عطر لاله‌های نارنجی در فوتبال ایران

ایران ورزشی: گسترش همکاری‌های فوتبالی ایران و هلند که با سفر اواخر هفته گذشته رییس فدراسیون فوتبال هلند به تهران و امضای تفاهمنامه‌ای بین دو کشور محقق شد، نمی‌تواند برای ایران بدون سود باشد و به اعتقاد طرف هلندی، برای کشور لاله‌های نارنجی (هلند) نیز منافعی را در بر دارد.

کار عالی ایران در رشته‌های فوتسال و فوتبال ساحلی که زیرمجموعه‌های فوتبال هستند، هلند را به استفاده از مهارت‌های ایران در این رشته‌ها تشویق کرده اما برنده اصلی این ارتباط تازه شکل گرفته می‌تواند ایران باشد که باید از تجربه و قدرت فوتبال هلند که آشکارا بسیار بیشتر از ما است، برای تصحیح اشتباهات خود بهره گیرد. مایکل فان‌پراخ آدم کوچکی نیست و نه تنها چند سالی است که در فوتبال هلند زمامدار نخست و تصمیم‌گیرنده اصلی محسوب می‌شود، کاندیدای ریاست فیفا هم شده بود که در «بازی‌های قدرت» حریف جیانی اینفانتینویی نشد که ارتباطات قوی‌تری در یوفا داشت.

فان‌پراخ که به دلیل کهولت سن شانس ریاست یوفا و گرفتن جای اینفانتینو در نهاد حاکم بر فوتبال اروپا را هم از دست داده است، ابتدا سال پیش با علی کفاشیان رییس وقت فدراسیون که به هلند سفر کرده بود، در آنجا ملاقات کرد و سپس بنا بر سفر وی به تهران گذاشته شد. در نتیجه در پیراهن‌هایی که به طور نمادین از سوی فان‌پراخ بعد از امضای تفاهمنامه همکاری ایران و هلند به طرف‌های ایرانی اهدا شد، هم نام مهدی تاج آمده که از ۱۹ اردیبهشت به جای کفاشیان رییس فدراسیون شده و هم اسم کفاشیان که حالا نایب رییس اول فدراسیون و یکی از نواب رییس «ای‌اف‌سی» است.

هم تاج و هم کفاشیان نیک می‌دانند که وسعت بخشیدن به همکاری‌ها با هلند به اندازه ایتالیا که همواره رابطه خوبی با فوتبال ایران داشته، مهم و ارزشمند است و باید جدی انگاشته شود، بحث فوتبال بحث برگزاری دیداری دوستانه بین تیم‌های بزرگسالان ملی دو کشور نیست و اصولا تیم ملی هلند به سبب پرمشتری بودن تقویم فعالیت‌هایش تا دو سال بعدی پر است و نکته مهم الگوبرداری درست ما از نحوه فعالیت‌های طرف هلندی است تا کشوری که سه بار نایب قهرمان جام جهانی شده و در جام جهانی آخر (۲۰۱۴) نیز بر سکوی سوم دنیا ایستاد، به ما گوشزد کند که راه‌های اوجگیری ریشه‌ای و اصولی در فوتبال جهان چیست.

جدای از بحث‌های سخت‌افزاری که بیش از تجربه و کمک سایر کشورها بر میزان بودجه خودمان ارتباط می‌یابد، مساله راه‌های برنامه‌ریزی درست برای بسط فوتبال پایه و ریشه دواندن هر چه عمیق‌تر این رشته در جای جای کشور در میان است و این چیزی است که هلند با تاسیس گسترده مدارس مفیدفوتبال و تشویق باشگاه‌ها به ایجاد چنین مراکزی (باشگاه آژاکس نمونه مهمی در این ارتباط است) تجربه و مهارت لازم را در آن دارد.اضافه بر این هلند می‌تواند در ارتقای سطح علمی مربیان ما سهم بسزایی داشته باشد. کشوری که امثال رینوس میشل، یوهان کرویف فقید، لوییس فان‌خال و گاس هیدینک را در دنیای مربیگری تحویل جهان داده و لئو بین هاکر، فرانک رایکارد و مارکو فان باستن را هم رو کرده و همین حالا نیز دیک ادووکات، برت فان‌مارویک و فرانک دی‌بوئر را در جهان مربیگری به طور فعال در خدمت سایر کشورها و باشگاه‌های آنان قرار داده است، قطعا از سطح بالاتری نسبت به ایرانی‌ها در علم و حرفه مربیگری قرار دارد و اگر آموخته‌های آنان در یک روند مستمر به مربیان پرتوان و مشتاق و لایق ایرانی انتقال یابد، پیمان اخیر بسط همکاری‌ها بین دو کشور به مرحله‌ای مهم و تاثیرگذارتر خواهد رسید.

فوتبال ایران همین حالا علیرضا جهانبخش و رضا قوچان‌نژاد را در لیگ دسته اول فوتبال هلند حاضر دارد و فان پراخ و همکارانش فوتبال ایران را به واسطه حضور این جوانان مستعد در «اردی‌ویژه» (لیگ هلند) و البته تاثیرات عمیق حضور علی دایی و امثال او در لیگ‌های اروپایی در سال‌های طلایی ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۶ به خوبی می‌شناسند.

بد نیست بدانیم که اضافه بر یک میلیون و ۲۰۰ هزار فوتبالیست ثبت شده در هلند و ده‌ها باشگاه حرفه‌ای و نیم حرفه‌ای در این کشور، هلند ۳۵۰۰ باشگاه آماتوری را هم در اختیار دارد که از قضا زیربنای فوتبال این کشور را همین‌ها با حمایت دائمی از رده‌های سنی پایه می‌گذارند و هلند ۵۰ سال درخشش‌اش در سطح جهان را مدیون فعالیت همین باشگاه‌ها و برنامه‌ریزی اصولی آنها برای ساختن تیم‌های متعدد در رده‌های سنی مختلف به طور همزمان است.

اگر از این توانایی‌ها و تجربه‌ها به درستی بهره گیریم و نگاهی اصولی به قضیه داشته باشیم، ایران می‌تواند با استفاده از تجربیات هلند و امثال آن حکومتش در بین آسیایی‌ها را که لااقل جدول ماهانه فیفا گویای آن است، از ۳ سال و نیم فعلی به بسیار بیش از آن بسط بدهد و موفقیت را فقط در صعود به مراحل نهایی جام‌های جهانی نبیند زیرا اگر این یک موفقیت عظیم و توجیه‌کننده ناکامی‌ها در سایر موارد باشد، کره جنوبی با قرار داشتن در مسیر نهمین صعود متوالی‌اش به جام‌های جهانی به حد نصابی رسیده که تکرار آن برای سایر آسیایی‌ها چیزی نزدیک به غیرممکن است.