صدور این همه بیانیه از سوی کی‌روش در انتقاد از این و آن نبودیم و این به معنای توجیه نشدن مرد پرتغالی توسط کسانی است که این کار وظیفه آنها به حساب می‌آید و خبر از عقب‌نشینی‌های دایمی فدراسیون در زمان‌هایی می‌دهد که کی‌روش از چارچوب وظایف تعیین شده برای وی فراتر می‌رود و در مورد چیزهایی صحبت می‌کند که عملکرد آنها به طور مستقیم مرتبط با تیم ملی نیست یا از افرادی به شکلی بد یاد می‌کند که احساس سوء نیت به او و تیم ملی ندارند و برعکس خواهان موفقیت تیم ملی هستند.
کی‌روش ۶۲ ساله که ۵ سال و نیم بعد از شروع کارش در فوتبال ایران ارکان و ابزار و مجاری آن را نیک می‌شناسد، تمامی راه‌های نتیجه‌گیری تیم ملی را هم آموخته و از ملزومات آن با خبر است اما فدراسیون به جای ترسیم دقیق حوزه وظایف وی فقط به شکلی ناموفق کوشیده است تهاجم‌های کلامی او به این و آن را رفع و رجوع کند و این مساله طبعا نه تنها مشکل را حل نکرده بلکه فضای برخورد را وسعت بخشیده و بر سوءتفاهم‌ها افزوده است.
گسترده شدن طیف افراد مورد اعتراض توسط کی‌روش در سه سال اخیر گویای این است که مدیریت اعمال شده بر او و نحوه ترسیم و تعریف حوزه‌های کاری وی به شکلی کامل انجام نشده و او گاه به شکلی ناصحیح و غیرقابل اثبات گمان می‌کند که این مقام و آن مسوول - اغلب درجه دوم- درصدد تضعیف وی هستند و همین جاست که باران بیانیه‌های او و رودخانه مصاحبه‌هایش جاری می‌شود و متاسفانه ازالقاب ناپسندی برای توصیف مخالفان خیالی یا واقعی در این بیانیه‌ها استفاده می‌شود.
اگر این سیستم‌ها موثر بود شاهد ادامه‌دار شدن ماجرا تا این نقطه نمی‌شدیم و بنابراین جا دارد که فدراسیون بعد از مدت‌ها سستی در این زمینه و وزارت ورزش بعد از پرهیز طولانی‌اش از ورود به مسائل فوتبال به طور جدی‌تر و اصولی‌تر با این مسائل برخورد و دور و بر کی‌روش را مدیریت و چارچوب‌های کار او را مشخص و همکاران مستقیم وی را تعیین نمایند به طوری که هیچ ابهامی باقی نماند و موازی‌کاری در ارتباط با امور تیم ملی مشاهده نشود و سازمانی واحد و یکدست تیم ملی را در ادامه پیکارهای انتخابی جام جهانی ۲۰۱۸ هدایت کند تا این تیم به نتایج لازم برای حضور در مرحله نهایی این جام دست یابد و به هدف مهم خود و خواسته مردم کشور برسد. در غیر این صورت این فضای پرتضاد و مبتنی بر عدم تفاهم استمرار یافته و به نتایج این تیم لطمه زده و فقط باعث شادی حریفان ما خواهد شد.
ارسال نظر